บทที่2

หร่วนเนี่ยนเถาไม่รู้ว่าออกออกจากคลับไปได้อย่างไร

เม็ดฝนขนาดใหญ่สาดใส่เธอ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย มีเพียงเสียงสนทนาในห้องวีไอพีที่ดังก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจียงหว่านเยว่......แค่เอ่ยชื่อนี้ ก็ทำให้เธอตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เธอไม่เข้าใจ แม้ว่าเค้าจะไปต่างประเทศแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมปล่อยเธอไป ทำไมถึงยังยึดมั่นที่จะทำลายเธอให้สิ้นซาก

เพียงเพราะตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยเท่านั้น เพราะภาพหน้าสดที่ถูกแอบถ่ายของเธอดันชนะภาพที่ผ่านการแต่งอย่างประณีตของเจียงหว่านเยว่ในการประกวด เจียงหว่านเยว่ก็พาคนกลุ่มหนึ่งมาล้อมเธอไว้ในห้องน้ำ ใช้วิธีสารพัดทรมานเธอ แล้วกดหัวเธอจุ่มลงไปในชักโครก

เพราะเธอไม่ยอมคุกเข่าขอโทษ เธอจึงต้องใช้ชีวิตที่ทุกข์ทรมานราวกับตกนรกเป็นเวลาสามปี

ถูกล้อมตี ถูกแทงด้วยเข็ม ใส่ตอกหมุดไว้ในรองเท้าของเธอ ร่วมมือกับเพื่อนทั้งห้องกีดกันและรังแกเธอ ทำให้งานพาร์ตไทม์ของเธอพังทลาย และทำลายชื่อเสียงเธอด้วยเรื่องไม่จริง

เธอยังจัดให้ลูกเศรษฐีรุ่นที่สองหลายคนมาตามจีบเธอด้วย และครั้งหนึ่งเธอบังเอิญได้ยินแผนการลับของเค้า โดยบอกว่าจะทำให้เธอถูกเงินทองกัดกร่อน แล้วค่อยทิ้งเธออย่างไร้ความปรานี

เจียงหว่านเยว่ก็ไม่เคยประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง จนกระทั่งเธอไปเรียนต่อที่ต่างประเทศในช่วงปีสาม ก็ไม่ได้ทำให้เธอพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

แต่เธอในตอนนั้น ก็เริ่มเป็นโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรง และมีพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองอย่างรุนแรง

ในเวลานั้นเอง กู่ถิงอวิ๋นก็ปรากฏตัวขึ้น

เขาไม่เหมือนกับหนุ่มร่ำรวยคนอื่นๆ ที่มาจีบเธอ ซึ่งมักจะมองเธอด้วยสายตาหื่นกามและยื่นนามบัตรให้เธอ

เขามีสายตาที่บริสุทธิ์และจริงใจ เขาจะตั้งใจทำความเข้าใจความลำบากของเธอ และรับฟังความต้องการของเธออย่างจริงจัง

เมื่อรู้ว่าที่บ้านของเธอมียายที่ต้องกินยาอย่างต่อเนื่อง เขาก็ไม่ได้ดูถูกเธอ ตรงกันข้าม กลับพยายามช่วยแก้ไขชีวิตของเธอภายใต้ขอบเขตที่เธอรับได้ และตามกำลังเท่าที่เขาจะทำได้

เขายังช่วยเธอแนะนำที่ฝึกงานและงานพาร์ทไทม์ และมักจะนั่งกินข้าวกับเธอที่ร้านสะดวกซื้อในช่วงพักงาน ลูบหัวเธอเบาๆ แล้วพูดว่า "เถาเถา ลำบากเธอแล้วนะ เธอเก่งมากเลย"

ครั้งหนึ่ง ตอนที่คุณยายป่วยและเธอไม่อยู่บ้าน กู่ถิงอวิ๋นเป็นคนช่วยพาคุณยายไปโรงพยาบาล และอยู่ดูแลไปหนึ่งวันหนึ่งคืน

วันรุ่งขึ้น เธอรีบกลับมา เขาก็เหนื่อยล้าไปทั้งตัว แต่ก็ยังยิ้มและปลอบใจเธอว่า "คุณยายสบายดี เธอไม่ต้องห่วง อย่าหักโหมตัวเองนะ"

ตอนนั้นในใจของเธอมีเสียงหนึ่งบอกว่า “คนนี้แหละ ลองเชื่อเขาดู ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ขอแค่รักษาปัจจุบันไว้ให้ดี”

