บทที่ 1302

สายตาของทุกคนทอดไปยังเวินเฉวียนเซิ่งในทันที

แต่สีหน้าของเวินเฉวียนเซิ่งกลับไม่สู้ดีนัก

เดิมทีเขาคิดว่าจะถ่วงเวลาไปจนถึงซีถงเป็นอย่างน้อย นึกไม่ถึงว่าเพิ่งออกเดินทางได้เพียงวันที่สอง เสินอ๋องผู้เฒ่าก็บังคับให้เขาเอาภาพวาดออกมาเสียแล้ว

ใช่แล้ว ในมุมมองของเวินเฉวียนเซิ่ง เสินอ๋องผู้เฒ่ากำลังบังคับเขาอยู่จริง ๆ

ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เขาเคยปฏิเสธไปแล้วครั้งหนึ่ง หากปฏิเสธอีกครั้ง เกรงว่าคนเหล่านี้จะเริ่มสงสัยว่าภาพวาดในมือของเขานั้นเป็นของจริงหรือปลอม

แต่หากจะให้เขานำออกมาง่าย ๆ เช่นนี้ เขาก็ไม่ยินดีนัก

เพราะอย่างไรเสียภาพวาด ‘หมู่บ้านเซียนเมาแห่งลำธารซีถง’ นี้ ก็คือที่พึ่งและไพ่ตายที่ใหญ่ที่สุดของเขาในตอนนี้

ยิ่งภาพวาดถูกเปิดเผยเร็วเท่าใด ก็ยิ่งเป็นผลเสียต่อเขามากเท่านั้น

เดิมทีเขาคิดจะประวิงเวลาออกไปอีกหน่อย แต่เห็นชัดว่าวันนี้ไม่อาจหลบเลี่ยงได้แล้ว

เวินเฉวียนเซิ่งขมวดคิ้วมุ่น แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็พลันฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ พลางกวาดมองไปทางเอ้อถานหลัวอย่างรวดเร็ว แววตาเป็นประกายแปลบปลาบ

จากนั้น สีหน้าของเขาก็สงบเยือกเย็น

“ข้าสามารถนำภาพวาดออกมาให้ทุกท่านชมได้ แต่ก่อนหน้านั้