บทที่3

เมื่อพิจารณาถึงว่าสถานที่ที่ตัวเองจะไปนั้นค่อนข้างอันตราย หร่วนเนี่ยนเถาจึงเลือกที่จะฝังศพคุณยาย

เธอซื้อจี้โกศบรรจุอัฐิมาอันหนึ่ง และใส่เส้นผมของคุณยายพร้อมกับเถ้ากระดูกเล็กน้อยลงไป ส่วนเถ้ากระดูกที่เหลือก็นำไปฝังที่สุสาน

เธอนั่งคุกเข่าต่อหน้าหลุมศพ กุมจี้บนอกไว้แน่น “คุณยายคะ ยายไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวหนูก็จะไปทำเรื่องที่ตัวเองจะทำแล้ว หนูจะดูแลตัวเองดีๆ ค่ะ”

หร่วนเนี่ยนเถากลับมาถึงวิลล่าก็ตอนเย็นแล้ว ทันทีที่เข้ามาก็ได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนัน

ทันใดที่ตัวแข็งทื่อ กู่ถิงอวิ๋นก็พบเธอแล้ว

เขารีบเดินมาแล้วพาเธอเข้าไป “มาเร็ว ผมจะแนะนำเพื่อนสองคนให้คุณรู้จัก”

ชายและหญิงที่นั่งอยู่บนโซฟาลุกขึ้นยืน หันมามองเธอ แววตาฉายประกายล้อเล่นปนยียวน

พวกเขาคือเจียงหว่านเยว่กับกู่สืออวี่นั่นเอง

หร่วนเนี่ยนเถาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อย นี่คือปฏิกิริยาทางร่างกายของเธอเมื่อเผชิญหน้ากับเจียงหว่านเยว่

เสียงของกู่ถิงอวิ๋นแฝงด้วยรอยยิ้ม “หว่านเยว่เป็นเพื่อนที่เติบโตมากับผม และสืออวี่ก็เป็นน้องชายฝาแฝดของผม พวกเขาเพิ่งกลับมาจากการเรียนต่อที่ต่างประเทศ ได้มาร่วมงานแต่งของเราพอดีเลย”

เจียงหว่านเยว่โบกมือให้เธอ พร้อมกับยิ้มหวาน “ฉันกับเถาเถารู้จักกัน เราเป็นรูมเมทตอนเรียนมหาวิทยาลัย”

ขณะที่พูด เธอก็รีบวิ่งเข้าไปควงแขนของหร่วนเนี่ยนเถา กระซิบข้างหูเธอว่า “ใช่ไหม？เถาเถา”

ภาพมากมายแวบเข้ามาในหัวของหร่วนเนี่ยนเถา ทุกครั้งที่กลั่นแกล้งเธอเสร็จ เจียงหว่านเยว่ก็จะกระซิบข้างหูเธอว่า “มันก็แค่การล้อเล่นของรูมเมทเอง ใช่ไหม？เถาเถา”

เธอสะดุ้งและผลักเจียงหว่านเยว่ออกไปโดยสัญชาตญาณ

เจียงหว่านเยว่ นั่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ “เถาเถา เธอยังไม่ชอบฉันอยู่หรือ? ฉันก็แค่อยากอยู่ร่วมกันอย่างราบรื่นกับเธอเท่านั้นเอง”

สีหน้าของชายทั้งสองเปลี่ยนไป กู่ถิงอวิ๋นรีบวิ่งเข้าไปพยุงเจียงหว่านเยว่ขึ้น ดวงตาของเขามืดครึ้ม

กู่สืออวี่ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “พี่ คู่หมั้นของพี่นี่อารมณ์แรงใช่เล่นเลยนะ ยังไม่ได้เป็นสะใภ้ตระกูลกู่เลย ก็ทำตัวหยิ่งผยองขนาดนี้แล้วหรือ？”

กู่ถิงอวิ๋นปกป้องเจียงหว่านเยว่ไว้ข้างหลัง น้ำเสียงโกรธและเย็นชา “หร่วนเนี่ยนเถา ขอโทษซะ!”