ต่อมา เขาก็ยังดีกับเธอเหมือนเดิมเสมอ และถึงขั้นกล้าต่อสู้กับครอบครัวของตัวเองเพื่อจะได้อยู่กับเธอ

ในหัวของเธอกลับนึกถึงเสียงหัวเราะเย้ยหยันของกู้สืออวี่อีกครั้ง “โง่จริงๆ ตระกูลกู้จะยอมให้เด็กกำพร้าอย่างเธอแต่งเข้ามาได้ยังไง？ก็แค่จ้างนักแสดงสองคนมาแสดงละครเท่านั้นเอง พี่ชายฉันก็แค่แกล้งต่อสู้เพื่อเธอ พอเธอเห็นแบบนั้นก็ซาบซึ้งจนเชื่อหัวปักหัวปำไปเลย”

“โง่จริงๆ ตั้งสามปีก็ไม่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติอะไรเลย”

“โง่จริงๆ ถึงตอนนี้ก็ยังคิดว่าถิงอวิ๋นรักเธออยู่อีก”

“โง่จริงๆ โง่จริงๆ โง่จริงๆ......”

หร่วนเนี่ยนเถาล้มลงท่ามกลางสายฝน น้ำตาปนกับหยาดฝนไหลอาบแก้มเธอ

โง่จริง ๆ......

หร่วนเนี่ยนเถา เธอนี่มันโง่จริงๆ เลย......

หร่วนเนี่ยนเถาเงยหน้าขึ้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ปล่อยให้สายฝนที่โปรยปรายลงมากระหน่ำใบหน้าอย่างไม่ปราณี

โทรศัพท์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เป็นคนดูแลยายของเธอโทรมา

“เถาเถา หนูรีบมาเร็ว ยายหนูไม่ไหวแล้ว!”

สมองของหร่วนเนี่ยนเถาว่างเปล่า แขนขาอ่อนแรง

เธอรีบลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาตญาณ และวิ่งไปที่ข้างถนนเพื่อโบกรถ

แต่รถทุกคันกลับเปิดไฟกระพริบ บีบแตรและขับไปอย่างรวดเร็ว

ขณะที่กำลังเตรียมจะวิ่งไปโรงพยาบาล รถแลนด์โรเวอร์คันหนึ่งก็หยุดจอด

ชายร่างกำยำถามจุดหมายปลายทางของเธอ หร่วนเนี่ยนเถาไม่อาจสนเรื่องความปลอดภัยของตัวเองได้ รีบขึ้นรถไปทันที

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล หมอได้ออกใบแจ้งอาการวิกฤตแล้ว “ภาวะหายใจล้มเหลว ช่วยชีวิตต่อไปก็ไม่มีความหมายแล้ว ไปอยู่เป็นเพื่อนยายดีๆ เถอะ”

หร่วนเนี่ยนเถาทรุดเข่าลงกับพื้นดัง “โครม” แล้วจับมือของยายด้วยมือที่สั่นเทา

คุณยายฝืนยิ้ม "เถาเถา......อย่าร้องไห้......ขอโทษนะ ยายไปงานแต่งงานของหนูไม่ได้แล้ว......"

หร่วนเนี่ยนเถาส่ายหัวอย่างแรง เธอพูดไม่ออก และควบคุมเสียงสะอื้นของตัวเองที่เกิดจากความเศร้าโศกไม่ได้

คุณยายมองไปทั่วห้องอย่างยากลำบาก "ถิงอวิ๋นล่ะ......ยายอยากพบเขา......"

"ค่ะ" เสียงของหร่วนเนี่ยนเถาแหบพร่าแทบไม่ได้ยิน เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา และโทรหากู่ถิงอวิ๋นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สายถูกตัดไปครั้งแล้วครั้งเล่า เธอจึงรีบส่งข้อความ

【ถิงอวิ๋น หัวใจของยายล้มเหลวแล้ว ยายไม่ไหวแล้ว คุณรีบมาที่โรงพยาบาลเร็ว ยายอยากเจอคุณเป็นครั้งสุดท้าย】

【ถิงอวิ๋น ยายรอคุณอยู่ แค่พบเจอครั้งสุดท้าย คุณมาได้ไหม?】

【ถิงอวิ๋น ได้โปรด......】

มือที่สั่นเทาของเธอกดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาตกลงบนหน้าจอโทรศัพท์ทีละหยด

