LOGINShare
บทที่ 217
Latest chapter
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 220
กู้สือซวี่ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาสีหน้าไม่เปลี่ยนและเอ่ยเรียกเสิ่นเหยียนโจวอย่างราบเรียบ “คุณน้าครับ”“อืม”เสิ่นเหยียนโจวขานรับเสียงเรียบ สายตาของเขาเหมือนจะมองมาที่ฉัน แต่ก็เหมือนไม่ได้มองฉันจำต้องกลั้นใจฝืนเอ่ยเรียกตามเขาไปด้วย “สวัสดีค่ะคุณน้า”เจียงป๋อเหวินดีใจจนเนื้อเต้น กวักมือเรียกทุกคน “มา ๆ ๆ นั่งลงกันให้หมดเลย!”แม้ว่าช่วงเวลารับประทานอาหาร เจียงป๋อเหวินจะเป็นฝ่ายเปิดประเด็นคุยเพื่อช่วยปรับบรรยากาศอยู่ตลอดทว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับยังคงแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลก ๆ อันกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูกท่าทีของท่านผู้อาวุโสที่มีต่อเสิ่นเหยียนโจวนั้นอบอุ่นและกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ทั้งไต่ถามสารทุกข์สุกดิบไม่ขาดปาก รอยยิ้มที่หางตาและหัวคิ้วล้วนจริงใจอย่างยิ่ง“เหยียนโจวเอ๊ย กินอันนี้เยอะ ๆ สิ ได้ยินแม่แกบอกว่านี่เป็นของโปรดแกเลยนะ”น้ำเสียงของเจียงป๋อเหวินเปี่ยมล้นไปด้วยความเอ็นดู “ตอนที่แม่แกแต่งเข้ามาอยู่กับฉัน ฉันก็อยากให้เธอรับแกมาอยู่ด้วยกันแท้ ๆ แต่แม่แกก็เอาแต่บอกว่าแกยังเด็ก ฝั่งตระกูลเสิ่นตัดใจปล่อยแกมาไม่ได้ วันนี้แกยอมมาได้ ฉันดีใจจากก้นบึ้งของหัวใจจริง ๆ นะ”ส
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 219
ตั๋วตั่วเชิดหน้ามองฉันอย่างแง่งอน “หนูอยากกินอะไร คุณแม่ก็ซื้อให้หนูได้หมดแหละค่ะ! ไม่ต้องให้คุณน้าทำให้หรอก!”กู้สือซวี่ไม่ได้เอ่ยห้ามปรามลูกสาวเลยแม้แต่น้อยมองดูก็รู้ว่า เขากลัวเหลือเกินว่าฉันจะได้ใกล้ชิดกับตั๋วตั่วช่วงพลบค่ำ คนขับรถก็มารออยู่ด้านล่างเรียบร้อยแล้วฉันกับกู้สือซวี่พาตั๋วตั่วมุ่งหน้าไปยังบ้านคุณตาด้วยกันทว่าแม้จะอยู่บนรถ กู้สือซวี่ก็ยังไม่ยอมให้ฉันนั่งข้าง ๆ ตั๋วตั่ว แต่ให้ฉันไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ ส่วนเขาพาตั๋วตั่วนั่งอยู่เบาะหลังพอมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเจียง รถของเจียงซูฮุ่ยก็แล่นมาถึงพอดีทันทีที่เห็นฉันก้าวลงมาจากรถ เธอก็ขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยด้วยความไม่พอใจขึ้นมาทันควัน “สือซวี่ แกพามันมาด้วยทำไม?”ยังไม่ทันที่กู้สือซวี่จะได้ตอบอะไร เธอก็ตวัดสายตามองฉันอย่างเหยียดหยาม “หน้าด้านไร้ยางอายจริง ๆ สือซวี่เขาจะหย่ากับเธออยู่รอมร่อแล้ว เธอยังมีหน้ามาร่วมงานเลี้ยงในครอบครัวของพวกเราอีกเหรอ?”ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ หมุนตัวคิดจะเดินกลับไปทันทีแต่แรกที่ยอมมาที่นี่ ก็แค่อยากจะหาโอกาสเจอตั๋วตั่วเท่านั้นแต่น่าเสียดาย หนูน้อยคนนี้พอได้ไปคลุกคลีกับซูหย่าซินแค่ไม่ก
