Share

บทที่ 656

Penulis: จิ้งซิง
หลินเนี่ยนฉือพลันตวาดใส่ชุยเส้าเจ๋อ “ชื่อของท่านธิดาศักดิ์สิทธิ์ ใช่สิ่งที่เจ้าจะเรียกได้ตามใจชอบหรือ?”

ชุยเส้าเจ๋อก็โมโหขึ้นมาทันที “เมื่อครู่เจ้าก็เรียกมิใช่หรือ?!”

หลินเนี่ยนฉือยิ้มออกมาทันที “ก็ไม่ดูเสียหน่อยเล่าว่าข้ากับอาซื่อของข้ามีความสัมพันธ์เช่นไร ข้าน่ะเรียกได้ แต่เจ้าเรียกไม่ได้”

รอยยิ้มนั้นดูลำพองใจยิ่งนัก

ทำเอาอันหลันซินมองแล้วถึงกับกัดฟันกรอด รู้สึกขัดตาอย่างยิ่ง

ชุยเส้าเจ๋อถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก เวินหย่าลี่ไม่อยากเห็นเรื่องวุ่นวายนี้อีกต่อไปแล้ว จึงเร่งเร้าเวินเยวี่ยโดยตรง “มัวเหม่ออะไรอยู่ ยังไม่รีบอีก”

เวินเยวี่ยกัดฟันแน่น ดวงตาที่มองไปยังเวินซื่อเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงก่ำ

สุดท้ายแล้ว นางทำได้เพียงเอ่ยปากอย่างไม่เต็มใจ ก้มศีรษะลง “...ขอบคุณ...ท่านธิดาศักดิ์สิทธิ์”

“อืม”

เวินซื่อตอบรับเสียงเรียบ ราวกับว่านั่นคือความเมตตาที่ประทานให้แก่นาง

ฉางเสี่ยวหานจึงค่อยปล่อยมือ หันกลับไปอยู่ข้างกายท่านธิดาศักดิ์สิทธิ์ของนาง

ไม่นานนัก นางก็ยกของสิ่งหนึ่งออกมาอีก แล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเวินเยวี่ย

เวินเยวี่ยที่คิดว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว พอเห็นฉางเสี่ยวหานยกของมาอีกครั้ง นา
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1263

    เวลานี้เสินอ๋องผู้เฒ่าไร้ซึ่งความสุขุมเช่นในยามปกติ แทบจะห้อตะบึงพุ่งออกมาจากหน้าประตูตำหนักเสินอ๋อง ขาชราคู่นั้นวิ่งอย่างรวดเร็วเขาจ้องเขม็งใส่งูเขียวน้อย เห็นมันเลื้อยไปแทบเท้าของหลานซื่อกับตา คลอเคลียขาของหลานซื่อราวกับประจบประแจง ดวงตาแทบจะพ่นไฟได้คู่นั้นก็พลันถลึงใส่หลานซื่อทันที“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ งูตัวนี้เป็นของเจ้าหรือ?”เวลานี้หลานซื่ออยากจะยกเท้าเตะงูเขียวน้อยให้กระเด็นออกไปจริง ๆแต่น่าเสียดาย ต่อให้เตะออกไปตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์เสียแล้วนางได้แต่ช้อนงูเขียวน้อยตัวนั้นขึ้นมาไว้ในมืออย่างรำคาญใจ จากนั้นก็พยักหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย “...เพคะ”เมื่อเสินอ๋องผู้เฒ่าได้ยินหลานซื่อยอมรับ ก็ตั้งคำถามในทันที “เจ้าแอบลงมือทำอะไรกับราชาอสรพิษหรือ? เจ้าทำให้ราชาอสรพิษยอมรับเจ้าเป็นนายใช่ไหม?!”“เอ๊ะ? ราชาอสรพิษอะไรกัน? ยอมรับนายอะไรกัน?”หลานซื่อแสร้งทำหน้ามึนงง “ที่ท่านเสินอ๋องกล่าวถึง คือเจ้างูยักษ์สีขาวเงินตัวนี้หรือ?”เสินอ๋องผู้เฒ่าใบหน้าเคร่งขรึม “นี่คือราชาอสรพิษแห่งเมืองหินดำเรา”“อ้อ ที่แท้มันคือราชาอสรพิษเมืองหินดำของพวกท่านนี่เอง แต่ในเมื่อมันเป็นราชาอสรพิษของพวกท่าน ไม

