บทนำ

บทนำ

“เฮ้ย นั่นมันผู้กำกับอรรถนพนี่” ปัณณวิชญ์ นายร้อยตำรวจโท ร้องลั่นอย่างตกตะลึงในขณะพวกตนกำลังดูลาดเลาแก๊งค้ายาที่กำลังตามสืบเพื่อหาหลักฐาน

“ผู้กอง ดูนั่นสิ” เสียงจ่าวิชิตกระซิบลอดไรฟัน สายตาจับจ้องไปยังตึกร้างฝั่งตรงข้าม

นารันยกกล้องส่องทางไกลขึ้นตาม ทันทีที่สายตาโฟกัสภาพชัด หัวใจเธอเหมือนถูกบีบ ผู้กำกับอรรถนพยืนเคียงหัวหน้าแก๊งพยัคฆ์ทมิฬ ร่างสูงใหญ่ของเขาดูผ่อนคลายราวกับอยู่ท่ามกลางคนสนิท

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของนารันเกร็งตึง ลมหายใจสะดุด ความมุ่งมั่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง เธอแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

เกลือเป็นหนอน... ความคิดแวบเข้ามาเหมือนคมมีด เธอไม่ต้องการหลักฐานเพิ่มเพื่อยืนยัน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเพียงพอจะอธิบายว่าทำไมทุกภารกิจที่ผ่านมา ถึงล้มเหลวอย่างน่าเจ็บใจ

ความเงียบเข้าปกคลุมเหลือเพียงแต่เสียงสายลมดังหวีดหวิว บรรยากาศตึงเครียดเพิ่มเป็นทวีคูณ ทุกคนต่างเงียบตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง หลังบุคคลที่ไม่คาดคิดปรากฏตรงหน้า พร้อมกับเป้าหมายในท่าทีเป็นกันเอง ไม่มีวี่แววของการเป็นปรปักษ์เลยด้วยซ้ำ

“นี่มันหมายความว่าไงครับผู้กอง” จ่าวิชิตกระซิบถามผู้กองสาว ที่นั่งนิ่งไปร่วมหลายนาที อย่าว่าแต่เธอเลย เขาเองก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน

“หรือว่าผู้กำกับอยู่ฝั่งเดียวกับพวกมัน” หมวดปัณณวิชญ์คาดการณ์ซึ่งนั่นมันก็ตรงกับความเห็นของนารันที่สรุปอยู่ในใจเมื่อครู่

“ดูต่อไป” แม้ปากจะพูดไปอย่างนั้น แต่เธอกลับมั่นใจแล้วว่าผู้กำกับอรรถนพเป็นพวกเดียวกับแก๊งพยัคฆ์ทมิฬ ดูได้จากภาพตรงหน้า คนพวกนั้นกอดบ่ากันออกมา หนึ่งในลูกน้องของคนร้ายยื่นกระเป๋าดำใบใหญ่ให้ผู้กำกับ อรรถนพยื่นมือออกไปรับและส่งต่อให้ลูกน้อง นารันจำลูกน้องคนสนิทของเขาได้

ภูชิตเปิดกระเป๋า ล้วงของภายในออกมาตรวจเช็กและพยักหน้าด้วยความพอใจก่อนรายงานอรรถนพ

นารันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดอัดคลิป ซูมจนเห็นใบหน้าชัดเพื่อเป็นหลักฐาน

“เรื่องนี้ห้ามบอกใคร เข้าใจไหม” นารันกำชับลูกน้องทั้งสองเสียงเข้ม สมองครุ่นคิดหนักหน่วง ใบหน้าเรียวรูปไข่เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด พลอยทำให้ลูกน้องเครียดตาม

“ทำไมครับ” จ่าวิชิตไม่เข้าใจ ในเมื่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมต้องปิดบังไม่ให้พูด เพราะนี่มันเป็นเรื่องที่ดูร้ายแรงมาก

