Mag-log inเธอเคยเป็นเด็กเอนฯ... แต่ชีวิตกลับพลิกผันเมื่อช่วยคนจนจมน้ำตาย แล้วฟื้นขึ้นมาในร่างชายาอ๋องเหล่ย จ้าวอินหลัวผู้งดงามและอ่อนหวาน ที่แทงท่านอ๋องโหดด้วยมีดอาบยาพิษเพื่อช่วยอ๋องเหล่ยผู้เป็นสามี แต่เพราะเตี้ยเกินไปทั้งยังแรงน้อยแทงไม่ถูกจุดสำคัญเขาเลยไม่ตาย อ๋องโหดหลี่เจินหรงจับอินหลัวกรอก “ยาปราณคู่” ให้แบ่งรับความเจ็บปวดจากพิษ...เขาเจ็บอินหลัวเจ็บ แต่อินหลัวตาย เขาตาย คิดว่าจะดูแลอย่างดีแต่นั่นไม่ใช่นิยายเรื่องนี้ ใครจะคิดว่าความแค้นที่เคยร้อนแรง กลับกลายเป็นเรื่องราวป่วนๆปนฮา เมื่ออ๋องโหดไม่เคยหลุดคาแรคเตอร์เจอกับอินหลัวเวอร์ชั่นใหม่ แค้นก็แค้น แต่ฮาก็ฮา... ความวุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น...
view moreขนมมองไปไกลๆ เหมือนกำลังคิดถึงบางสิ่ง ก่อนจะยิ้มให้เยว่หรง "ไม่มีทางหรอก ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองเป็นแค่ฉากหนึ่งในเรื่องราวที่สวยงามแค่ในซีรีส์หรอกน่า"เยว่หรงขยิบตาให้ขนม "แล้วมันจะเป็นยังไงล่ะ ความรักแท้ที่แกตามหา มันจะเหมือนในซีรีส์ที่จบด้วยการจูบกันในฝนตกหรือเปล่า แต่คิดไปก็โรแมนติคแล้วว้าววววว"ท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนที่เดินผ่านไปมา ขนมแอบมองไปข้างหน้าและทันใดนั้น สายตาของเธอก็จับจ้องไปยังร่างสูงที่คุ้นตา ร่างนั้นที่ดูเหมือนจะมีเสน่ห์ยากที่จะมองผ่านไป มันเหมือนกับบางสิ่งในความทรงจำ ของอินหลัว ไม่สิของขนม ขนมจ้องตาไม่กะพริบ มองเขาเงียบๆ อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองแค่เพียงแผ่นหลังที่คุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของขนมกลับเต้นรัว"เหมือนจัง..." เสียงของขนมที่พูดออกมาเบาๆ พร้อมกับสายตาที่เศร้าสร้อยขนมหยุดเดิน ยืนมองแผ่นหลังของชายคนนั้นที่เดินห่างออกไป พร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนจะสูญเสียอะไรบางอย่างในใจ พยายามจะพูดกับตัวเองว่า "คงไม่ใช่หรอก ขนม...เธออย่าบ้าไปหน่อยเลย" แต่คำพูดนั้นกลับเบาเกินกว่าจะปลอบใจตัวเองได้ส่ายหัวเบาๆ และหันหลังกลับอมยิ้ม“คงเลิกบ้าได้แล้วสินะขนมหลังจากที่เธอ
ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ทุกคนต่างต้องเดินทางไปตามเส้นทางของตัวเอง แม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป“ท่านอ๋องท่านอ๋องจะทำอย่างไรกับบัลลังก์”เสี่ยวหม่าเอ่ยปากเบาๆ อย่างเกรงใจ“ไม่ทำอย่างไร อ๋องเหล่ยก็อยู่ บิดาของจ้าวอินหลัวก็อยู่แม้จะไม่รู้สึกผิดในครั้งนี้แต่เขาก็ไม่ควรได้รับโทษเพราะเขาตคือบิดาของอินหลัวข้าไม่ได้ต้องการบัลลังก์คนที่ต้องการมีอีกมาก”หลับตาลงช้าๆ อยากจะพูดเหลือเกินว่าสิ่งที่เขาต้องการเพียงสิ่งเดียวคือคนตัวเล็กคนนั้น…จ้าวอินหลัวคนนั้น“ไทฮองเฮา ไทเฮาและองค์หญิงเยว่หรง ทรงกลับไปที่วังหลวงแล้ว ที่นี่หรือเพียงท่านอ๋องกับข้าน้อยและท่านหมอ เราสามคนรออะไรอยู่รึขอรับ” เสี่ยวหม่าถามเสียงเศร้าสร้อยจะมีกี่ครั้งกันที่เสี่ยวหม่าจริงจังเพียงนี้“พวกเจ้าไปเถอะ แม้จะรู้ว่าอินหลัวไม่มีทางกลับมาแต่ที่นี่ความทรงจำเกี่ยวกับนางยังอบอวลข้าไม่อาจจากไปเพราะในใจข้ามีเพียงอินหลัวตลอดมา ข้ายินดีอยู่ที่นี่เพื่อรับโทษทัณฑ์เป็นข้าที่ให้นางกินยาเชื่อมปราณ” เสี่ยวหม่ายิ้มเศร้าๆ“ขอรับ ท่านอ๋องไม่ไปเสี่ยวหม่าก็จะอยู่ที่นี่ นายหญิงอินหลัวไม่ได้ตายเพราะเชื่อมปราณกับท่านอ๋อง ห
