ログインดูเหมือนว่ากู้สือซวี่จะแยกร่างไม่ไหวแล้วจริง ๆ มีท่าทางหัวหมุนจนปัญญาอย่างเห็นได้ชัดด้านหนึ่งคือซูหย่าซินที่กำลังตั้งครรภ์ อีกด้านหนึ่งคือตั๋วตั่ว ซ้ำยังมีกองปัญหาพะเนินเทินทึกของกู้ซื่อกรุ๊ปอีกฉันอยากจะสบถด่าออกไปเหลือเกินว่าสมน้ำหน้า!ทว่าตั๋วตั่วยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันจึงกลืนคำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากกลับลงคอไป ทำเพียงตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นชาสั้น ๆ แล้วกดวางสายทันทีตั๋วตั่วยังคงยืนนิ่งอยู่ในครัว ดูเหมือนจะยังไม่คิดที่จะขยับก้าวออกไปไหนฉันจึงเอ่ยถาม "เป็นอะไรไป? หิวข้าวแล้วใช่ไหม?"เธอส่ายหน้าไปมา ช้อนสายตามองฉันแล้วเอ่ยถาม "คุณเตรียมตัวจะไปเป็นแม่ให้ฮั่วซานแล้วเหรอ?"ฉันชะงักไปชั่วครู่ คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะถามเรื่องนี้ขึ้นมา จึงตอบตามสัญชาตญาณ "หนูจะมามัวคิดเรื่องพวกนี้ไปทำไมกัน? ยังไงเสียหนูก็ไม่ได้ขาดแม่สักหน่อยนี่"แววตาของเธอฉายประกายความดื้อดึงเอาแต่ใจออกมา "หนูไม่ชอบเห็นคุณทำดีกับฮั่วซานขนาดนั้น คุณเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าหนูเป็นลูกสาวแท้ ๆ ในไส้ของคุณ? แล้วทำไมคุณถึงทำดีกับฮั่วซานมากกว่าหนูอีกล่ะ?"เมื่อมองดูท่าทางของเธอในตอนนี้ ฉันก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวนิสัยเ
เสียงของเจียงซูฮุ่ยจากปลายสายนั้นแหลมสูงบาดแก้วหู คิ้วเล็ก ๆ ของตั๋วตั่วขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมแน่น ก่อนจะเอ่ยปาก "หนูเป็นคนยอมตามเธอมาเองค่ะ ไม่มีใครบังคับหนูทั้งนั้น""เด็กคนนี้นี่ทำไมถึงได้ดื้อด้านไม่ฟังคำสั่งสอนแบบนี้นะ!" เสียงแผดตะคอกของเจียงซูฮุ่ยพลันตวาดลั่นสูงขึ้นไปอีก "ย่าบอกย้ำกับหนูตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้ว ว่านอกจากรถของคนขับรถที่บ้านแล้ว ห้ามขึ้นรถของคนอื่นเด็ดขาดน่ะ?"น้ำเสียงของตั๋วตั่วเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ "กลับไปบ้านก็มีแค่หนูอยู่คนเดียว ป้าแม่บ้านก็เอาแต่ก้มหน้าจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ไม่มีใครอยู่เล่นเป็นเพื่อนหนูสักคน...หนูไม่อยากอยู่คนเดียวนี่คะ""หนูจะไปรู้อะไร!" น้ำเสียงของเจียงซูฮุ่ยเจือความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง "แม่ของหนูกำลังตั้งท้องน้องชายตัวเล็กอยู่ สภาพครรภ์ยังไม่ค่อยนิ่ง กลัวว่าหนูจะซุกซนจนไปกระแทกโดนเข้า ถึงได้ไม่อยากให้หนูมาอยู่ร่วมบ้านกับพวกเราตอนนี้ หนูหัดทำตัวให้มันรู้ความและว่าง่ายหน่อยไม่ได้หรือไง คิดเผื่อถึงน้องชายของหนูให้มันมาก ๆ หน่อยสิ?""หนูไม่อยากคิดถึงน้องชาย!"น้ำเสียงของตั๋วตั่วเริ่มเจือเสียงสะอึกสะอื้น "พวกคุณก็พากันไปรักไปเอ็นดูเขาคนเด
