บทที่ 12

สถานที่จัดงานเลี้ยงคือโรงแรมกวนเฉิง สถานที่ซึ่งปกติไห่ถงคงไม่มา

โรงแรมกวนเฉิงเป็นหนึ่งในโรงแรมหรูระดับ 7 ดาวซึ่งจัดว่าที่ดีที่สุดของเมือง แต่ความจริงไม่รู้ว่าระดับกี่ดาวกันแน่ ไห่ถงไม่ทราบรายละเอียดมากนัก เพราะเธอไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องนี้สักเท่าไร

คุณป้าเซินมาถึงโรงแรมก่อนพวกไห่ถง หลังจากทักทายเหล่าคุณหญิงคุณนายที่รู้จักกันแล้ว เธอให้ลูกชายและลูกสาวไปที่โรงแรมก่อน ส่วนเธอรออยู่หน้าโรงแรมเพื่อรอหลานสาวมาถึง

คุณป้าเซินยิ้มแย้มทันทีเมื่อเห็นรถที่ตนจัดเตรียมให้ไปรับหลานสาวขับตามหลังรถคันอื่นอย่างช้า ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เซินเสี่ยวจวินก็ลากไห่ถงไปหาคุณป้า

"คุณป้าคะ"

"สวัสดีค่ะ คุณป้าเซิน"

ไห่ถงทักทายคุณป้าเซินพร้อมกับเพื่อน

คุณป้าเซินรู้ว่าหลานสาวพาไห่ถงมา เดิมทีก็รู้สึกรังเกียจไห่ถงนิดหน่อย เด็กสาวไห่ถงคนนี้เธอเคยเจอมาก่อน และต้องยอมรับว่าเด็กที่สูญเสียพ่อแม่คนนี้หน้าตาดีกว่าหลานสาวของตัวเอง เห็นได้ชัดว่าฐานะครอบครัวธรรมดา แต่เธอมีความสง่างามและท่วงท่าของเธอก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของหญิงที่มาจากตระกูลผู้ดี

เธอกลัวว่าไห่ถงจะไปกันท่ากันทางหลานสาวเธอ แต่สะใภ้ใหญ่บอกว่าไห่ถงแต่งงานแล้ว คุณป้าเซินจึงวางใจ

เมื่อเห็นว่าไห่ถงไม่ใส่แม้แต่ชุดเดรส โดยสวมใส่แค่เสื้อเชิ้ตธรรมดา แต่งหน้าเบา ๆ และไม่ได้สวมเครื่องประดับ ทันทีเห็นหลานสาวแต่งตัวเต็มยศ ซึ่งทำให้ไปบดบังหน้าตาที่สวยตามธรรมชาติของเธอ คุณป้าเซินจึงพอใจและคิดว่าไห่ถงเป็นคนรู้จักกาละเทศะจริง ๆ

"มากันแล้วเหรอ ป้าจะพาพวกเธอเข้าไปในงานเอง เสี่ยวจวินหยิบจดหมายเชิญออกมา ตอนเข้าไปเขาจะตรวจสอบจดหมายเชิญเพื่อดําเนินการลงทะเบียน"

เซินเสี่ยวจวินรีบหยิบจดหมายเชิญออกมา

"เดี๋ยวตอนเข้าไปแล้ว พวกเธอสองคนมองให้มากและพูดให้น้อยลง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมฉันจะแนะนําคนให้พวกเธอรู้จัก ถงถง เธอยิ้มแย้มกว่าเสี่ยวจวิน เธอช่วยคอยดูแลเสี่ยวจวินหน่อยนะอย่าให้ก่อเรื่องขึ้นมา โรงแรมกวนเฉิงเป็นหนึ่งในโรงแรมหรูที่สุด นายน้อยเหล่านั้นอาจจะปรากฏตัวในงานเลี้ยงคืนนี้ด้วย"

คุณป้าเซินกระซิบกับหลานสาวว่า "เสี่ยวจวิน ถ้าเธอสามารถดึงดูดความสนใจจากชายหนุ่มพวกนั้นที่มาจากครอบครัวมหาเศรษฐี นั่นจะเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่ของตระกูลเซินของเราจริง ๆ ตระกูลพวกเขาไม่ชอบอวดร่ำอวดรวย ไม่มีการแย่งชิงอํานาจและผลประโยชน์จากกันและกัน ส่วนผู้ชายตระกูลนี้ส่วนใหญ่มีความน่าเชื่อถือ และไม่มีบ้านเล็กบ้านน้อย"