ในวินาทีนี้ คำโกหกและการหลอกลวงทั้งหมดไม่ได้สำคัญอีกต่อไป ขอแค่กู่ถิงอวิ๋นรีบมาถึง ขอแค่ทำให้คุณยายจากไปอย่างสงบ อะไรก็ไม่สำคัญแล้ว

แต่กู่ถิงอวิ๋นกลับไม่มีการตอบรับใด ๆ เลย

หร่วนเนี่ยนเถาหยุดพูด พยายามฝืนยิ้มออกมา แล้วจับมือของยายไว้เพื่อพยายามปลอบโยนเธอ

“ยายคะ ถิงอวิ๋นคงติดธุระอยู่ค่ะ ยายไม่ต้องห่วงนะ ความสัมพันธ์ของเราดีมาก เราจะแต่งงานกันสัปดาห์หน้าแล้วค่ะ”

“ยายคะ หนูจะมีความสุขมาก......ยายไม่ต้องห่วงนะคะ......”

มือที่กุมกันอยู่ถูกบีบแน่นขึ้นทันที คุณยายจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา “เถาจื่อ......มีชีวิต......อยู่อย่าง......มีความสุขนะ......”

มือของยายอ่อนแรงลง สายตาสุดท้ายที่มองดูเธอนั้น เต็มไปด้วยความกังวล

หร่วนเนี่ยนเถามองฝ่ามือตัวเองอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะพังทลายลงทรุดเข่ากับพื้น ร้องไห้อย่างเจ็บปวดแทบขาดใจ

คืนนั้น เธอทำพิธีจัดการงานศพของคุณยายไปตามขั้นตอนอย่างไร้ความรู้สึก และก็ยังคงไม่ได้รับการตอบกลับจากกู่ถิงอวิ๋นเลย

ระหว่างรอ เธอปลดบล็อกวีแชทของเจียงหว่านเยว่จากบัญชีดำ แล้วกดเข้าไปดูโมเมนต์

【เดิมทีตั้งใจจะกลับประเทศก่อนกำหนดเพื่อสร้างเซอร์ไพรส์ แต่กลับกลายเป็นว่าเป็นตัวเองที่ได้รับเซอร์ไพรส์แทน!】

ภาพประกอบเป็นภาพที่อยู่สนามบิน กู่ถิงอวิ๋นใส่ชุดมาสคอต ถือช่อดอกไม้ไว้ในมือ เผยให้เห็นศีรษะที่มีเหงื่อซึม ๆ ยิ้มมุมปาก สายตาอ่อนโยนอบอุ่น

ยังมีอีกภาพหนึ่งที่เป็นรูปคู่ของทั้งสอง เธอยิ้มอย่างหวานสดใส ส่วนกู่ถิงอวิ๋นหันหน้าเอียงมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้งและผูกพัน

หร่วนเนี่ยนเถาหัวเราะอย่างขมขื่นแล้วปิดหน้าจอ

วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง เธอกลับไปที่โรงพยาบาลพร้อมกับโกศบรรจุอัฐิของยาย และทำเรื่องสองอย่าง

เรื่องแรก เธอจองคิวทำแท้งในอีกสามวันข้างหน้า

เรื่องที่สอง เธอยื่นใบสมัครเข้าองค์กรแพทย์ไร้พรมแดน

หัวหน้าแพทย์มองเธอด้วยความประหลาดใจ “เธอกำลังจะแต่งงานเร็วๆ นี้แล้วไม่ใช่เหรอ?”

หร่วนเนี่ยนเถาเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่แต่งแล้วค่ะ หัวหน้าคะ ฉันอยากไปจากนี่ ยิ่งเร็วยิ่งดีค่ะ!”

เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำและท่าทีเร่งร้อนของเธอ หัวหน้าแพทย์ก็ไม่พูดอะไรอีก “เธอมาทันเวลาปิดรับสมัครพอดี สองสามวันนี้ให้เธอหยุดพักเตรียมตัวก่อน”

“อีกหนึ่งสัปดาห์ ให้มารวมตัวที่โรงพยาบาลแล้วออกเดินทางพร้อมกัน”

“ค่ะ”

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ก็คือวันแต่งงานของเธอกับกู่ถิงอวิ๋นพอดี

เธอไม่เพียงจะจากไปในวันนั้น แต่ยังจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกเขาในวันนั้นด้วย ให้พวกเขาจดจำไปตลอดชีวิตไม่มีวันลืม