“เชื่อฉันเถอะ เดี๋ยวฉันรายงานหัวหน้าเอง พวกนาย ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็พอ และห้ามบอกเรื่องนี้กับคนอื่นด้วย” นารันย้ำเสียงเข้ม ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดอย่างน้อยก็ไม่กระทบสองคนนี้มากนัก

“พวกเขาเป็นเพียงตำรวจชั้นผู้น้อย จะไปต่อกรกับผู้ใหญ่ที่มีเส้นสายก็มีแต่จะถูกเพ่งเล็งเปล่าๆ” นารันอยู่ในวงการนี้มานาน เธอย่อมรู้ดีว่าเบื้องหน้ากับเบื้องหลังมันต่างกันแค่ไหนแม้จะมีหลักฐานเอาผิดแต่นารันกลับรู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเขาอยู่ดี

จ่าวิชิตมีลูกเมียและพ่อแม่ที่ต้องดูแล ส่วนหมวดปัณณวิชญ์ก็มีเพียงแค่มารดา หากเกิดอะไรขึ้นมาคงดูลำบากและยุ่งยาก คงมีแค่เธอที่ไม่มีคนให้ห่วงหน้าพะวงหลังเพราะหล่อนไม่มีครอบครัว ไม่มีญาติ ส่วนพ่อแม่มีก็เหมือนไม่มี ยายที่เลี้ยงดูนารันตั้งแต่เด็กก็ป่วยตายเมื่อปีก่อน

“ครับ/ครับ” ลูกน้องรับคำหนักแน่นพร้อมเพรียงกัน

แต่จะว่านารันไม่มีคนข้างหลังเลยก็ไม่ถูก เธอยังมีเขาที่คอยห่วงใยไม่ห่าง

คิน ชยพล แฟนที่คบกันมาเกือบปี ผู้คอยส่งกำลังใจให้เธอในทุกภารกิจ และเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอยิ้มได้เสมอ แม้ช่วงหลังเขาจะไม่ค่อยมีเวลาแวะมาหา โดยให้เหตุผลสั้นๆ ว่างานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาเหมือนเคย นารันไม่เคยคิดจะซักไซ้อะไร มีเพียงกำลังใจที่ส่งกลับไปให้เขา

ทว่าลึกๆ ในใจ เธอก็อดสงสัยไม่ได้ เพราะข้อความที่ส่งมาหาเริ่มสั้นลง เงียบงันลง และเย็นชากว่าปกติ สัญชาตญาณบางอย่างกระซิบเตือนว่าเขาเปลี่ยนไป แต่เธอก็ยังไม่อยากซักไซ้ให้เสียบรรยากาศ นารันคิดเพียงว่า หากภารกิจนี้เสร็จสิ้นเมื่อไร เธอจะลองคุยกับเขาอย่างตรงไปตรงมาดูสักครั้ง

ติ้ง

เสียงข้อความจากมือถือเรียกความสนใจให้นารันสลับหน้าจอจากกล้องวิดีโอกดเข้าแอปไลน์

(คิดถึงนะครับ ตั้งใจทำงานนะ เดี๋ยวศุกร์นี้พาไปกินของอร่อยๆ)

ความขุ่นมัวหายไปเมื่อได้อ่านข้อความจากแฟนหนุ่ม เธอเองก็คิดถึงเขามากเช่นกัน นานแล้วที่ไม่ได้เจอหน้า พวกเธอสื่อสารกันเพียงแค่แชทไลน์เท่านั้น

ภายในห้องส่วนตัวของพล.ต.ต.ภาคภูมิ อัดแน่นไปด้วยบรรยากาศเคร่งขรึมและภาระหนักอึ้งแห่งความรับผิดชอบ ด้านหนึ่งของผนังมีชั้นวางหนังสือและแฟ้มเก็บเอกสารและแฟ้มคดีเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บางแฟ้มดูเก่าและรอยขาดบ่งบอกถึงความเก่าแก่ของคดีที่อาจยังไม่ได้ข้อสรุปหรือปิดคดี