"ลูกพี่ลูกน้องของหลานยังเด็กอยู่ ยังแต่งงานไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเรื่องดี ๆ แบบนี้ป้าคงจะให้ความสําคัญกับลูกป้าเป็นอันดับแรก"

ไม่ว่าหลานสาวจะสนิทกันแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถสู้ลูกสาวแท้ ๆ ได้

ลูกสาวของเธอเพิ่งอายุสิบเจ็ดปีและยังไม่บรรลุนิติภาวะ มันเร็วเกินไปที่จะพูดคุยเกี่ยวกับการแต่งงาน

เซินเสี่ยวจวิน "... คุณป้าคะ มาตรฐานของพวกมหาเศรษฐีในเมืองกวนเฉิงเกินกว่าที่หนูเป็นอยู่มากค่ะ หนูจะไม่ฝันกลางวันหรอก"

เธอมาที่นี่เพื่อทานอาหารและดื่มเครื่องดื่มเพียงแค่นั้น

ไห่ถงฟังอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดขัดจังหวะ

ยังไงซะเธอเป็นแค่คนติดตามมาเพื่อนอยู่แล้ว จุดประสงค์คือเพื่อทานอาหารและดื่มเครื่องดื่มเท่านั้น ได้ยินว่าอาหารของโรงแรมกวนเฉิงอร่อยเป็นพิเศษ

"มหาเศรษฐีคนนั้น เขาแซ่อะไรนะคะ?"

เซินเสี่ยวจวินไม่อยากฝันกลางวัน แต่เธอไม่ลืมที่จะสอบถามสักหน่อย

"แซ่จ้านน่ะ"

"คนแซ่จ้านนี่ เป็นแซ่ที่พิเศษจังเลยนะคะ" เซินเสี่ยวจวินตีเพื่อนเบา ๆ ผู้ชายที่เพื่อนแต่งงานฟ้าแลบก็แซ่จ้านเช่นกัน

ไห่ถงรู้ถึงความหมายของเพื่อน เธอยิ้มแต่ไม่พูดอะไร แม้ว่าคุณจ้านสามีของเธอก็แซ่จ้านเช่นกัน แต่ก็คงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกมหาเศรษฐีแม้แต่น้อย แค่บังเอิญแซ่เดียวกันเท่านั้น ทุกวันนี้มีคนแซ่เดียวกันมีมากมายและคนที่มีชื่อกับแซ่เหมือนกันอีกก็เยอะเช่นเดียวกัน

"แม้ว่าตระกูลจ้านจะเป็นมหาเศรษฐี แต่มาตรฐานสะใภ้ของตระกูลก็ไม่สูงเลย ขอแค่นิสัยจิตใจดีงามก็สามารถครองหัวใจผู้ชายตระกูลจ้านได้ ที่สำคัญพวกผู้เฒ่าจะไม่จู้จี้จุกจิกและเปิดใจยอมรับอย่างง่ายดาย"

คุณป้าเซินกล้าที่จะฝันถึงตระกูลจ้านแทนหลานสาว

หลานสาวของเธอหน้าตาไม่ขี้เหร่ นิสัยใจคอดีก็ดี ฐานะทางบ้านก็ไม่แย่ เพียงแค่ฐานะไม่ดีพอถึงขั้นมหาเศรษฐี แต่นับว่าดีมากกว่าคนหลายคนทีเดียว

เซินเสี่ยวจวินฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ทําให้คุณป้าเซินโกรธจนอยากดึงหูหลานสาวจริง ๆ สุดท้ายพูดอย่างเอือมระอาว่า "พวกเธอสองคนเข้าไปก่อน ป้าเจอคนรู้จักจะไปทักทายหน่อย"

"คุณป้าคะ งั้นพวกหนูเข้าไปก่อนนะคะ"

เซินเสี่ยวจวินรีบดึงไห่ถงออกไป ไม่ต้องฟังคุณป้าบ่นแล้ว บ่นไปก็เหมือนกับแม่เธอเลย ไม่น่าแปลกใจที่คุณป้ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับแม่ของเธอเป็นพิเศษเพราะเป็นคนประเภทเดียวกัน

ไห่ถงก้าวเข้าไปในโรงแรมกวนเฉิงเป็นครั้งแรก เซินเสี่ยวจวินมาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน เธอพาเพื่อนหยิบจานอาหารสองจานอย่างคุ้นเคยและซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้อง

"พวกเราไม่รู้จักกับคุณหญิงคุณนายเหล่านั้น เข้าไปทักทายคนอื่นก็ไม่สนใจพวกเราอยู่ดี ถงถง พวกเรากินกันเถอะ พวกเรามาเปิดหูเปิดตา ดูว่างานเลี้ยงของไฮโซเป็นอย่างไร"

