บทที่ 2

เพิ่งตัดสายไปไม่ถึงสิบนาที เสียงฝีเท้าเร่งรีบของอันโตนิโอก็ดังมาจากชั้นล่าง

ช่างน่าแปลก ก่อนหน้านี้ตอนฉันไข้ขึ้นสูงถึงสี่สิบองศา เขายังแค่สั่งให้เอเลน่านำยาลดไข้มาให้เท่านั้น

ดูท่าว่าต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเอเลน่า เขาถึงจะรีบร้อนขนาดนี้

เขายังไม่ทันถอดสูทก็พุ่งเข้ามาในห้องนอน ก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าว แววตาเย็นเยียบกดดัน “สายของผม คุณยังกล้าตัด?”

ฉันก้มหน้าพับเสื้อผ้าต่อ “ฉันไม่อยากรับ”

เขาคว้าข้อมือฉันแน่น บังคับให้เงยหน้าสบตาเขา

“แค่ผมสั่งให้คุณเงียบ ก็เลยงอน? เอเลน่าเพิ่งปิดดีลสำเร็จ ผมในฐานะเจ้าพ่อพาสมาชิกหลักไปฉลอง มันผิดตรงไหน?”

น้ำเสียงเขายิ่งดังขึ้น แฝงความโมโหชัดเจน

“คุณรู้ไหมว่ามีคนเห็นมากแค่ไหน? บางคนถึงขั้นเดาว่าเธอเป็นเมียน้อยของผม! เอเลน่าเป็นคนรักหน้าตา พอถูกคุณเหน็บแบบนั้น ถึงกับร้องไห้จนเป็นลมต่อหน้าคนอื่น!”

“อ๋อ” ฉันเอียงศีรษะเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเขาเดือดดาลเรื่องอะไร

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันเป็นแม่ของเธอหรือไง?”

เขาหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

ฉันพูดต่ออย่างเนิบช้า

“เห็นชัด ๆ ว่าทุกคนคิดว่าที่ปรึกษาคนโปรดของคุณทำตัวไม่เหมาะสม ถึงได้ซุบซิบนินทาเธอแบบนั้น”

“พอได้แล้ว!” เขาตวาดขึ้นกะทันหัน จนบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ทางเดินยังสะดุ้งถอย

“เอเลน่าเป็นที่ปรึกษาของตระกูล เงินที่เธอจัดการในแต่ละวัน มากกว่าที่คุณเคยเห็นมาทั้งชีวิตเสียอีก แล้วคุณล่ะ ใช้ชีวิตสุขสบายภายใต้การคุ้มครองของผม แต่ยังกล้าพูดให้ร้ายลูกน้องที่ผมไว้ใจที่สุด?”

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและตำหนิ

“คุณอยู่ในวิลล่าอย่างสุขสบาย มีคนรับใช้เป็นร้อยคอยดูแล ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการดิ้นรนมันลำบากแค่ไหน เป็นผมเองที่ตามใจคุณจนเสียคน ถึงได้ทำให้คุณเอาแต่ริษยา แล้วใส่ร้ายเอเลน่าที่คอยดูแลคุณมาตลอด”

“ถ้ามีครั้งหน้าอีก ผมจะสั่งหยุดยาของแม่คุณทันที”

ฉันมองใบหน้าที่กดดันจากเบื้องบนของเขา แล้วก็หัวเราะแหลมออกมา

“สุขสบายงั้นเหรอ?”

เขาขมวดคิ้ว มองฉันราวกับคนเสียสติ

ฉันคว้าข้อมือเขา แล้วลากเข้าไปในห้องแต่งตัว

ที่นั่นเต็มไปด้วยเสื้อผ้าหรูหรา

แต่ทั้งหมดกลับถูกล็อกไว้ในตู้โชว์

“ดูนี่สิ!” ฉันชี้ไปที่กุญแจล็อก เสียงสั่นด้วยความโกรธ

“ตั้งแต่ชุดราตรีไปจนถึงถุงเท้า ไม่มีสักชิ้นที่ฉันมีสิทธิ์เลือกเอง เจ้าพ่ออันโตนิโอ บอกฉันหน่อยสิ มีคุณนายบ้านไหนที่แม้แต่ชุดชั้นในยังต้องยื่นคำขอก่อนถึงจะใส่ได้?”

