Partager

บทที่ 7

Auteur: ดื่มน้ำให้เยอะ
“ตือ-ตื่นแล้วเหรอ?!”

เมื่อทุกคนเห็นตาเฒ่าฉาวที่ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทุกคนก็ตกใจอีกครั้ง

โดยเฉพาะหลังจากที่พวกเขาเห็นว่าเครื่องมือการแพทย์ที่บ่งชี้ทั้งหมดกลับมาเป็นปกติ พวกเขาถึงกับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว

ไม่มีใครคาดคิดได้ว่าโรคประหลาดที่แม้แต่ทีมผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดของพวกเขาก็ไม่สามารถรักษาให้หายได้ จะถูกชายหนุ่มคนหนึ่งรักษาให้หาย

มันช่างแปลกประหลาดมากจริงๆ!

"เยี่ยมมาก! ในที่สุดคุณปู่ก็ปลอดภัยแล้ว!"

เมื่อฉาวอานอานเห็นว่าสีหน้าของตาเฒ่าฉาวกลับมาเป็นปกติ ฉาวอานอานก็ดีใจจนร้องไห้

และในที่สุด ฉาวซวนเฟยก็โล่งใจสักที

“คุณลู่คะ ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงให้พอกับความมีน้ำใจมากๆครั้งนี้ของคุณได้ จากนี้ไป คุณจะเป็นแขกที่สูงส่งของตระกูลฉาวของเรา!” เธอโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกคุณฉาว มันเป็นแค่ความพยายามเล็กๆน้อยๆเท่านั้น” ลู่เฉินยิ้มเบาๆ

เดิมทีก็ไอ้แค่คำพูดถ่อมตัวทั่วๆไป แต่พอศาสตราจารย์จางได้ฟังแล้ว เขารู้สึกว่ามันแสบหูมาก

โรคที่พวกเขาใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ก็ไม่สามารถรักษาได้ แต่อีกฝ่ายกลับบอกว่าเป็นความพยายามเพียงเล็กน้อย?

นี่มันตบหน้าพวกเขาชัดๆเลย? !

“เฮ้ คุณอะไรนั่น ตะขาบนี้เป็นเรื่องอะไรกัน? ทำไมในร่างกายคุณปู่ฉันถึงมีสิ่งนี้ได้ล่ะ?” ฉาวอานอานถามอย่างกะทันหัน

“นี่ไม่ใช่ตะขาบธรรมดา แต่เป็นแมลงพิษร้าย”

ขณะที่ลู่เฉินพูด จู่ๆเขาก็มองไปที่ตาเฒ่าฉาวแล้วถามว่า "ตาเฒ่าฉาว ท่านเคยไปที่ต่างจังหวัดและเขาได้กินอะไรที่ไม่ควรกินด้วยใช่ไหม?"

“ใช่ ผมได้ไปเข้าร่วมงานเลี้ยงในเมืองหลวงของจังหวัดเมื่อสองสามวันก่อนและได้ดื่มไวน์ด้วย” ตาเฒ่าฉาวพยักหน้า

“ถ้าผมเห็นไม่ผิด คุณคงถูกวางยาด้วยแมลงพิษร้ายนี้แน่ๆ” คำพูดของลู่เฉินนั้นทำให้คนอื่นประหลาดใจ

“แมลงพิษร้าย?” ตาเฒ่าฉาวตกตะลึงเล็กน้อย

คนอื่นก็ต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจเช่นกัน

เพราะสิ่งนี้ฟังดูค่อนข้างลึกลับ

“ไร้สาระ! แมลงพิษร้ายอะไร? ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องหลอกลวง! ผมว่าตาเฒ่าฉาวต้องกินไข่ตะขาบไปโดยไม่ได้ตั้งใจแน่ๆ!” ศาสตราจารย์จางขัดจังหวะ

“ศาสตราจารย์จางครับ ขอถามหน่อยว่าไข่ตะขาบธรรมดาจะสามารถอยู่รอดในร่างกายมนุษย์ได้หรอครับ? ถ้าคุณไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร แต่โปรดอย่าโอ้อวดความโง่เขลาของคุณออกมา!” ลู่เฉินกล่าวอย่างสงบ

"แก......"

