Mag-log inShare
บทที่1
Pinakabagong kabanata
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่25
หร่วนเนี่ยนเถาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ได้ยินเสียงของเจียงหว่านเยว่ เธอก็เหลือบไปเห็นแสงสีเงินวาบทางด้านซ้ายขณะที่เธอก้าวถอยหลังพร้อมเอนตัวไปด้านหลัง ก็หลบคมมีดทำครัวไปได้เจียงหว่านเยว่ฟันครั้งแรกพลาด จึงรีบยกมีดขึ้นอีกครั้ง ไล่ตามฟันครั้งที่สองทันทีและในจังหวะนั้นเอง กู่สืออวี่ก็พุ่งเข้ามาในจังหวะที่คมมีดของเจียงหว่านเยว่กำลังจะฟันลง เขารีบดึงตัวหร่วนเนี่ยนเถามา หันหลังโอบเธอไว้แน่นเพื่อปกป้องทันใดนั้น คมมีดก็เฉือนผ่านแผ่นหลังของเขา เลือดสดพุ่งกระเซ็นออกมากู่ถิงอวิ๋นรีบเข้าไปดึงเจียงหว่านเยว่ แต่เมื่อเจียงหว่านเยว่เห็นว่าเป็นเขา ก็ไม่ฟันใส่เขาอย่างไม่ลังเลเลยทันที“กู่ถิงอวิ๋น แกก็สมควรตาย!”เธอเกลียดหร่วนเนี่ยนเถามากที่สุด เพราะเค้าเปิดโปงเธอ ทำให้เธอต้องติดคุกเกลียดกู่ถิงอวิ๋นรองลงมา ไอ้สารเลวนี่ทิ้งเธอไปทันทีหลังจากที่เธอเกิดเรื่อง และยังไม่ยอมช่วยเลี้ยงดูลูกของเธอเดิมทีเธอสามารถใช้ข้ออ้างเรื่องการตั้งครรภ์เพื่อขอประกันตัวออกมาได้หนึ่งปี หลังจากนั้นทางตระกูลเจียงก็จะหาทางเข้ามาช่วยเจรจาและจัดการเรื่องนี้ แต่กู่ถิงอวิ๋นกับกู่สืออวี่กลับทำให้เธอแท้งลูก ทำให้เธอ
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่24
มือใหญ่ที่อบอุ่นดึงแขนเธอไว้ และในวินาทีต่อมา เธอก็ชนเข้ากับอ้อมกอดอันอบอุ่นกล้ามอกของชายหนุ่มแข็งแกร่งกระแทกเข้าไป ทำให้ปลายจมูกของเธอเจ็บแสบจนรู้สึกปวด น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น หร่วนเนี่ยนเถาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว สบกับดวงตาที่ยิ้มแย้ม“ฉินเจิง？คุณก็กลับมาแล้วเหรอ!”หร่วนเนี่ยนเถายิ้มอย่างจริงใจ เธอรู้สึกดีใจมากตลอดหนึ่งปีที่อยู่ในอาบเยอี เธอกับฉินเจิงเจอกันหลายครั้งที่โรงพยาบาล และทั้งสองก็สนิทสนมกันมากขึ้น“อืม” เสียงของฉินเจิงแฝงด้วยรอยยิ้ม “ภารกิจรักษาสันติภาพเป็นเวลาหนึ่งปี ตอนนี้สิ้นสุดแล้ว จากนี้ไปผมจะประจำอยู่ที่เจียงเฉิง แล้วคุณล่ะ?”เขาพูดพลางย่อตัวลง ช่วยเธอเก็บสิ่งของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น“ฉันกำลังจะกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลเมืองแห่งที่หนึ่งเร็วๆ นี้แล้ว”หร่วนเนี่ยนเถาเก็บของเสร็จแล้วกำลังจะอุ้มขึ้นมา แต่ของก็ถูกฉินเจิงยกขึ้นมาแล้ว “ให้ผมช่วยยกเอง คุณเดินนำทางก็พอ”หร่วนเนี่ยนเถาไม่ได้ปฏิเสธ และเดินนำทางฉินเจิงไปที่รถหลังจากวางของลง เธอก็ชวนเขาว่า “ฉันเลี้ยงข้าวคุณนะ” ฉินเจิงไม่ได้ปฏิเสธ และหลังจากพูดคุยกันครู