อินหลัวหลับตาลงช้าๆ รู้สึกถึงร่างกายที่เริ่มเย็นลง มือของหลี่เจินหรงกำมือเย็นชืดของอินหลัวไว้แน่นมืออีกข้างตกลงข้างกายความเจ็บปวดหายไป "ไม่ต้องห่วงข้า... ท่านอ๋อง..." เสียงของอินหลัวไม่อาจได้ยินไปถึงหลี่เจินหรงเพราะเพียงแค่คำพร่ำรำพันของดวงวิญญาณ"ข้ารู้ว่า... ข้าจะไปอยู่ในที่ที่ดีที่สุด... ไม่ต้องห่วง... ท่านจะ... อยู่ได้ดี... ขอโทษ...ที่ต้องจากไป"ดวงตาของอินหลัวกำลังหลับอย่างสงบที่สุด ลมหายใจของอินหลัวขาดหายไปหลี่เจินหรงจับมือของอินหลัวแน่น มือของเขาเย็นเฉียบ ดวงตาของเขามืดมัวไปด้วยน้ำตา ท้องฟ้านอกกระโจมไม่เคยสงบ มันเหมือนกับว่าโลกทั้งใบก็หยุดเคลื่อนไหว ทุกอย่างหยุดนิ่งเมื่ออินหลัวหลับตาลงในที่สุด ร่างกายของอินหลัวเริ่มเย็นลง น้ำตาอุ่นๆ ของหลี่เจินหรงไหลอาบแก้มราวกับว่าอินหลัวได้เดินจากไปไกลสุดลูกหูลูกตาหลี่เจินหรงไม่แม้แต่จะขยับตัวออกไป ก้มหน้าลงต่ำ มือของเขาสั่นระริก"ข้า... ข้าไม่ได้อยากให้เจ้าจากไป..." เขาพูดออกมาเสียงแหบแห้ง น้ำตาของเขาหลั่งรินลงมาดั่งน้ำตาของคนที่ไม่อาจทำอะไรได้แต่ในความเงียบที่ปกคลุมอยู่ภายในกระโจม เขารู้ว่าอินหลัว... จากเขาไปแล้ว... และทิ้งให้เขาต้องรับ
“ไม่นะ จะต้องไม่เป็นแบบนั้นข้าจะอยู่โดย…….ไม่มีเจ้าไม่ได้ ทำไมไม่เป็นข้าที่เจ็บปวดทำไมต้องเป็นเจ้าอินหลัววววววได้โปรดส่งความเจ็บปวดนี้ให้ข้าเถอะสวรรค์”หลี่เจินหรงไม่อาจยอมรับความจริงได้ เขากุมมือของอินหลัวแน่น ราวกับจะให้รู้ว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากอินหลัวอีกแล้ว... ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตามส่งเสียงสะอื้นออกมาอย่างไม่อายใคร"ข้าไม่ให้เจ้าเจ็บอีกแล้ว อินหลัว... ข้าจะยอมเจ็บเอง ไป๋อี้เซิงหาวิธีทำให้พิษนั่นมาอยู่กับข้าได้ไหม ได้โปรดไป๋อี้เซิง ท่านเป็นหมอเทวดาจะต้องทำได้สิ ไม่อย่างนั้นก็หายาเชื่อมปราณมาให้ข้าอีกครั้งข้าจะได้แบกรับความเจ็บปวดแทนนาง " เขาพูดด้วยเสียงหนักแน่น แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ได้เป็นเรื่องง่ายหรืออาจเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เขาก็ยังยืนยันคำพูดนั้นราวกับว่าเป็นสัญญาที่เขาจะปกป้องอินหลัวจนกว่าชีวิตจะหาไม่ เสี่ยวหม่าเบือนหน้าหนีปาดน้ำตาไหลรินไป๋อี้เซิงหลับตาลงช้าๆ อินหลัวยิ้ม เศร้าๆ“ท่านหมออย่านะไม่งั้นข้าโกรธยันลูกบวชเลยนะ ไม่มีหรอกใช่ไหมยาแบบนั้น ข้ารู้ว่าตัวข้าไม่ไหวแล้ว ท่านหมอช่วยท่านอ๋องให้ปลอดภัย ส่วนข้าเกินเยียวยาแล้วจริงไหม” ไป๋อี้เซิงก้มหน้าลงยิ้มเศร


















Rebyu