ไห่ถงยิ้มและพูดว่า "ถ้าคุณป้ารู้ว่าเธอมาที่นี่เพื่อกิน คงโกรธจนควันออกหูแน่"

เธอมาเพื่อกินเหมือนกัน

เซินเสี่ยวจวินไม่สนใจ "ด้วยเงื่อนไขอย่างฉันจะเอาความกล้าที่ไหนเข้าไปทำความรู้จักพวกนักธุรกิจหนุ่มที่นี่ในคืนนี้ ป้าของฉันฝันกลางวันไปแล้วจริง ๆ ที่คิดว่าฉันจะได้รับความสนใจจากพวกนายน้อยตระกูลมหาเศรษฐีพวกนั้น"

"ถงถง เธอเห็นว่าฉันเป็นคนที่สวยมากระดับประเทศหรือสง่างามขนาดนั้นเหรอ? ฉันก็แค่เด็กน้อยที่ต้องการเตะสายตาของนายน้อยตระกูลมหาเศรษฐี เหอะ ๆ ป้าของฉันกล้าคิดไร้สาระ เราไม่สนใจว่าพวกเขาจะคิดอะไร เรารีบกินก่อนดีกว่า ที่โรงแรมกวนเฉิงมีอาหารอร่อยหลายอย่าง ฉันเคยมากินอาหารที่นี่แต่อาหารบางอย่างก็ไม่กล้าสั่งเพราะแพงมาก คืนนี้มีโอกาสมาพอดีเราต้องลองชิมทุกอย่าง"

"ได้เกาะวาสนาตามเธอมา ทำให้ฉันได้ลองลิ้มชิมอาหารแล้ว"

ไห่ถงไม่สนใจเรื่องผู้ชายมากกว่าเซินเสี่ยวจวินซะอีก

เพราะเธอแต่งงานแล้ว

พวกเธอหลบตัวอยู่ในมุมอับ เพื่อทานอาหารและดื่มได้อย่างสะดวก

ทันใดนั้นคนทั้งโรงแรมก็มองไปที่ประตูและทั้งห้องก็เงียบลง คนสองคนที่ทานกันอย่างมีความสุขก็ตระหนักถึงบางอย่างผิดปกติ

ไห่ถงสะกิดเพื่อนและถามว่า "เสี่ยวจวิน ทําไมพวกเขาเงียบกันและมองไปที่ประตูกันหมด ใครมาล่ะ?"

"ฉันก็ไม่รู้"

เซินเสี่ยวจวินยืนขึ้น ไห่ถงก็ยืนขึ้นเช่นกัน ทั้งสองคนเขย่งเท้าและมองไปที่ประตู แต่น่าเสียดายที่มีคนมากเกินไป มีกลุ่มก้อนสีดำเดินเข้ามา ทั้งสองมองเห็นไม่ชัดว่าใครเข้ามา แต่ผู้นั้นก็เปล่งประกายจนสามารถทําให้ผู้คนทั้งโรงแรมสังเกตเห็นได้

จ้านหยินสวมสูท ล้อมรอบด้วยบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่ง กำลังเดินเข้าไปในโรงแรมหรูของตัวเอง

คนที่จัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นในคืนนี้คือนักธุรกิจรุ่นใหญ่คนหนึ่ง ตระกูลจ้านและนักธุรกิจคนนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ในฐานะหัวหน้าของตระกูลและงานเลี้ยงก็ยังจัดขึ้นที่โรงแรมหรูของตัวเอง จ้านหยินย่อมต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงเพื่อให้เกียรตินักธุรกิจคนนั้นบ้าง

ดังนั้นหลังจากจัดการเรื่องสําคัญเรียบร้อยแล้ว เขาก็ปรากฏตัวในห้องจัดเลี้ยง

เขาสูงใหญ่และหล่อเหลา แม้ว่าใบหน้านั้นจะนิ่ง แต่ก็เต็มไปด้วยความสง่างาม เขายังคงเป็นแม่เหล็กขนาดใหญ่ซึ่งไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็สามารถดึงดูดความสนใจของฝูงชนได้เสมอ

"สวัสดีค่ะ ประธานจ้าน"

"สวัสดีครับ ประธานจ้าน"

จ้านหยินได้ยินคําทักทายจากทุกคนด้วยความเคารพตลอดทาง

พวกผู้บริหารระดับสูงเหล่านั้นต้องออกมาต้อนรับเขาด้วยตนเอง

จ้านหยินพยักหน้าอย่างสุภาพ ถือว่าตอบรับคําทักทายของทุกคน