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่23
หนึ่งปีต่อมาเครื่องบินลำหนึ่งลงจอดที่เจียงเฉิง หญิงสาวผมสั้น รูปร่างผอมเพรียว ผิวสีน้ำตาลอ่อน เดินออกมาจากสนามบินเธอเดินอย่างรวดเร็ว ดวงตาเป็นประกายเธอก็คือหร่วนเนี่ยนเถา สัญญาองค์กรแพทย์ไร้พรมแดนหนึ่งปีนั้นสิ้นสุดลงแล้ว และเธอก็กลับมาแล้วด้านหลังเธอไม่ไกลนั้น กู่ถิงอวิ๋นกับกู่สืออวี่ก็เดินออกมาเมื่อเทียบกับหนึ่งปีก่อน ทั้งสองก็เปลี่ยนไปเยอะมาก หลังจากเห็นเรื่องความเป็นความตายและความเชื่อมากมายมา พวกเขาก็ได้ค้นพบเส้นทางและเป้าหมายของตนเองแต่สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือ ความรักที่มีต่อหร่วนเนี่ยนเถาถึงแม้ว่าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เธอจะปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนคนแปลกหน้า ห่างเหินยิ่งกว่าเพื่อนร่วมงานทั่วไป แต่พวกเขากลับหลงใหลในตัวตนของเธอ และรักเธอมากยิ่งขึ้นหนี่งปีนี้ ตระกูลกู่ได้ขอร้องให้พวกเขากลับบ้านไปนับครั้งไม่ถ้วน แต่พวกเขาก็ยังคงยืนกรานที่จะอยู่เคียงข้างเธอ ปกป้องความรักที่ไร้หวังหร่วนเนี่ยนเถาหาโรงแรมพักก่อน จากนั้นก็รีบไปทำความสะอาดหลุมศพของคุณยายเธอซื้อดอกไม้ ไวน์ และอาหารอร่อยมากมาย และเล่าเรื่องราวประสบการณ์ในหนึ่งปีนี้ตรงหน้าหลุมศพคุณยาย“ยายคะ ในที่สุดหนูก็ทำส
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่22
หลังจากกู่ถิงอวิ๋นไปแล้ว กู่สืออวี่ก็เดินออกมาจากเงามืดหลังเต็นท์ และเดินมาตรงหน้าหร่วนเนี่ยนเถา“เถาเถา ผมขอโทษ”หร่วนเนี่ยนเถาเงยหน้ามองเขา “ฉันรู้แล้ว คุณไปเถอะ”“ไม่ คุณไม่รู้!”ดวงตาของกู่สืออวี่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา “หร่วนเนี่ยนเถา คุณไม่รู้! ผมชอบคุณมาตลอด ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นคุณ ผมก็ชอบคุณแล้ว!”“แต่ตอนนั้น คุณเป็นแฟนของกู่ถิงอวิ๋นแล้ว ผม——”สีหน้าของหร่วนเนี่ยนเถามืดครึ้มลง เธอถาม “ดังนั้นคุณก็เลยแกล้งทำเป็นกู่ถิงอวิ๋นแล้วมามีอะไรกับฉัน หลอกลวงฉัน ทำร้ายฉัน ใช่ไหม?”“นี่เหรอที่คุณบอกว่าชอบ?”“ไม่ ผม......” กู่สืออวี่หมดคำจะพูด เขาเม้มริมฝีปาก ไม่รู้จะแก้ตัวให้ตัวเองยังไงเขาแก้ตัวให้ตัวเองไม่ได้“ผมแค่......” เสียงของเขาแหบพร่า “ผมเก็บกดความรู้สึกของตัวเองมาตลอด ผมหลอกตัวเองมาตลอด......”“ทุกครั้งที่มีอะไรกับคุณ ผมก็คิดอยู่ว่า คุณเห็นผมเป็นใครกันแน่ ผม......”เขาพูดอะไรไม่ออกหร่วนเนี่ยนเถากลับเยาะเย้ย “กู่สืออวี่ ทุกครั้ง ฉันก็เห็นคุณเป็นกู่ถิงอวิ๋น เพราะในสายตาของฉัน มีเพียงกู่ถิงอวิ๋นเท่านั้น”“กู่สืออวี่ คุณเป็นใคร?”“คุณก็เป็นเพียงน้องชายที่เพิ่งกลับมาจากการ
