รอวันไล่เช็กบิลเรียงตัว

บทที่ 8

ผู้กองนารันในร่างหญิงสาวบอบบาง ผิวขาวนวลดุจไข่ปอก ดวงตาแดงก่ำจับจ้องพิธีกรรมเบื้องหน้าอย่างหนักอึ้ง เธอกะพริบตาถี่เมื่อสายตาหยุดที่โลงศพ ที่นั่นมีร่างของเธอเองนอนนิ่งอยู่บนแท่นหน้าเตาเผา

ภายในวัดคลาคล่ำด้วยผู้คนในชุดดำ ต่างมาร่วมไว้อาลัยแด่ผู้วายชนม์ เมื่อลองกวาดตามอง นารันพบว่าครึ่งหนึ่งคือเพื่อนร่วมรุ่น ส่วนอีกครึ่งคือเพื่อนร่วมงานและผู้บังคับบัญชาที่สวมเครื่องแบบเต็มยศสีกากีและสีขาว ดาวบนบ่าแวววาวบ่งบอกถึงตำแหน่งและเกียรติยศของพวกเขา

นารันยังไม่ก้าวเข้าไปในงาน เธอยืนใต้ร่มไม้ใหญ่ ก่อนจะเลือกนั่งลงที่โต๊ะม้าหินอ่อนสีขาว รอเวลาวางดอกไม้จันทน์

พิธีกรกำลังอ่านชีวประวัติของเธออยู่ มันช่างตลกร้าย ใครจะคิดว่าเธอต้องมานั่งฟังเรื่องราวของตัวเองในงานศพ หากพูดออกไปใครก็คงหาว่าเสียสติ

พิธีการยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ เธอเห็นบิดาและมารดาเธอนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ สารวัตร หางตาหล่อนกระตุกทันที กว่าจะได้เจอทั้งสองลูกสาวที่พวกเขาทอดทิ้งก็เหลือแต่ร่างไร้วิญญาณ เธอไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความผูกพันกับคนพวกนั้น และนารันมั่นใจว่าพวกเขาเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน ส่วนประธานในพิธีวันนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้