อันโตนิโอขมวดคิ้ว “นั่นก็เพราะคุณเลือกเสื้อผ้าไม่เหมาะกับกาลเทศะเสมอ”

“หึ ไม่เหมาะสมงั้นเหรอ” ฉันแค่นหัวเราะเย็นชา “ชุดราตรีทุกตัวที่ถูกบอกว่า ‘ไม่เหมาะ’ วันถัดมาก็ไปอยู่บนตัวเอเลน่าทั้งนั้น!”

“ต่อให้เป็นเมียน้อยที่ต่ำต้อยที่สุด ก็ยังไม่ต้องอยู่แบบน่าอับอายอย่างฉัน!”

ฉันคิดว่าพูดชัดเจนพอแล้ว

แต่ในสายตาเขามีเพียงความสับสนกับความรำคาญ

“งั้นคุณก็ทำให้เธอขายหน้าในที่สาธารณะ แค่เพราะชุดไม่กี่ตัวพวกนี้เหรอ?”

“คุณจะมองให้กว้างกว่านี้ไม่ได้หรือไง?”

ความอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงถาโถมเข้ามาจนฉันเวียนหัว

ฉันหันหลังเดินออกไป น้ำเสียงเรียบเฉย

“แล้วแต่คุณจะคิด ยังไงเราก็ต้องหย่ากันอยู่ดี”

ประโยคนั้นทำให้เขาเดือดขึ้นทันที

อันโตนิโอก้าวตามมาเร็ว ๆ แล้วกักฉันไว้ในอ้อมแขน

“ระวังคำพูดของคุณด้วย คุณนาย อย่าลืมว่าใครเป็นคนจัดทีมแพทย์ที่ดีที่สุดให้แม่ของคุณ”

ฉันกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้น้ำตาไหล

น่าขำสิ้นดี ทั้งที่เขาจัดทีมแพทย์ที่ดีที่สุดให้แม่ฉัน

แต่กลับไม่รู้เลยว่าแม่ฉันเสียไปแล้ว

“ปล่อยฉัน” เสียงฉันสั่น “ฉันจะไป”

อันโตนิโอหัวเราะขึ้นมา “หย่าเหรอ? แล้วต่อไปล่ะ จะให้พ่อขี้พนันของคุณเอาคุณไปขายให้เจ้าพ่อคนต่อไปเหรอ?”

คำพูดของเขาเหมือนมีดกรีดลึกลงกลางใจ

เมื่อสามปีก่อน ก็เพราะพ่อก่อหนี้นอกระบบ ทิ้งแม่ที่ป่วยไว้ ฉันถึงถูกบีบให้แต่งงาน

พูดให้ชัดกว่านั้น ฉันถูกใช้หนี้ในฐานะของเล่น ถูกส่งขึ้นเตียงของเขาโดยตรง

อันโตนิโอรู้ดีว่านี่คือบาดแผลลึกที่สุดของฉัน แต่กลับจงใจเปิดมันออกมาอย่างไม่ปรานี

“อย่างน้อยคนต่อไปก็จะไม่ใช่คุณ” ฉันดิ้นขัดขืน “ฉันเซ็นเอกสารแล้ว”

เขาก้มลงกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่น แต่กลับทำให้ทั้งตัวฉันเย็นเยียบ

“คุณคิดว่าการหย่าจะขึ้นอยู่กับคุณงั้นเหรอ?”