ศาสตราจารย์จางที่กำลังจะตอกกลับ แต่ก็โดนฉาวซวนเฟยขึงตาใส่ เขาเลยกลัวจนไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

"ขอบคุณคุณลู่ที่ตักเตือน ฉันจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างจริงจัง"ฉาวซวนเฟยพูดอย่างจริงจัง

เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับแมลงพิษร้ายมาก่อน แต่เธอไม่เคยเห็นมัน และเธอไม่เคยคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับคุณปู่ของเธอ

ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าทำถึงขนาดนี้ เธอก็จะให้เขาคนนั้นได้ชดใช้!

“พิษของตาเฒ่าฉาวถูกกำจัดออกไปแล้ว แต่พิษที่เหลืออยู่นั้นยังไม่ได้ถูกกำจัดออก ได้รับยาตามใบสั่งยานี้แล้วดื่มมันเป็นเวลาสามถึงห้าวันแล้วจะดีขึ้นเอง” ลู่เฉินยื่นใบสั่งยาให้

"ขอบคุณคุณลู่มากๆค่ะ" ฉาวซวนเฟยรีบรับไป

“เอาล่ะ ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ฉันไปส่งคุณเอง” ฉาวซวนเฟยยื่นมือของเธอออกเพื่อนำทาง

“พี่ แมลงขวดนี้จะจัดการยังไงละคะ?” จู่ๆฉาวอานอานก็ถาม

“ก่อนหน้านี้ศาสตราจารย์จางพูดว่าเขาจะกินแมลงขวดนี้ ถ้าอย่างนั้น ก็ตอบสนองความต้องการเขาสะสิ! พวกคุณเฝ้าดูที่นี่ หากเขากินไม่หมด ห้ามให้ออกไปไหนเด็ดขาด!” ฉาวซวนเฟยกล่าวอย่างเย็นชา

"ห๊ะ?"

ทันทีที่คำพูดนี้พูดออกไป ใบหน้าของศาสตราจารย์จางก็ซีดลง

...

ขณะนี้ ณ วอร์ดห้องหนึ่งของโรงพยาบาล

“แม่! ลู่เฉินกล้ามาต่อยผม ครั้งนี้แม่ต้องแก้แค้นแทนผมนะ!”

หลี่ห้าวที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เขางอแงไม่หยุด

มีผ้าพันแผลที่หนาหลายชั้นพันรอบบนหัวของเขา เหลือเพียงตา ปาก และจมูกของเขาที่สามารถมองเห็นได้เท่านั้น

“ไม่ต้องกังวลนะลูก แม่ต้องแก้แค้นแทนลูกแน่ๆ!” จางชุ่ยฮัวสงสารเขามาก

“ป้าครับ ลู่เฉินมีความกล้ามากจนกล้าลงไม้ลงมือกับพวกคุณจริงๆเหรอ?”

ในเวลานี้ จู่ๆชายหนุ่มที่รูปหล่อในชุดสูทที่อยู่ข้างๆก็เอ่ยปาก

คนนี้คือหยางเหว่ย เป็นนายน้อยคนที่สองของตระกูลหยาง

เขายังเป็นคนที่ตามจีบหลี่ชิงเหยา เป็นชายหนุ่มที่ภักดีที่สุดอีกด้วย

“หยางเหว่ย เราไม่ได้เห็นกับตา วันนี้เขาเหมือนเป็นบ้าไปแล้ว เขาต่อยตีลูกฉันอย่างบ้าคลั่ง และไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้เลย” จางชุ่ยฮัวดูขุ่นเคืองมาก

“โอ้? คนคนนี้เย่อหยิ่งขนาดนี้เชียวเหรอ?”

หยางเหว่ยพูดด้วยความร้ายกาจว่า "คุณป้า พอดีผมรู้จักเพื่อนบางคนของสังคมอิทธิพลมืด ต้องการให้ผมช่วยระบายความโกรธนี้ให้ไหมครับ"

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจะดีมากเลย!” จางชุ่ยฮัวดูมีความสุข

“พี่เหว่ย! พี่ต้องให้คนมาซ้อมมันให้แรงๆเลยนะ ถ้าทำให้เขาพิการได้จะดีที่สุดเลย!” หลี่ห้าวพูดด้วยความเย่อหยิ่ง

“ไม่มีปัญหา ผมรับรองว่าตั้งแต่นี้ไปเขาจะได้นอนบนเตียงเท่านั้น!” หยางเหว่ยยิ้มอย่างชั่วร้าย

เขาไม่พอใจกับลู่เฉินมานานแล้ว คนที่ยากจนและไร้อำนาจอย่างเขา จะมีสิทธิ์อะไรที่แต่งงานกับประธานสาวสวยกันล่ะ?