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่21
บนเตียงคนไข้ กู่ถิงอวิ๋นเอนศีรษะไปด้านข้าง มองไปทางหร่วนเนี่ยนเถาอยู่ตลอดเวลา พึ่งแยกกันได้ครึ่งเดือน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนว่ามันนานแสนนาน นานเหมือนชั่วนิรันดร์แต่สิ่งที่น่ายินดีที่สุดคือ พวกเขาต่างก็ยังคงมีชีวิตอยู่หร่วนเนี่ยนเถาสบกับตาที่แดงก่ำของเขา สีหน้าไม่มีอารมณ์ใดๆไม่มีความหวั่นไหว ไม่มีความเกลียดชังหรือความแค้น ราวกับว่าไม่มีอารมณ์ใดๆ เลย หรือบางที อารมณ์ทั้งหมดอาจถูกฝังลึกอยู่ในใต้หิมะเธอตรวจดูบาดแผล และฉีดยาปฏิชีวนะให้เขา อธิบายข้อควรระวังอย่างคร่าวๆ แล้วหันหลังเดินจากไป“เถาเถา......” เสียงที่แหบและอ่อนแรงของกู่ถิงอวิ๋นดังขึ้นข้างหลัง เธอไม่ได้หยุดชะงัดเลยแม้แต่นิด เดินจากไปต่อถึงแม้ทั้งสามจะอยู่ในโรงพยาบาลเดียวกัน แต่กู่ถิงอวิ๋นกับกู่สืออวี่ก็หาโอกาสได้พูดคุยกับหร่วนเนี่ยนเถาไม่ได้เลยนอกจากวันแรกหลังผ่าตัดและตอนที่ทายาแล้ว ทุกครั้งที่กู่สืออวี่ไปหาเธอ เธอก็จะสั่งให้พยาบาลไปจัดการหมดเลยนอกจากยุ่งวุ่นวายกับงานแล้ว ก็มีเพียงคนๆ เดียวที่เธอทำเป็นข้อยกเว้น ผู้ชายที่ชื่อฉินเจิง เธอจะไปดูแลเขาทุกวัน คอยตรวจสอบบาดแผลของเขาว่าหายดีหรือยัง และยิ้มให้เขาอยู่เส
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่20
กู่สืออวี่อุ้มกู่ถิงอวิ๋นไว้ ใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างยิ่ง พวกเขารออยู่นอกเขตสงครามเป็นเวลา 72 ชั่วโมง จนกระทั่งกระบวนการอนุมัติและขั้นตอนที่จำเป็นทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ ถึงจะได้เข้าไปในเขตสงครามพร้อมกับขบวนรถเมื่อเข้าไปในเขตสงครามแล้ว พวกเขาก็แจกจ่ายเสบียงตามขบวนรถไป ถึงที่แต่ละแห่งก็จะไปตามหาคนทันทีแต่พึ่งเข้ามาถึงค่ายที่สอง พวกเขาก็ถูกโจมตีทันทีกู่ถิงอวิ๋นถูกยิงเนื่องจากไม่มีเงื่อนไขในการรักษา พวกเขาจึงทำได้เพียงติดตามรถที่ส่งเวชภัณฑ์ไปยังโรงพยาบาลสนามที่ใกล้ที่สุด ระหว่างทางมา กู่ถิงอวิ๋นได้หมดสติไปแล้วกู่สืออวี่อุ้มกู่ถิงอวิ๋นไว้แล้วรีบวิ่งเข้าไปด้านใน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหร่วนเนี่ยนเถาที่อยู่ในฝูงชนทันทีใบหน้าของเธอดูเย็นชา แต่ในดวงตากลับแฝงความรู้สึกซับซ้อนกู่สืออวี่หยุดฝีเท้าลงทันที แววตาของเขาฉายประกายความยินดีอย่างล้นพ้น เธอยังไม่ตาย! เธอยังมีชีวิตอยู่!ในใจของเขาเอ่อท่วมด้วยความยินดีมหาศาล แต่ทันใดนั้นก็ถูกสถานการณ์ตรงหน้าทำให้หายไปทันที เขาเดินไปหาหร่วนเนี่ยนเถา ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย เสียงแหบพร่า "เถาเถา พี่ผมถูกยิง""อืม" หร่วนเนี่ยนเถาเหลือ
