ใครสั่งเมนูพวกนี้้

“ไม่คิดว่าคุณพราวจะทำส้มตำอร่อยขนาดนี้ พรุ่งนี้ขอแบบนี้อีกถาดใหญ่ได้ไหมคะ” หวาน สาวใช้วัยยี่สิบต้นๆ ชมเปาะ ยกนิ้วให้ด้วยสายตาเป็นชื่นชม หล่อนเป็นคนอีสาน ส้มตำรสนี้ถือว่าถูกต้อง

“ได้ ถ้าฉันว่างจะทำให้ทานกันอีกนะทุกคน”

จบจากวงส้มตำนารันก็ร่ายรายการมื้ออาหารให้สุนีจัดให้หล่อนในแต่ละมื้อซึ่งส่วนใหญ่เน้นพวกเนื้อสัตว์และผักเขียวเนื่องจากร่างนี้อ่อนปวกเปียก ไม่มีพละกำลังพอที่จะใช้งานหนักๆ เธอจึงจำเป็นต้องฟื้นฟูร่างนี้ให้แข็งแรงพร้อมเป้าหมายใหญ่ตรงหน้า

“นะ นี่คุณพราวจะกินหมดเหรอคะ” ปกติเธอกินอย่างกับแมวดม แต่ลิสต์อาหารแต่ละมื้อนี่ปาไปตั้งสี่ห้าอย่าง แถมแต่ละอย่างมีแต่มื้อหนักๆ ทั้งนั้น

“หมดสิ จิ๊บจ้อย” หล่อนขยิบตาตอบอย่างคนขี้เล่น

“ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าจัดให้ค่ะ หวานไปเรียกลุงด่วนมาพาข้าไปจ่ายตลาดหน่อยเร็ว” พอมุกพิชชาเดินพ้นห้องไป สุนีรีบสั่งสาวใช้รุ่นลูกให้ไปตามคนขับรถ เพราะเธอต้องการตุนเนื้อสักสิบกิโล หลังเห็นปริมาณอาหารที่คุณผู้หญิงสั่ง ไหนจะไข่อีกห้าแผง

นานๆ ทีภรรยาในนามจะลงมาทานมื้อเช้าพร้อมกับเขา แต่วันนี้มันกับดูแปลกไปหมดทุกอย่างตั้งแต่เมื่อเช้ามุกพิชชาตื่นมาวิ่งออกกำลังหน้าบ้านนานเกือบชั่ว