ครั้งนี้เขาคว้าโอกาสไว้ได้ เขาจะต้องถีบมันลงให้ได้!

“หลี่ห้าว อาการบาดเจ็บของคุณเป็นยังไงบ้าง?”

ในขณะนี้ หลี่ชิงเหยาที่สวมชุดเดรสยาวสีดำเดินเข้าไปในวอร์ดอย่างกะทันหัน

รูปร่างที่เซ็กซี่และใบหน้าที่สวยงามของเธอทำให้ดวงตาของหยางเหว่ยเป็นประกาย

“พี่! ในที่สุดพี่ก็มาแล้ว ดูสิ ผมถูกต่อยถึงขนาดนี้เลยนะ!”

หลี่ห้าวลุกขึ้นนั่งทันทีและชี้ไปที่ใบหน้าที่คลุมด้วยผ้าพันแผลของเขา

“ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว ลู่เฉินก็ขอโทษกับฉันทางโทรศัพท์แล้วด้วย เรื่องนี้ก็ช่างมันเถอะ” หลี่ชิงเหยากล่าวด้วยความปลอบใจ

"ช่างมันเถอะหรอ?"

ทันใดนั้นเสียงของหลี่ห้าวก็ดังขึ้น "พี่! พี่ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม? ผมถูกต่อยจนเป็นแบบนี้ แค่คำขอโทษคำเดียวก็ช่างมันแล้วหรอ? พี่มองผมเป็นอะไร!"

"งั้นคุณต้องการอะไร?"

“ผมต้องการให้มันคุกเข่าลงตรงหน้าผมแล้วยอมรับความผิดของตัวมันเอง!”

“เขาเป็นพี่เขยของคุณนะ อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย”

“พี่เขยอะไรเนี่ย! อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะ พวกพี่หย่ากันแล้ว!”

“ไม่ว่ายังไงก็ต้องไว้หน้ากันบ้าง อีกอย่าง เรื่องนี้คุณไม่ได้ผิดงั้นหรอ?”

“พี่! ทำไมพี่ถึงพูดแทนคนนอกแบบนี้ล่ะ? ผมจะทำอะไรผิดได้? ผมแค่โยนจี้หยกของมันลงบนพื้นก็เท่านั้น มันผิดตรงไหนหรอ!” หลี่ห้าวไม่พอใจมาก

“เดี๋ยวนะ! คุณพูดว่าอะไรนะ? จี้หยก?” หลี่ชิงเหยาขมวดคิ้ว

“ก็จี้หยกที่เมื่อก่อนพี่ใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลานั่นแหละ เขาบอกว่ามันเป็นของที่สืบทอดของครอบครัวเขา ผมมองว่ามันก็เป็นแค่ขยะ!” หลี่ห้าวเบ้ปากอย่างเหยียดหยาม

“เจ้านี่...คุณโยนจี้หยกนั้นลงบนพื้นงั้นเหรอ?” หลี่ชิงเหยาถามอย่างลองใจ

“ใช่! ไอ้นั่นมันไม่รู้จักเจียมตัว ผมชอบจี้หยกนั้น แต่มันกลับไม่ยอมให้ผม ผมเลยโยนมันลงบนพื้นแล้วมันก็แตกเป็นชิ้นๆ!” หลี่ห้าวพูดอย่างมีเหตุผล

“คุณ...คุณก็สมควรแล้วจริงๆที่ถูกต่อย!”