ดูเหมือนฉันจะเริ่มเข้าใจเหตุผลที่กู้สือซวี่เลือกซูหย่าซินขึ้นมาบ้างแล้วเขาเล็งเห็นมูลค่าทางการค้าในตัวของซูหย่าซิน และอยากจะอาศัยกระแสความสนใจในรอบนี้ มาช่วยกอบกู้หน้าและทวงเอาผลประโยชน์ที่เคยถูกเสิ่นเหยียนโจวชิงตัดหน้าแย่งไปกลับคืนมาฉันแค่นหัวเราะ พึมพำออกมาเสียงแผ่ว "กู้สือซวี่นับวันยิ่งไร้ขอบเขตและไร้ยางอายเข้าไปทุกทีแล้วจริง ๆ"เมิ่งอวิ๋นชูมองดูฉันด้วยความเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง ก่อนจะสบถด่าออกมา "วัน ๆ มัวแต่ไปคลุกคลีเกลือกกลั้วอยู่กับพวกสารเลวตระกูลซู จะไปหลงเหลือขอบเขตหรือจิตสำนึกอะไรได้กันล่ะ?"เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ เธอก็มองฉันด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม "ต้องมีสักวันแหละที่เธอจะต้องเอาใบทะเบียนสมรสออกมาแฉให้โลกรับรู้ ให้พวกมันยิ่งปีนขึ้นไปอยู่สูงเท่าไหร่ ตอนตกลงมาจะได้ยิ่งเจ็บปวดกระอักเลือดมากเท่านั้น ให้คนทั้งประเทศได้ตาสว่างรู้กันไปเลย ว่าเนื้อแท้ของนังซูหย่าซินน่ะมันเป็นของเกรดต่ำขนาดไหน!"ฉันยิ้มแล้วเอ่ย "แน่นอนอยู่แล้วล่ะ"การที่ตอนนี้ฉันยังไม่เอาใบทะเบียนสมรสออกมาแฉ ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมช่วยพวกเขากลบเกลื่อนปิดบังไปตลอดชีวิตเสียเมื่อไหร่รอจนถึงวันที่กู้
ทว่าเพียงแค่การปรากฏตัวเพียงแวบเดียวนั้น กลับเรียกคะแนนความชื่นชอบจากบรรดาชาวเน็ตได้อย่างล้นหลาม"ประธานกู้ ออกมาหน่อยสิครับ! มาบอกพวกเราหน่อยว่าเมื่อไหร่จะจัดงานแต่งงานกับหย่าซิน?""ประธานกู้ต้องดูแลหย่าซินให้ดี ๆ นะ ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้แล้ว หย่าซินยังอุตส่าห์ช่วยขายของให้บริษัทของประธานกู้อยู่เลย!""สามีภรรยาร่วมแรงร่วมใจ แม้แต่ทองคำก็ตัดให้ขาดได้ ทั้งคู่จะต้องยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอน!""..."ซูหย่าซินเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อยเต็มใบหน้า "ทุกคนอย่าล้อสามีฉันเล่นแบบนี้สิคะ เขาเป็นคนขี้อาย แล้วก็ไม่ค่อยชอบออกกล้องด้วยค่ะ"สิ้นเสียงของหล่อน คอมเมนต์หลายสิบข้อความต่างก็พากันคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ว่าซูหย่าซินกับกู้สือซวี่แอบไปจดทะเบียนสมรสกันเงียบ ๆ แล้วหรือเปล่า?ซ่งจินรั่วโทรข้ามสายมากลางดึกด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว "มันน่าโมโหชะมัดเลย! ฟ้าดินทำไมไม่ผ่าเปรี้ยงลงมาฟาดกบาลไอ้พวกหน้าด้านไร้ยางอายคู่นี้ให้ตาย ๆ ไปซะนะ! เธอเห็นไลฟ์สดของนังสารเลวนั่นหรือยัง?"ฉันพิมพ์นิยายไปพลาง เอ่ยตอบไปพลาง "อืม กำลังดูอยู่เนี่ยแหละ"จู่ ๆ ซ่งจินรั่วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ย "จริงสิ ยัยเ