“เธอมีอะไรสงสัยงั้นหรือ เมื่อครู่ก็ได้ข้อสรุปไปแล้วนี่” ผู้บังคับบัญชาโดยตรงขมวดคิ้วมองผู้กองสาวที่ยืนกุมมืออยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้สีน้ำตาล ภาคภูมินั่งลงเก้าอี้แผ่นหลังยืดตรงสองมือวางบนโต๊ะด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ

“สารวัตรคะ ดิฉันมีเรื่องต้องรายงานสารวัตรค่ะ” น้ำเสียงหล่อนเคร่งเครียดกว่าตอนรายงานแผนการปฏิบัติกับทีมอยู่มากโข จึงพลอยทำให้สารวัตรดูจริงจังขึ้นมาทันที

“มีอะไรว่ามา”

“เรื่องจับกุมคราวก่อนที่เราพลาดดิฉันทราบแล้วว่าเพราะเหตุใด” นึกถึงเรื่องนั้นคิดแล้วก็เจ็บใจไม่หาย กำลังจะจับมาเฟียและสาวถึงตัวการใหญ่อยู่ได้แล้วเชียว แต่สุดท้ายก็จับได้แต่พวกปลาซิวปลาสร้อย เหมือนรู้ว่าจะมีการจับกุมแล้วไหวตัวทันทั้งๆ ที่มีไม่กี่คนที่รู้

“เพราะอะไร”

“เพราะท่านผู้กำกับเป็นพวกเดียวกับแก๊งพยัคฆ์ทมิฬค่ะ” นารันไม่อ้อมค้อมเลยสักนิด พูดจบก็สังเกตสีหน้าท่าทางของท่านสารวัตรภาคภูมิไปด้วย เขาเองก็มีอาการตกใจ

“เธอพูดอะไรรู้ตัวบ้างหรือเปล่า” ภาคภูมินิ่วหน้าเสียงดุดันเมื่อได้ยินผู้ใต้บังคับบัญชากล่าวหาผู้กำกับซึ่งเป็นเจ้านายเธอและเขาข้อหาสมคบคิดกับแก๊งค้ายาที่พวกตนกำลังปราบปราม

“รู้ตัวดีค่ะ ดิฉันพูดเรื่องจริง” ผู้กองนารันยืนยันเสียงหนักแน่น ไม่มีเหตุผลที่ต้องไปใส่ร้ายผู้กำกับเลยสักนิด อีกอย่างหล่อนมีหลักฐาน

“กล่าวหาโดยไม่มีหลักฐานแบบนี้ไม่ดีต่อผู้กองเลยนะ ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิดขึ้นมาเธอนั่นแหละจะแย่เอา”

“นี่หลักฐานค่ะ” ยื่นโทรศัพท์ให้ภาคภูมิดูคลิปเพื่อยืนยันคำพูดของตน “รันเป็นคนถ่ายเองกับมือ ไม่ใช่การตัดต่อแน่นอนค่ะ” นารันเสริมเพื่อยืนยันความจริง

“นี่มัน….มีใครรู้เรื่องนี้อีกไหมนอกจากเธอ” เสียงสารวัตรวัยกลางคนเคร่งเครียดทันทีที่ดูคลิปจนจบ

“ไม่มีค่ะ มีแค่ดิฉันคนเดียว” นารันโกหกเพราะนอกจากเธอแล้วยังมีจ่าวิชิตกับผู้หมวดปัณณวิชญ์ แต่อะไรบางอย่างทำให้เธอพูดโกหกไปอย่างนั้นเพื่อปกป้องลูกน้องในทีมตัวเอง

“แน่ใจนะ” ภาคภูมิถามย้ำหรี่ตามองคนตรงหน้า

“แน่ใจค่ะ”