“จำไว้ให้ดีนะ ที่รัก ภรรยาของเจ้าพ่อจะออกจากการแต่งงานได้ก็มีแค่ทางเดียว”

ฉันรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร

ความตาย

“ผมจะให้สิทธิ์เข้าห้องแต่งตัวกับคุณ ส่วนเรื่องเงิน ต่อไปจะให้คุณเดือนละสองล้านบาท โอนผ่านบัญชีส่วนตัว ไม่ต้องยื่นขออีก”

วิธีเดิม ๆ

ตบหนึ่งครั้ง แล้วก็ปลอบอีกครั้ง เพื่อให้ฉันกลับไปเป็นเด็กดีของเขา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงซาบซึ้งจนยอมรับทุกอย่าง

แต่ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว

เงิน เสื้อผ้า มันใช่ต้นตอของปัญหาจริงเหรอ?

คนที่ควรถูกลงโทษที่สุดอย่างเอเลน่า เขากลับเลือกมองข้าม

“ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ” ฉันตอบอย่างเย็นชา

อันโตนิโอหรี่ตาลง “คุณอยากเห็นแม่ของคุณถูกหยุดยาแล้วรอตายเหรอ?”

ลูกไม้เดิมอีกแล้ว

หัวใจฉันบีบรัดด้วยความเจ็บปวด แต่สีหน้ายังคงนิ่ง “แม่จะเข้าใจฉัน”

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดคำตอบนี้ ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเห็นความวูบไหวในสายตาของเขา

เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมคำขู่ที่เคยได้ผลทุกครั้ง คราวนี้กลับใช้ไม่ได้

แต่ความหยิ่งทะนงของเจ้าพ่อ ไม่ยอมให้เขาเป็นฝ่ายอ่อนข้อ

เขามองฉันเดินตรงไปยังประตูใหญ่โดยไม่หันกลับ

ครั้งนี้ไม่มีบอดี้การ์ดคนไหนขวาง ทุกคนรอเพียงคำสั่ง

อันโตนิโอยกมือขึ้น จากท่าที่จะสั่ง “หยุด” กลับฝืนเปลี่ยนเป็น “ปล่อยเธอไป”

ฉันนึกถึงครั้งหนึ่งที่ไปสำนักงานใหญ่ แล้วได้ยินเอเลน่าพูดกับเขา

“เจ้าพ่อคะ ช่วงนี้คุณนายชอบดูละครรัก ๆ ใคร่ ๆ บ่อยนะคะ ไม่รู้ว่าสักวันจะเลียนแบบนางเอก แล้วมาทะเลาะขอหย่ากับคุณหรือเปล่า”

“ถ้าวันนั้นมาถึง คุณก็แค่ปล่อยเธอไว้สักสองสามวันก็พอค่ะ พอเธอรู้ว่าข้างนอกมันโหดร้ายแค่ไหน เดี๋ยวก็ร้องไห้กลับมาขอโทษเอง”

เขาคงคิดแบบนั้นอยู่ตอนนี้

……

จนกระทั่งร่างบอบบางนั้นหายลับไป อันโตนิโอถึงได้ดึงสติกลับมา

เขาล้วงหาบุหรี่ด้วยความหงุดหงิด แต่กลับหยิบเจอห่อกระดาษเล็ก ๆ

ข้างในเป็นลูกอมมิ้นต์ไม่กี่เม็ด

เขาสูบบุหรี่จัด ลำคอมักระคายเคือง

ฉันลองทำลูกอมมานับร้อยสูตร เพียงเพื่อให้เขาสบายขึ้นสักนิด

เขาแกะเม็ดหนึ่งอมไว้ ความเย็นหวานค่อย ๆ แผ่ซ่าน จนคิ้วที่ขมวดคลายลง

“ปล่อยให้เธอออกไปเล่นข้างนอกสักสองสามวันก่อนก็แล้วกัน”

เขาคิดในใจ

แค่เพื่อลูกอมเม็ดเดียว ยังทุ่มเทได้ขนาดนั้น ฉันต้องรักเขาแน่นอน