หลังจากได้รับคำตอบแล้ว หลี่ชิงเหยาก็โกรธมาก

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมลู่เฉินถึงต่อยเขา

ปรากฎว่าเป็นเพราะน้องชายของเธอเองที่แย่งจี้หยกไม่สำเร็จ แล้วเขายังโยนจี้หยกแตกเป็นชิ้นๆอีกด้วย

คนอื่นคงไม่รู้ แต่เธอรู้ดีว่าจี้หยกนั้นมีความหมายต่อลู่เฉินแค่ไหน

มันไม่เพียงแต่เป็นของที่สืบทอดของครอบครัวเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นของชิ้นเดียวที่แม่ของเขาทิ้งไว้ให้ มันเป็นทั้งความคิดถึงและการฝากฝัง

ตอนที่พวกเขาหย่าร้างกัน ลู่เฉินสามารถไม่เอาของอะไรเลยก็ได้ แต่เขาไม่สามารถทิ้งจี้หยกนั้นได้

นี่ก็แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของจี้หยกนั้นสำหรับเขาแล้ว

“พี่ มันเป็นแค่จี้หยกเท่านั้นไม่ใช่เหรอ? พี่ดุผมทำไมเนี่ย?” หลี่ห้าวรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

“ใช่! จี้หยกจะสำคัญกว่าชีวิตของน้องชายลูกหรือ?” จางชุ่ยฮัวรู้สึกไม่พอใจมาก

“เรื่องนี้ฉันจะคิดบัญชีกับคุณในภายหลัง!”

หลี่ชิงเหยาขี้เกียจที่จะอธิบาย หลังจากพูดประโยคนี้ไป เธอก็รีบจากไป

น้องเธอเป็นคนเย้อหยิ่งและไร้เหตุผล บวกกับแม่ของเธอที่บิดเบือนความจริงและใส่ร้ายเขาด้วย

นอกจากนี้ เมื่อกี้เธอยังได้พูดคำที่ทำให้เขาเจ็บใจไปด้วย

มาคิดดูแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ

ก็จริงแหละ ถ้าลู่เฉินไม่ได้โกรธจนถึงขีดสุดแล้ว

ด้วยนิสัยของลู่เฉิน เขาคงจะไม่ลงไม้ลงมือกับคนอื่นง่ายๆแบบนี้?

เป็นเธอเอง ที่โทษเขาไปด้วยความเข้าใจผิด...

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่1200

    กระโดดขึ้นไปกลางอากาศ แล้วก็หยุดกะทันหันแสงแดดส่องลงมา เสื้อเกราะสีทองของเหลยว่านจุนส่องแสงประกาย และสะดุดตาเป็นพิเศษ"ดาบนี้เรียกว่าโพ่หยวีนกวน ผมเคยเก็บตัวมาสามปี ถึงจะเรียนรู้เทคนิคนี้ให้ได้""จนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยแสดงต่อหน้าคนนอกเลย""วันนี้ จะเป็นเกียรติในชีวิตของคุณที่สามารถตายด้วยดาบนี้ของผม!""ดูดาบผมสิ!"พูดจบ ดาบทองของเหลยว่านจุนก็สั่นอย่างกะทันหัน ตัวเขาก็กลายเป็นแสงสีทองที่แสบตา พุ่งลงมาอย่างรวดเร็วโมเมนตัมของมันยิ่งใหญ่เหมือนแม่น้ำไหลลง ไม่สามารถหยุดยั้งได้และอยู่ยงคงกระพัน"ดาบที่เร็วมาก ลมดาบที่น่ากลัวมาก""โอ้พระเจ้า นี่คือการลงโทษจากพระเจ้าหรือ น่ากลัวเกินไป!"“เมื่อดาบนี้ใช้ออกมา จะไม่มีใครหยุดยั้งได้ การฝึกร่างขั้นจงซือหนุ่ม ถึงตายก็ยังได้รับเกียรติ”ดาบที่น่าตกใจของเหลยว่านจุนทําให้เกิดความโกลาหลเหล่านักสู้ต่างสะเทือนใจแสงสีทองนั้นพราวเหมือนดวงอาทิตย์ ทําให้คนไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่น้อยดาบนั้นตกลงมาเหมือนวันสิ้นโลกมาถึงมากพอที่จะทำลายทุกอย่าง!"ชางฉง!"ในขณะที่เหลยว่านจุนออกดาบ ลู่เฉินก็เคลื่อนไหวอย่างกะทันหันเห็นเพียงว่าเขาตบเบาๆ ดาบสีดำท