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1262

    “ฟ่อ ๆ ๆ!”ช่างน่าอัศจรรย์นักดาบหนึ่งของเป่ยเฉินหยวนฟันลงไป แม้จะทำให้ราชาอสรพิษเจ็บปวด แต่ยังอยู่ในขอบเขตที่มันพอจะทนรับได้ ดังนั้นการตอบสนองจึงไม่ได้รุนแรงนักแต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ งูเขียวน้อยพุ่งเข้าไปกัดเพียงคำเดียว กลับเหมือนกัดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ของราชาอสรพิษ ร่างงูสีขาวเงินที่หนาเท่าถังน้ำดิ้นพล่านสะบัดไปมาอยู่ใต้แท่นสวดขอพรทันทีไม่ทันระวังเพียงนิดเดียว...“ปัง!”หางงูที่อวบใหญ่ฟาดใส่เสาแท่นสวดด้านล่างสุด จนแท่นทั้งหลังเอียงพังลงมาในทันทีหลานซื่อไม่ทันระวัง จึงร่วงลงมาจากบนแท่นเช่นนั้น“อู๋โยว!”รูม่านตาของเป่ยเฉินหยวนหดตัวลงฉับพลัน พุ่งตัวเข้าไปรับหลานซื่อได้อย่างมั่นคงทันทีทั้งสองเพิ่งจะตกลงบนซากปรักหักพังของแท่นสวดขอพร หางของราชาอสรพิษก็ฟาดเข้ามาอีกครั้งเห็นอยู่ว่ากำลังจะกระแทกหลานซื่อและเป่ยเฉินหยวนทั้งสอง แต่ในวินาทีต่อมา หางของราชาอสรพิษกลับหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ นิ่งค้างอยู่ตรงหน้าหลานซื่อเสียอย่างนั้น“เกิด...อะไรขึ้น?”ฝูงชนต่างพากันมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอีกแต่หลานซื่อกลับมองเห็นแล้วอวิ่นซิงที่คอยให้แมลงพิษที่ซ่อนตัวอยู

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1261

    แต่เขากลับลืมไปแล้วว่าตอนที่ไป๋เยวี่ยโหรวถูกพวกไป๋ชูโหรวและปาหย่าวางยาพิษ เขานิ่งดูดายจริง ๆหากไม่ใช่เพราะการนิ่งดูดายของเขาในตอนนั้น ไป๋เยวี่ยโหรวจะถูกพิษได้อย่างไร จะถูกทำลายวรยุทธ์จนไม่อาจใช้วิชากู่ ซ้ำยังต้องอาศัยขลุ่ยกู่อยู่เช่นนี้หรือ?เวลานี้ไป๋เยวี่ยโหรวฟื้นคืนสู่สภาพเดิมแล้ว นางต้องการให้เสินอ๋องผู้เฒ่าได้ลิ้มรสว่าการ ‘ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว’ นั้นเป็นเช่นไร!ที่ราชาอสรพิษสูญเสียการควบคุมในตอนนี้ ก็เป็นเพราะนางจงใจทำอะไรบางอย่างไว้แต่นางไม่ได้ปล่อยให้ราชาอสรพิษเสียการควบคุมไปเสียทีเดียว เดิมทีนางตั้งใจว่าในตอนที่หลานซื่อประกอบพิธีสวดขอพร จะควบคุมราชาอสรพิษให้แสดงการยอมรับหลานซื่อเป็นนายต่อหน้าฝูงชนเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยยกฐานะธิดาศักดิ์สิทธิ์ของหลานซื่อให้สูงขึ้น แต่ยังทำให้ราชาอสรพิษหลุดพ้นจากการควบคุมของเสินอ๋องผู้เฒ่าอีกด้วยเมื่อถึงเวลานั้นขอเพียงหลานซื่อมีราชาอสรพิษอยู่ในมือ เสินอ๋องผู้เฒ่าก็ไม่กล้าลงมือทำอันตรายนางโดยง่ายเพราะการมีอยู่ของราชาอสรพิษนั้น เกี่ยวพันถึงความศรัทธาของชาวเมืองหินดำและเผ่ากู่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดทั้งนางและเสินอ๋องผู้เฒ่าต่างไม่

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1260

    เสียงอึกทึกรอบ ๆ ดังเข้าหูเป่ยเฉินหยวนเขาเฝ้าคุ้มกันอยู่ใต้แท่นสวดขอพรตลอดเวลาสายตาไม่เคยละไปจากหลานซื่อทุกครั้งที่หลานซื่อทำพิธีสวดขอพรเขาจะตั้งใจเฝ้าดูและสัมผัสอย่างจริงจังเขาเข้าใจความคิดตัวเองมานานแล้ว เขาพึงใจผู้ที่ยืนอยู่บนแท่นพิธีนั้น แต่บางคราก็รู้สึกเศร้าสร้อยนักเพราะหลานซื่อที่ยืนอยู่บนแท่นพิธีคือธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าหมิง คือธิดาศักดิ์สิทธิ์อู๋โยวผู้ออกบวชแม้นางจะแค่บวชชีพราหมณ์ แต่เขาก็ไม่อาจอยู่เคียงกับนางได้แต่เขาไม่อาจตัดใจได้นับตั้งแต่เดินสวนกันในวังหลวงครานั้น สายตาของเขาก็ไม่อาจละไปจากนางได้อีกดังนั้นเขาจึงติดตามนางไปยังจินโจว ลู่โจว และยังไปชางโจวกระทั่งมาถึงดินแดนต่างถิ่นแห่งนี้ และได้เห็นนางยืนอยู่บนแท่นสวดขอพรอีกครั้งเขาแหงนมองเงาร่างที่ยืนอยู่บนที่สูง เห็นใบหน้าของนางที่ยิ้มละไมงดงาม หัวใจก็พลันเต้นระรัวจากนั้น เขาก็ชักดาบออกมา...“ปัง!”งูสีเงินยักษ์ที่พุ่งเข้ามาถูกเป่ยเฉินหยวนที่ยืนอยู่ใต้แท่นสวดขอพรใช้ดาบขวางเอาไว้ผู้คนทั่วทั้งลานพิธีแตกตื่นอลหม่าน ต่างก็พากันถอยห่างจากงูยักษ์สีขาวเงินและแท่นสวดขอพรที่ถูกมันโอบล้อมเอาไว้อย่างพร้อมเ