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่2
หร่วนเนี่ยนเถาไม่รู้ว่าออกออกจากคลับไปได้อย่างไรเม็ดฝนขนาดใหญ่สาดใส่เธอ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย มีเพียงเสียงสนทนาในห้องวีไอพีที่ดังก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าเจียงหว่านเยว่......แค่เอ่ยชื่อนี้ ก็ทำให้เธอตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้เธอไม่เข้าใจ แม้ว่าเค้าจะไปต่างประเทศแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมปล่อยเ
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่15
ทั้งสองตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็อยู่ในโรงพยาบาลแล้วกู่ถิงอวิ๋นลืมตาขึ้น ก็สบกับดวงตาที่ร้องไห้จนแดงก่ำและบวมเป่งของเจียงหว่านเยว่สีหน้าของเขามืดครึ้มลงทันที "คุณอยู่นี่ได้ไง?"เจียงหว่านเยว่กัดริมฝีปาก น้ำตาไหลอาบแก้ม: "กู่ถิงอวิ๋น แถลงการณ์ขอโทษที่คุณปล่อยออกมานั้นมันหมายความว่ายังไง? ไหนคุณบอกว่าค
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่9
หร่วนเนี่ยนเถาค้นหาในกองขยะไปทั้งวันวินาทีที่หาสร้อยเจอนั้น น้ำตาที่กลั้นไว้นั้นก็ไหลออกมาในที่สุดแต่วินาทีต่อมา เธอก็พบว่าเส้นผมและเถ้ากระดูกที่อยู่ในสร้อยคอหายไปแล้วในหัวดังอื้อขึ้นมาทันที หร่วนเนี่ยนเถากำสร้อยคอไว้แล้วรีบวิ่งไปโรงพยาบาล ทันทีที่มาถึงทางเข้าโรงพยาบาล ก็เจอกับเจียงหว่านเยว่
หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่ บทที่8
หร่วนเนี่ยนเถาถูกพาตัวไปยังแท่นบันจี้จัมพ์บนยอดเขา แท่นสูงเกือบร้อยเมตร เบื้องล่างคือหน้าผาสูงชัน พอหร่วนเนี่ยนเถาก้าวขึ้นไปยื่น ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที ขาทั้งสองสั่นระริกสีหน้าของกู่ถิงอวิ๋นกับกู่สืออวี่ยังคงเย็นชา ทั้งสองรับกุญแจล็อกนิรภัยจากมือเจ้าหน้าที่แล้วจัดการล็อกให้เธอด้วยตัวเอง ก่อนจะบัง
Maaari mong magustuhan
รักเรานั้นร่วงโรย
หลางเทียนเป๋ายุ๋น17.3K viewsหักกิ่งหลิวสิ้นสายใยรัก
เสี่ยวหมี่หู6.8K viewsแฟนหนุ่มที่เป็นทนายหนีงานแต่ง 52 ครั้ง ฉันก็หมดรักในที่สุด
ไม่ประสงค์จะออกนาม5.6K viewsเมื่อวันวานเลือนหาย
ขู่จวี๋1.5K viewsชมจันทร์ไม่เคยโทษสายลมสน
อาจิ้งชอบกินผักชี154 viewsหลังจากฉันตาย คู่หมั้นก็เสียใจ
เฉินผีปิงเหม่ยชื่อ3.2K viewsเพื่อให้ฉันแท้ง ลูกชายหลอกให้กินเค้กที่แพ้
กำลังดี2.9K views