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 218
“งั้นพี่สือซวี่คะ ฉันกลับก่อนนะคะ” น้ำเสียงของเธอยังเจือเสียงสะอื้นไห้ที่ยังไม่จางหาย ย่างก้าวเชื่องช้าอ้อยอิ่ง เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์กู้สือซวี่คล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นเรียกเธอไว้ “จริงสิ พรุ่งนี้พาตั๋วตั่วมาที่นี่ด้วยนะ คุณตาท่านบ่นว่าอยากเจอแกหน่อย”คุณตาที่เขาพูดถึง คือพ่อของเจียงซูฮุ่ย ท่านอาวุโสตั้งรกรากอยู่ต่างประเทศมานานหลายปี เพิ่งจะเดินทางกลับมาเมืองไห่เฉิงเมื่อสองเดือนก่อนนี่เองซูหย่าซินรีบต่อบททันควัน น้ำเสียงแฝงความดีใจเอาไว้ “พรุ่งนี้ต้องไปบ้านคุณตาเหรอคะ? แต่ว่าหน้าของฉันตอนนี้...จะกล้าเอาไปให้ผู้ใหญ่เห็นได้ยังไงกันคะเนี่ย!”“คุณตาบอกว่า ให้ตั๋วตั่วไปคนเดียวก็พอ” น้ำเสียงของกู้สือซวี่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่นซูหย่าซินถึงกับชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความกระอักกระอ่วน นิ้วมือเก้ ๆ กัง ๆ จนไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนกู้สือซวี่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงเอ่ยเร่งเรียบ ๆ “กลับไปเถอะ ดึกมากแล้ว”ตอนที่ซูหย่าซินหันหลังเดินจากไป เธอยังหันขวับมาตวัดสายตาเชือดเฉือนใส่ฉันอีกรอบ แววตาเคียดแค้นชิงชังคู่นั้นแทบจะล้นทะลักออกมาเดิมทีฉันคิดว่า เรื่องที่คุณตาบอกให้กู้
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 217
ซูหย่าซินร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางฟ้องกู้สือซวี่ “พี่สือซวี่คะ พวกนั้นรังแกกันเกินไปแล้ว! อันหร่านตั้งใจชัด ๆ เมื่อก่อนแบรนด์หรูระดับท็อปต่างก็แย่งกันมาจ้างฉัน เธออิจฉาฉันมาตลอด พอสบโอกาสก็เลยร่วมมือกับผู้กำกับมารุมเหยียดหยามฉันแบบนี้”สีหน้าของกู้สือซวี่ดูย่ำแย่ไม่แพ้กัน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาซุนเจี๋ย “ไปสืบมาว่าใครเป็นนายทุนของซีรีส์เรื่องที่หย่าซินไปแคสต์ พอรู้แล้วก็เสนอซื้อโปรเจกต์นี้ต่อด้วยราคาเป็นสิบเท่า บทนางเอกต้องเป็นของหย่าซินเท่านั้น”ได้ยินคำพูดของเขา หัวใจฉันก็พลันบีบรัดขึ้นมาทันทีแม้จะรู้ว่าบริษัทฝั่งนั้นก็เป็นค่ายสื่อยักษ์ใหญ่ แต่คงไม่มีใครรังเกียจเงินหรอกถ้าเกิดอีกฝ่ายยอมขายต่อโปรเจกต์นี้ให้กู้ซื่อกรุ๊ปจริง ๆ กู้สือซวี่ก็อาจจะได้เห็นข้อมูลตัวตนของฉันเพราะในสัญญามีระบุไว้ทั้งหมดในใจฉันเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกฉันไม่ได้กลัวที่เขาจะรู้ว่าฉันเป็นคนเขียนบท แต่ฉันไม่อยากให้คนพรรค์นี้อย่างซูหย่าซินมาเล่นซีรีส์ของฉัน แค่คิดก็ขยะแขยงจะแย่ไม่นานนัก ซุนเจี๋ยก็สืบจนได้ความ ตอนที่เอาเอกสารมาส่งให้กู้สือซวี่ที่ห้องพักผู้ป่วย จึงถือโอกาสรายงานเรื่องนี้ไปพร