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่1199

    เมื่อที่เกิดเหตุสงบเหล่านักสู้ที่อยู่ด้านล่างเวที รู้สึกแต่หลังเย็นและหวาดกลัวคลื่นกระทบของการโจมตีเมื่อกี้นั้นน่ากลัวเกินไปหากไม่ได้เตรียมการมานานและหลบได้ทัน เกรงว่าจะถูกประแทกจนได้รับบาดเจ็บสาหัสทันทีถึงกระนั้น พลังทําลายล้างที่น่ากลัวนั้นยังคงทําให้คนกลัวในใจ"ไม่เลว ความแข็งแกร่งของคุณแข็งแกร่งกว่าตอนที่อยู่ในป่าดำเลย"เหลยว่านจุนแบกมือข้างเดียวไว้ด้านหลัง และยิ้มเบา ๆ ดูเหมือนว่าชัยชนะอยู่ในมือแล้ว "น่าเสียดายที่คุณยังคงต้องตายในวันนี้""เหลยว่านจุน มีความสามารถจริง ๆ อะไร ก็ใช้ออกมาเลย มิฉะนั้นคุณจะไม่มีโอกาสแล้ว"ลู่เฉินยืนตัวตรงอย่างช้า ๆ สายตายังคงเย็นชาการโจมตีเมื่อกี้นั้น ทำให้เขารู้ว่าความแข็งแกร่งของเหลยว่านจุนเป็นยังไงถ้าไม่มีอะไรที่เกินความคาดคิด อีกฝ่ายใกล้จะมาถึงการฝึกร่างขั้นจงซือใหญ่แล้วโชคดีที่ยังไม่ได้ทะลุไปอย่างเต็มที่เพราะเวลา ไม่งั้นจะรับมืออย่างลำบาก"ฮึ่ม! คุณไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ"เหลยว่านจุนหรี่ตาเล็กน้อย โมเมนตัมเพิ่มขึ้นอีกครั้ง เสื้อคลุมทั้งตัวไม่มีลมพัดแต่ปลิวอยู่ และส่งเสียงด้วย "คุณต้องดูความแข็งแกร่งที่แท้จริงของผมไม่ใช่

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่1198

    การฝึกร่างขั้นจงซือก็มีคนที่แข็งแกร่งกว่าหรืออ่อนแอกว่า ช่องว่างของดินแดนเล็ก ๆ แต่ละระดับจะยากที่จะข้ามได้"หัวหน้าอู๋ประเมินคนนี้สูงเกินไปแล้ว"เจี่ยงซิวเจินส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม "ถ้าผมมองไม่ผิด หลังจากหัวหน้าเหลยเก็บตัวครั้งนี้ ความแข็งแกร่งได้ก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง จัดการกับลู่เฉิน ใช้สามท่าก็สามารถจัดการได้แล้ว""อ้อ เหรอ"อู๋หงต๋ายักคิ้ว ค่อนข้างประหลาดใจเหลยว่านจุนได้ประสบความสําเร็จอย่างมากในการฝึกร่างขั้นจงซือเมื่อหลายปีก่อน หากมีความก้าวหน้าอีก เขาจะใกล้มาถึงการฝึกร่างขั้นจงซือใหญ่แล้สไม่ใช่หรือถ้าเป็นเช่นนั้น สำนักงานเจิ้นอู่ก็ต้องประเมินมูลค่าของเขาใหม่แล้ว"ลู่เฉิน คุณไม่ควรมาท้าทายผม ตอนอยู่ในป่าดำ ผมเคยให้โอกาสคุณแล้ว ไม่คิดว่าคุณจะยังเอาไข่มากระทบหินอีก วันนี้ ไม่มีใครช่วยคุณได้แล้ว"เหลยว่านจุนยังคงเข้าใกล้ต่อไป โมเมนตัมที่น่ากลัวในตอนแรกก็เพิ่มขึ้นอีกครั้งราวกับคลื่นสึนามิกวาดมา"แกร็บ แกร็บ...” ภายใต้การบีบอัดอย่างรุนแรง ออร่าที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ลู่เฉินก็เริ่มมีรอยแตกทีละรอยเกิดขึ้นเหมือนกระจกขนาดใหญ่ที่กําลังจะแตกรอยแตกแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว และหนาแน่นขึ้นเรื