“ผู้กอง เธอรู้ไหมว่านี่มันเรื่องใหญ่แค่ไหน การกล่าวหาผู้กำกับโดยไม่มีข้อมูลและหลักฐานที่แน่นหนาอาจจะทำให้เธอตกที่นั่งลำบาก” สารวัตรภาคภูมิละสายตาจากคลิปแล้วมองใบหน้าผู้กอง จากนั้นก็ถอนหายใจเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีนิ่งสงบต่างกับหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“เรื่องนี้ดิฉันทราบดีค่ะ แต่หลักฐานที่ได้มาก็มากพอที่จะสอบสวนแล้วไม่ใช่หรือคะ หรือเราจะปล่อยให้คนที่ถือกฎหมายกลับทำผิดกฎหมายเสียเอง เราต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะลุกลามไปมากกว่านี้” แววตาผู้กองนารันมองคนเป็นหัวหน้าด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรงไม่ปิดบัง นารันเริ่มสับสนกับคนตรงหน้า ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนสอนให้เธอยืดมั่นในความยุติธรรมเองแท้ๆ

“ผมขอเตือนคุณในฐานะหัวหน้า การยุ่งเกี่ยวเรื่องใหญ่เกินตัวอาจจะทำให้เราเดือดร้อน เธอคงรับไม่ไหวถ้าหากเกิดอะไรขึ้นมา อย่าหาว่าผมไม่เตือน” แม้น้ำเสียงจะราบเรียบแต่ก็เต็มไปด้วยการข่มขู่ในที

“แต่ท่านคะ นี่มันเรื่องใหญ่นะคะ” นารันเอ่ยเสียงสั่นด้วยความขุ่นเคืองที่เริ่มคุมไม่อยู่ “พวกเราเป็นตำรวจ หน้าที่ของเราคือปกป้องประชาชนและปราบปรามยาเสพติด ไม่ใช่ปิดตาข้างเดียวเพียงเพราะกลัวปัญหาหรือเอื้อผลประโยชน์ให้กันเอง” คำพูดนั้นหลุดออกมาพร้อมแรงอารมณ์ที่กลั้นไว้ไม่อยู่ ยิ่งได้ยินสารวัตรพูดให้เธอปล่อยวางทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เรื่องนี้ใหญ่ระดับชาติก็ไม่ปาน หัวใจของหล่อนสั่นสะท้านไปด้วยทั้งโทสะและความผิดหวัง นายตำรวจใหญ่มีส่วนพัวพันกับแก๊งมาเฟีย แต่หัวหน้ากลับสั่งให้เธอเงียบเฉย

นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ

“ผู้กองนารันอย่าลืมว่าวันนี้ตัวเองมีภารกิจสำคัญที่ต้องทำ มีหลายชีวิตที่ต้องรอคำสั่งจากเธอ” ภาคภูมิย้ำเตือนกลายๆ ให้หญิงสาวปล่อยผ่านเรื่องนี้โดยเอาชีวิตลูกน้องอีกหลายสิบคนมาเป็นข้ออ้าง

“ได้ แต่เรื่องนี้ดิฉันคงปล่อยผ่านไปไม่ได้ ดิฉันขออนุญาตรายงานเรื่องนี้ต่อผู้บังคับการระดับสูง ถ้าสารวัตรไม่อยากยุ่งก็ไม่เป็นไร ดิฉันขอตัวค่ะ” นารันเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ยินจากปากหัวหน้าตนเอง แต่เธอยังคงยืนหยัดในความถูกต้องและขอตัวออกมาจากห้องที่อัดแน่นไปด้วยความผิดหวังและหดหู่ใจกับสิ่งที่ตนได้ยินมา

นารันไม่คิดเลยว่าวงการสีกากีมันจะเน่าเฟะได้ขนาดนี้

หลังจากที่ผู้กองนารันออกจากห้องเขาไปสารวัตรภาคภูมิก็ต่อสายตรงถึงใครบางคนทันที

“เปลี่ยนแผน เธอรู้เรื่องแล้ว ถ้ามีโอกาสก็เก็บได้เลย” เสียงคลิกปิดโทรศัพท์ดังขึ้น พร้อมกับความเงียบที่เย็นเยียบกว่าเสียงปืน