หร่วนเนี่ยนเถามองดูทั้งสามคนที่อยู่ตรงหน้า มือทั้งสองข้างค่อยๆ กำแน่น

เมื่อนึกถึงคำพูดที่ได้ยินในเมื่อคืนนี้ หัวใจของเธอก็เหมือนถูกคนฉีกเป็นชิ้นๆ

เธอหันหลังไปโดยไม่พูดอะไร และเตรียมจะจากไป

ขณะที่กำลังก้าวไปได้สองก้าว ข้อมือก็ถูกดึงไว้อย่างแรง การดึงที่แรงนั้นทำให้เธอเกือบล้ม

หร่วนเนี่ยนเถาเงยหน้าขึ้น สบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของกู่ถิงอวิ๋น “ใครอนุญาตให้คุณไป?”

น้ำเสียงของกู่สืออวี่เย็นชา “ตระกูลกู่เป็นตระกูลใหญ่ที่ให้ความสำคัญกับการอบรมสั่งสอนเป็นอย่างมาก พี่ ควรสั่งสอนคู่หมั้นหมายของพี่ดีๆ หน่อยนะ”

“นายพูดถูก” สายตาของกู่ถิงอวิ๋นเย็นชา “เถาเถา อีกไม่นานคุณก็จะเป็นคุณนายแห่งตระกูลกู่แล้ว ต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำ ควบคุมพฤติกรรมของตัวเองอยู่เสมอ”

“เรื่องในวันนี้คุณลองทบทวนดูตัวเองดีๆ”

พูดจบ เขาก็ฉุดลากเธอลงไปที่ชั้นใต้ดิน และผลักเธอเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง

ก่อนที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ประตูก็ถูกเขาปิดลงแล้ว

ประตูที่ปิดสนิทแนบแน่นจนไม่ปล่อยให้แสงลอดเข้ามาแม้แต่น้อย หร่วนเนี่ยนเถาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ที่นี่คือห้องมืดเล็ก ๆ ที่ไม่มีหน้าต่าง

ในความมืดมิด เธอเริ่มหายใจถี่รัวด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะทุบประตูด้วยความหวาดกลัว

แต่ไม่ว่าเธอจะตะโกนอย่างไร ภายนอกก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เลย

เธอตกอยู่ในความตื่นตระหนกอย่างที่สุด

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอถูกเจียงหว่านเยว่ขังไว้ในห้องที่มืดและเล็กเป็นเวลาสามวัน ไม่มีเสียง ไม่มีแสง การล่วงเลยของเวลา กลับดูยืดยาวเป็นพิเศษ

ครั้งนั้น ธอถึงขั้นสภาพจิตใจพังทลาย นับแต่นั้นมา เธอจึงหวาดกลัวความมืด และยังเป็นโรคกลัวที่แคบอีกด้วย

หลายปีที่ผ่านมา เธอต้องเปิดไฟนอนทุกคืน แม้กระทั่งตอนนอนก็ไม่เว้น

แรกๆ กู่ถิงอวิ๋นรู้สึกไม่ชินยิ่งนัก แต่หลังจากได้ฟังเรื่องราวของเธอแล้ว เขาก็กอดเธออย่างด้วยความสงสาร "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้วนะ ต่อไปบ้านเราจะเปิดไฟนอนตลอด คุณไม่ต้องกลัวนะ"

ตอนแรกเขาเองก็นอนไม่ค่อยดี พลิกตัวไปมา และตื่นง่าย

แต่ทุกครั้งที่เธอเสนอให้ลองปิดไฟ ก็จะถูกเขาปฏิเสธ "เถาเถา คุณไม่ต้องฝืนตัวเองทำให้อะไรเลย ผมปรับตัวได้"

เขารู้อยู่แท้ๆ พวกเขา......ต่างก็รู้กันหมด

แต่ก็ยังเลือกที่จะลงโทษเธอด้วยวิธีแบบนี้ เพียงเพราะเธอผลักเจียงหว่านเยว่

ใจของเธอเจ็บปวดยิ่งนัก หร่วนเนี่ยนเถาขดตัวอยู่ในมุมห้อง กอดตัวเองที่สั่นเทาไว้อย่างแน่น

ใช่แล้ว ความอ่อนโยนในอดีตล้วนเป็นของปลอม เป็นละครที่พวกเขาจงใจแสดงขึ้นมา

แม้แต่ห้องที่ทั้งมืดและเล็กนี้ เกรงว่าก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะแน่เลย