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่1197

    ภายใต้เสียงตะโกนของเหลยว่านจุน ใบไม่ต้องรับผิดชอบก็ส่งมาทั้งสองคนไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระ เซ็นชื่อบนใบไม่ต้องรับผิดชอบและพิมพ์ลายนิ้วมือติดต่อกันการดวลกันสังเวียน จะเป็นหรือจะตายนั้นกำหนดโดยโชคชะตามาตลอด แต่โดยทั่วไปแล้วถ้าไม่มีความเกลียดชังอย่างลึกซึ้ง ฝ่ายชนะจะออมมือ นี่เป็นกฎที่ไม่ได้เขียนไว้แต่หลังจากเซ็นใบไม่ต้องรับผิดชอบแล้ว กฎนี้ก็ถูกทําลายแล้วไม่ได้ออมมือ ไม่มีทางถอย มีแค่สู้ชีวิตจะอยู่หรือตาย ไม่มีทางเลือกอื่น"ลู่เฉิน นี่เป็นการตัดสินใจที่โง่ที่สุดในชีวิตของคุณ"หลังจากเซ็นชื่อเสร็จแล้ว โมเมนตัมของเหลยว่านจุนก็เปลี่ยนไปแล้วจากการสง่างามกลายเป็นคนเฉียบคม และมีบารมีแรงกดดันที่เหมือนภูเขาถูกปล่อยออกจากร่างกายเขา และปกคลุมทั้งที่เกิดเหตุทันทีหลังจากนั้น เหล่านักสู้ที่อยู่ด้านล่างเวทีรู้สึกเพียงว่าร่างกายหนักขึ้น เหมือนมีก้อนหินที่มองไม่เห็นก้อนหนึ่งกดลงบนไหล่ของพวกเขา แม้แต่การหายใจก็เริ่มถี่ขึ้นคนที่อ่อนแอ ยิ่งหอบและเหงื่อออกเต็มหัว"แรงกดดันจากการฝึกร่างขั้นจงซือที่น่ากลัว หรือว่านี่ก็คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหัวหน้าพันธมิตรศิลปะการต่อสู้หรือ"ทุกคนสั่นใ

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่1196

    นี่อะไรกันเนี่ยไม่ใช่เพื่อตำแหน่งและอำนาจ เพื่อสร้างชื่อเสียงไปทั่วโลก ถึงมาท้าทายหัวหน้าพันธมิตรศิลปะการต่อสู้หรือทำไมจะฟังดูเหมือนเป็นการแก้แค้นระหว่างทั้งสองคน มีความแค้นอะไรหรือ"พวกบ้าที่ใจกล้า คุณกล้าดูถูกหัวหน้าพันธมิตรอย่างโจ่งแจ้ง เป็นบาปชั่วร้ายที่ให้อภัยไม่ได้จริง ๆ"เหลยเชียนฉงลุกขึ้นและตําหนิเสียงดังสมาชิกของพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ ก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองในใจและตะโกนไม่หยุดเหลยว่านจุน เป็นหน้าเป็นตาของทั้งพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ ถูกใส่ร้ายในที่สาธารณะ ย่อมจะทนไม่ได้"ได้แล้ว เงียบหน่อย"เหลยว่านจุนยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ หยุดเสียงอึกทึกครึกโครมของสมาชิกพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ แล้วก็พูดอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า "ลู่เฉิน ความยุติธรรมอยู่ในใจคน ที่ผมทําสิ่งต่าง ๆ จะเปิดเผยเสมอ คุณคิดว่าการพูดพล่อย ๆ ไม่กี่คําจะทําให้ชื่อเสียงของผมเสื่อมเสียได้หรือ""ใส่ร้ายเหรอ ฮึ่ม..."ลู่เฉินส่งเสียงฮื่มอย่างเย็นชา "คุณเขียนด้วยมือ ลบด้วยเท้า กระทำสิ่งที่ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของอาจารย์และศีลของบรรพบุรุษ สู้สัตว์ไม่ได้ด้วยซ้ำ คนหน้าซื่อใจคดอย่างคุณ ต้องถูกทุกคนลงโทษเลย""กําเริบเสิบสาน!"