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 216
ซูหย่าซินกับผู้จัดการของเธอย่อมรู้ซึ้งถึงจุดนี้ดี จึงถามพวกเราว่าขอเปลี่ยนเป็นฉากอื่นมาลองแสดงแทนได้ไหม?ฉันให้ทีมงานไปส่งสารกลับไปตรง ๆ “ตอนนี้คุณซูถูกเพจทางการของเมืองหลวงออกชื่อตักเตือนวิจารณ์ จัดว่าเข้าข่ายเป็นศิลปินที่มีมลทินไปแล้ว ทางเรายอมให้โอกาสคุณมาแคสต์บทก็นับว่าเป็นกรณียกเว้นมากพอแล้ว ถ้าคุณซูยังจะเรื่องมากเลือกโน่นเลือกนี่อีก กองถ่ายของเราก็คงไม่กล้าจ้างคุณหรอกค่ะ”เพื่อที่จะได้กลับคืนสู่จุดสูงสุด ซูหย่าซินจึงจำใจตอบตกลงในที่สุดแต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ฉันไม่มีทางให้โอกาสเธอได้แสดงเป็นตัวละครตัวไหนในนิยายของฉันเลยตั้งแต่แรกแล้วก่อนการแคสต์ติ้งจะเริ่มขึ้น ฉันมองผ่านจอมอนิเตอร์เห็นซูหย่าซินพูดกับอันหร่านว่า “เดี๋ยวตอนตบหน้า อย่าลืมหามุมกล้องช่วยด้วยล่ะ”อันหร่านยิ้มเยาะที่มุมปาก “ฉันจะพยายามแล้วกัน”ทว่า ทันทีที่ผู้กำกับสั่งแอ็กชัน อันหร่านกลับไม่ออมมือเลยแม้แต่นิดเดียว และไม่มีการหลบมุมกล้องใด ๆ ทั้งสิ้นเธอกระชากคอเสื้อของซูหย่าซิน แล้วเงื้อฝ่ามือฟาดซ้ายฟาดขวาอย่างไม่ยั้งปฏิกิริยาทั้งร้องไห้ทั้งกรีดร้องของซูหย่าซิน มันคือสัญชาตญาณเอาตัวรอดล้วน ๆ แทบไม่เกี่ยวกับท
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 215
ฉันสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในอก แล้วเอ่ยว่า “ขอโทษด้วยนะ ฉันสอนคนอื่นไม่ค่อยเป็นหรอก”รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหย่าซินจางลงเล็กน้อย แสร้งทำเป็นน้อยใจมองไปทางตั๋วตั่ว “ดูท่าคงเป็นเพราะแม่หัวทึบเกินไป คุณน้าเยี่ยถึงได้ไม่อยากสอนน่ะจ้ะ”“คุณน้าเยี่ยคะ!”ตั๋วตั่วขมวดคิ้วน้อย ๆ ขึ้นมาทันที เธอปล่อยมือจากชายเสื้อของฉันแล้ววิ่งไปหาซูหย่าซิน สองแขนเล็ก ๆ กอดขาของเธอไว้แน่นยามที่เธอเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองฉัน แววตานั้นกลับเจือความไม่พอใจเอาไว้ “คุณน้าสอนคนเป็นออกจะตาย ตอนสอนหนูยังสอนได้ดีมาก ๆ เลยนี่คะ! ทำไมถึงไม่ยอมสอนคุณแม่หนูล่ะ?”ลำคอของฉันตีบตันไปหมดจนพูดอะไรไม่ออกในจังหวะนั้นเอง กู้สือซวี่ที่เงียบมาตลอดก็พลันเอ่ยปากขึ้นมา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นชาอยู่หลายส่วน “ก็แค่สอนทำเค้กเองไม่ใช่เหรอ เยี่ยเจาเจา เธอจะช่วยสอนให้หย่าซินหน่อยมันจะไปเสียหายตรงไหน?”ฉันเอ่ยเสียงแข็ง “ฉันบอกไปแล้วไงว่าฉันทำไม่เป็น ข้างนอกมีคนที่ทำเค้กเป็นเกลื่อนกลาดไปหมด เธอจะไปเรียนกับใครก็ได้ทั้งนั้น”ทว่าในตอนนั้นเอง ตั๋วตั่วกลับโมโหขึ้นมาจริง ๆ เธอแผดเสียงตะโกนใส่ฉันลั่น “ทำไมคุณน้าต้องคอยรังแกแม่หนูอยู่เ