หัวใจของฉันพลันเต้นสะดุดผิดจังหวะไปครึ่งจังหวะ ทอดสายตามองบานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทของเสิ่นเหยียนโจวอย่างครุ่นคิดที่เขาอารมณ์ไม่ดี...คงไม่ได้เกี่ยวกับฉันหรอกใช่ไหม?จนกระทั่งเสียงกริ่งเลิกงานดังขึ้น ฉันก็ยังเรียบเรียงความคิดไม่ตก จึงทำได้เพียงเก็บข้าวของเพื่อรีบไปรับซานซานก่อนตรงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล ซานซานวิ่งเตาะแตะตรงเข้ามาหาตั้งแต่ไกล พวงกุญแจกระต่ายน้อยบนกระเป๋านักเรียนแกว่งไกวไปมาไม่หยุดพอขึ้นมาบนรถ เธอก็เอ่ยขึ้นทันที "น้าเยี่ยคะ วันนี้หนูเอาชุดตุ๊กตาที่คุณน้าเย็บให้ไปส่งให้ตั๋วตั่วแล้วนะคะ เธอยอมรับไว้ด้วยค่ะ!"ฉันยิ้มแล้วเอ่ยถาม "แล้วเธอได้พูดอะไรบ้างไหมลูก?"ฮั่วซานนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ "ดูเหมือนเธอจะดีใจมากเลยค่ะ! แถมยังเอ่ยปากขอโทษหนูด้วยนะคะ เรื่องคราวก่อนที่เธอเอาเค้กมาโปะหน้าหนูน่ะค่ะ เธอบอกว่าเป็นความผิดของเธอเอง"ดวงตาของฮั่วซานเป็นประกายสดใสดั่งดวงดาว เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเธอก็ดีมากเช่นกันฉันรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ตั๋วตั่วถึงกับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอโทษเองเชียวหรือ?ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน จู่ ๆ ฮั่วซานก็นึกขึ้นมาได้ "จริงสิคะน้าเยี่ย ตั๋วตั่วชวนหนูว
ฉันรู้ดีแก่ใจว่า ตอนนี้ราคาหุ้นของกู้ซื่อกรุ๊ปกำลังสั่นคลอนระส่ำระสาย หากในเวลานี้มีข่าวฉาวอะไรที่สามารถทำให้กู้สือซวี่ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงป่นปี้ปะทุขึ้นมาอีกล่ะก็ ย่อมเป็นหายนะอันร้ายแรงที่สามารถทำลายล้างกู้ซื่อกรุ๊ปให้พังพินาศได้อย่างแน่นอนทว่าหน้าที่การงานและธุรกิจ สำหรับกู้สือซวี่แล้ว มันมีความสำคัญเป็นอันดับหนึ่งเสมอหากฉันไม่อาศัยจังหวะนี้บีบเขาให้จนมุม เกรงว่าฉันคงต้องทนทุกข์ทรมานไปอีกหลายเดือน จนกว่าจะถึงเวลายื่นฟ้องต่อศาลใหม่อีกรอบด้วยเหตุนี้ น้ำเสียงของฉันจึงแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "กู้สือซวี่ ฉันให้เวลานายคิดทบทวนสามวัน ถ้านายยังไม่ยอมตกลงหย่า ฉันจะเอาใบทะเบียนสมรสออกมาแฉต่อหน้าสาธารณชนทันที! นายคิดจะลากตระกูลเยี่ยกับแม่ของฉันลงหลุมไปเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมด้วยงั้นสิ แต่ถ้าหากกู้ซื่อกรุ๊ปต้องพังพินาศไป แม่ของนายกับซูหย่าซินจะไปมีความสุขความเจริญได้สักแค่ไหนเชียว! ถ้านายอยากจะแลกกันให้พังกันไปข้างหนึ่ง พวกเราก็ลงนรกไปด้วยกันให้หมดนี่แหละ ใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย!"ฉันหลงคิดไปว่าเพื่อเห็นแก่กู้ซื่อกรุ๊ปแล้ว กู้สือซวี่ย่อมไม่กล้าที่