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่1195

    "ถึงแล้วหรือ?"เมื่อได้ยินอย่างนั้น หลายคนก็มองตามสายตาของเจี่ยงซิวเจินไปทันทีได้เห็นว่าหลังคาของสํานักงานใหญ่พันธมิตรศิลปะการต่อสู้ มีเงาสีขาวหนึ่งกระโดดลงมาอย่างกะทันหันเงามนุษย์แกว่งไปแกว่งมาตามลม เบาเหมือนไม่มีอะไร เหมือนขนนกสีขาว"มาแล้ว หัวหน้าเหลยมาแล้ว"เมื่อมองดูเงามนุษย์ที่ตกลงมาจากท้องฟ้า ทั้งสนามสู้ก็ฮือฮาขึ้นมาทันทีเหลยว่านจุน หัวหน้าพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ได้ปรากฏตัวในที่สุดท่ามกลางสายตาของทุกคน เหลยว่านจุนในชุดขาว แบกมือทั้งสองข้างไว้ข้างหลัง เสื้อผ้าปลิว เท้าเหยียบบนลม ราวกับเป็นเทพเจ้าตกลงมาบนโลกลอยละลิ่วลงมาด้วยอารมณ์ที่ลึกลับและสูงส่งไม่มีบารมีที่บีบบังคับ ไม่มีออร่าที่แข็งแกร่ง มีแค่ความศักดิ์สิทธิ์ที่ทําให้คนไม่กล้ามองตรง ๆ และไม่สามารถดูหมิ่นได้ในขณะนี้ เหลยว่านจุนเป็นเหมือนแสงที่สว่างที่สุดในโลกนี้ส่องบนแผ่นดิน สลายความมืดทำให้คนเคารพจากใจ"ขอต้อนรับหัวหน้าเหลยเก็บตัวออกมา"ในเวลานี้ เหลยเชียนฉงลุกขึ้นก่อน และทําความเคารพ"ขอต้อนรับหัวหน้าเหลยเก็บตัวออกมา"เหล่าสาวกพันธมิตรศิลปะการต่อสู้จํานวนมากที่อยู่ข้างหลังเขาก็พากันลุกขึ้น และตะโกนพร้

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่ 63

    ไม่!ไม่มีทาง!ทันทีที่หลี่ชิงเหยาพึ่งมีความคิดอย่างนี้ขึ้นมา แล้วก็ถูกเธอเองปฏิเสธไปลู่เฉินเป็นแค่คนธรรมดา เขานอกจากหน้าตาหล่อแล้ว แทบจะไม่มีความสามารถอื่นเลยส่วนจ้าวหมั่ง เขาไม่เพียงได้รับช่วงต่อจากคุณหู่ แต่ยังได้คุมต้าฟากรุ๊ปด้วย แถมยังควบคุมลูกน้องไว้อีกหลายร้อยคน อย่างงี้เขาจะกลัวคนที่ไม่มีความส

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่22

    ภายในโรงพยาบาลผิงอันลู่เฉินกําลังดื่มเหล้ากับชายชราตาเดียวในเวลานี้ จู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น“ฮัลโหล ลู่เฉิน คุณหลี่ตกอยู่ในอันตรายแล้ว คุณรีบมาช่วยเธอเถอะ!" พอเขารับสายเลขาจางก็ตะโกน“ตกอยู่ในอันตรายเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?" ลู่เฉินขมวดคิ้ว“เป็นเพราะคุณสิ คุณหลี่เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณ เธฮจึงไปเจรจากับคุณห

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่ 50

    “คุณ...คุณเป็นใครกันแน่?!”ชุนเหลยยืนขึ้นด้วยร่างกายที่สั่นเทาบนใบหน้าเขาไม่ได้มีความผ่อนคลายอีก มันถูกแทนที่ด้วยความตกใจและความกลัวเขาไม่เคยคิดว่าหมัดที่เขาใช้กำลังทั้งหมดนั้น ไม่เพียงแต่ไม่ได้ทำร้ายอีกฝ่ายแม้แต่น้อยเลยแต่กลับทำให้เขาเองได้รับบาดเจ็บสาหัสนี่เขาแม่งยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ? !อาจารย์บอกพ

  • หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว   บทที่ 40

    “ผมจำได้ว่าชิงเหยาดูเหมือนจะไม่ได้เชิญคุณมาใช่ไหม? คุณหน้าด้านขนาดนั้นเลยเหรอ?” หยางเหว่ยหัวเราะเยาะ“ฉันเชิญลู่เฉินมา ทำไม คุณไม่ยอมหรือ?”ฉาวซวนเฟยก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน คิดไม่ถึงว่าออร่าอันทรงพลังของเธอได้บังคับให้หยางเหว่ยถอยกลับไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว“ฮึ่ม! ผู้ชายคนหนึ่งกลับต้องการผู้หญิงมาปกป

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status