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1259

    ไป๋เยวี่ยโหรวกลับมีสีหน้ามืดมนอยู่ตลอดเวลาไม่ได้การดูท่าว่าไม่อาจรอต่อไปได้อีกแล้วเมื่อเห็นเสินอ๋องผู้เฒ่าพาสือเซี่ยวที่ถือถาดเดินมุ่งหน้าไปทางแท่นสวดขอพรด้วยตนเองแววตาของไป๋เยวี่ยโหรวพลันมืดมนลง สบตากับปาถูเอ่อร์แวบหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มใช้วิชากู่ภายใต้การคุ้มกันของปาถูเอ่อร์ทันใดนั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน“เกิดอะไรขึ้น?”“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”“พื้นดิน...พื้นดินกำลังเคลื่อน!”คนอื่น ๆ ต่างพากันตกใจ พากันลุกขึ้นออกจากที่นั่งส่วนเสินอ๋องผู้เฒ่าที่เพิ่งจะเดินลงจากบันไดดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมากอย่างฉับพลันปาหย่าที่ตั้งสติได้เช่นกัน รู้ว่านี่คือความเคลื่อนไหวของอะไรก็เอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนกว่า “ราชาอสรพิษ! เสด็จพ่อ ระวัง!”วินาทีต่อมา...“ปัง!”เงาร่างยักษ์สีขาวเงินพลันมุดออกมาจากใต้ดินของตำหนักเสินอ๋อง จากนั้นก็พุ่งเข้าชนทำลายประตูใหญ่ของตำหนักเสินอ๋อง ทะยานออกมาจากด้านในอย่างรวดเร็วพวกของไป๋เยวี่ยโหรวเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูพังทลาย สองสามีภรรยาก็รีบเผ่นหนีออกไปในทันทีการเคลื่อนไหวของปาหย่าแ

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1258

    “พูดจาเหลวไหล!”ไป๋เยวี่ยโหรวไม่อาจทนฟังได้อีกต่อไป นางลุกพรวดขึ้นยืนในทันที “ยาพิษล่อลวงจิตใจอันใดกัน เจ้าพูดมาเสียมากมาย แล้วเจ้ามีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์วางยาพิษ?”“หากไม่ใช่เพราะถูกวางยา แล้วเหตุใดคนเหล่านั้นถึงได้มีสภาพเช่นนี้เล่า?”“ธิดาศักดิ์สิทธิ์สวดขอพรต่อสวรรค์ เบื้องบนจึงประทานพรลงมา ประชาชนเมืองหินดำเหล่านั้นที่อยู่ด้านล่างไม่แน่ว่าอาจจะสัมผัสได้ถึงพลังที่สวรรค์คุ้มครองพวกเขา จึงได้ตื่นเต้นกันถึงเพียงนี้อย่างไรเล่า?”ไป๋เยวี่ยโหรวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พลางเอ่ยด้วยท่าทางที่เห็นว่าเป็นเรื่องปกติเวินเยวี่ยหัวเราะออกมาทันทีด้วยความโมโห “เพราะนางน่ะหรือ? แค่ไปยืนอยู่ตรงนั้นแล้วพูดไม่กี่คำ คิดว่าตนเองสามารถพูดคุยกับสวรรค์ได้จริงหรืออย่างไร อย่ามาทำเป็นเรื่องตลกหน่อยเลย”“ใต้หล้ากว้างใหญ่ไพศาล ย่อมมีเรื่องแปลกประหลาดสารพัด มีคนควบคุมแมลงกู่ได้ มีคนควบคุมศพได้ ย่อมมีคนสื่อสารกับฟ้าดินได้ เพียงเพื่อสวดขอพรให้สรรพสัตว์ การกระทำอันเปี่ยมเมตตาเช่นนี้ประทับใจไปถึงเบื้องบน แล้วมันแปลกตรงไหน?”เวลานี้ไป๋เยวี่ยโหรวไม่อาจยอมให้ใครมาว่าร้ายหลานซื่อได้แม้แต่คำเดียวแม้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status