ตอนที่ 15 ขอร้อง

ตอนที่ 15 ขอร้อง

เมื่อมาถึงห้องเธอเดินเข้าไปแตะกายน้องสาวอีกครั้ง ร่างเล็กตัวร้อนแต่มือและเท้าเย็นยะเยือก อวี้เหม่ยร้อนใจมากกว่าเดิมรีบปลุกน้องสาวให้ตื่นขึ้นมากินหมั่นโถวและยาเพื่อบรรเทาอาการ

“เฟยหย่าพี่มาแล้ว ลืมตามากินอะไรสักหน่อยจะได้กินยานะ”

“อื้อ.. พี่อวี้เหม่ยเมื่อครู่นี่หนูหลับไป หนูฝันด้วยค่ะฝันว่าคุณแม่กับคุณพ่อยืนยิ้มให้หนูอยู่ หนูเหนื่อยมากเลยขอนอนต่อนะคะ” น้ำเสียงแหบแห้งริมฝีปากแห้งผากเอ่ยออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง ตอนนี้ร่างเล็กไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลืมตามาพูดกับพี่สาวด้วยซ้ำ เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหลับตานอนอีกครั้ง อวี้เหม่ยไม่นิ่งนอนใจรีบเรียกน้องสาวให้เธอฝืนกินอะไรเข้าไปในร่างกายสักนิดก็ยังดี

“เฟยหย่าก่อนจะนอนกินหมั่นโถวสักหน่อยเถอะนะ จะได้มีแรงพี่จะป้อนเอง” อวี้เหม่ยจับตัวของน้องสาวลุกขึ้นหยิบหมั่นโถวออกมาเสื้อยื่นมาให้เฟยหย่ากิน เฟยหย่าพยายามลืมตากัดหมั่นโถวเข้าปากเคี้ยวไม่นานกลืนลงคอ แต่ทว่ายังไม่ทันลงท้องเฟยหย่าก็อ้วกออกมาจนหมด เหมือนร่างกายไม่ต้องการรับอะไรเข้าไป

“อุ๊บ !! โอ้ก ....แหวะ แฮ่ก ๆ ”

“เฟยหย่าเป็นอะไรหรือไม่ ! เดี๋ยวพี่จะเอาน้ำให้กินนะ ” อวี้เหม่ยตื่นตระหนกมากกว่าเดิม รีบคว้าน้ำมาให้เฟยหย่าดื่มก่อนจะเช็ดอ้วกที่มีเพียงหมั่นโถวออกมาน้อยนิด และพยุงน้องนอนลงกับเตียง

“อาจจะเป็นเพราะท้องว่าง พักอีกหน่อยค่อยกินนะ พี่จะวางหมั่นโถวไว้ตรงนี้มีเรื่องเมื่อไหร่ พยายามกินมันหน่อยนะยาลดไข้ก็วางไว้ข้าง ๆ หมั่นโถวเดี๋ยวพี่ต้องออกไปซักผ้าให้เฟยหง แม้ไม่อยากห่างเฟยหย่าเลยแต่หากไม่ทำตามพี่กลัวน้าหยวนหนิงจะลงโทษเราอีก” เฟยหย่าดวงตาเหม่อลอยพยักหน้าให้พี่สาวเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลงอย่างเหน็ดเหนื่อยและหลับไป

สายลมพัดแรงมากกว่าเดิมเย็นยะเยือกไปถึงด้านใน อวี้เหม่ยนั่งซักผ้าด้วยความทุลักทุเล เพราะร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวยขาของเธอเขียวออกม่วงบวมขึ้นเรื่อย ๆ แต่กระนั้นเธอก็ต้องทนนั่งซักผ้าให้เฟยหง น้ำในตุ่มเย็นจนทำให้มือของเธอชาและแดงไปหมด จนแทบไม่รู้สึกอะไร

“ฟู่ ! ใกล้จะเสร็จแล้ว” อวี้เหม่ยยกตะกร้าผ้าไปตากตอนนั้นเองเธอรู้สึกหนาวเย็นมากกว่าเดิม จึงเงยหน้ามองท้องฟ้า หิมะขาวโพลนเริ่มหล่นจากท้องฟ้าลงสู่พื้นดิน

“หิมะตกแล้วสินะ คงต้องเอาผ้าไปตากไว้ในร่มแล้วล่ะ ถึงแล้วฤดูหนาวที่ฉันรอคอยมานาน อดทนไว้ก่อนนะเฟยหย่าเมื่อไหร่ที่หิมะหยุดตกวันนั้นเราจะออกไปจากขุมนรกนี้ ” อวี้เหม่ยพูดเบา ๆ รีบทำหน้าที่ของตัวเอง จนถึงเวลาอาหารกลางวัน เสียงเรียกของน้าหยวนหนิงดังขึ้นอีกครั้งเพื่อให้เธอไปอุ่นอาหารมาให้ทั้งสองได้กิน

หลังจากนั้นอวี้เหม่ยเก็บถ้วยชามที่สองแม่ลูกกินเสร็จแล้วนำไปล้างและรีบไปหาเฟยหย่าที่ห้อง คิดว่าน้องอาการดีขึ้นจนลุกกินหมั่นโถวทว่าเมื่อเข้ามาหมั่นโถวยังอยู่ที่เดิมรวมทั้งยาที่เธอวางเอาไว้เมื่อเช้านี่ด้วย ความกังวลใจของอวี้เหม่ยมีมากกว่าเดิม เธอเร่งฝีเท้าเข้าไปจับตัวของน้องสาวที่นอนขดอยู่ในผ้าห่ม ร่างกายร้อนระอุเหมือนเช่นเคยทว่ามือกับเท้าของเฟยหย่ากลับเย็นเฉียบจนอวี้เหม่ยใจหายวาบ

“เฟยหย่า เฟยหย่าเป็นอย่างไรบ้าง ลืมตามากินยาก่อนเถอะนะ มีแรงมั้ยพี่จะป้อนเอง”

“พี่อวี้เหม่ยมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ หนูไม่อยากกินอะไรเลย ง่วงและเหนื่อยมากเลย”

“ที่เฟยหย่าเหนื่อยและง่วงเป็นเพราะจับไข้และไม่มีอะไรลงท้องเลยสักอย่าง แข็งใจฝืนกินหมั่นโถวอีกนิดเถอะนะ จะได้กินยา” เด็กหญิงลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือยิ้มบาง ๆ ให้พี่สาว อวี้เหม่ยหยิบหมั้นโถวมาป้อนน้องอีกครั้งและก็เป็นเหมือนครั้งก่อน เฟยหย่าอ้วกออกมาหมด ร่างกายของเธออิดโรยไร้เรี่ยวแรง อวี้เหม่ยจึงให้กินยาและนอนต่อโชคดีที่น้องยังกินยาได้ เธอมองดูนาฬิกานี่ก็เริ่มบ่ายคล้อยแล้ว หิมะด้านนอกก็ตกลงมาอย่างต่อเนื่องและเหมือนตกมากกว่าเดิมอีกด้วย

อวี้เหม่ยไปต้มน้ำร้อนเพื่อนำมาผสมน้ำเย็นให้พออุ่นเช็ดตัวเฟยหย่าบรรเทาความร้อนในร่างกาย ร่างเล็กสั่นสะท้านเมื่อถูกน้ำแตะต้องตัว อวี้เหม่ยทุกข์ใจเหลือเกิน ในเมื่อเป็นเช่นนี้เธอไม่อาจจะทนได้อีกต่อไป หากปล่อยไว้อย่างนี้มีหวังเฟยหย่าจะไม่หายและเป็นหนักมากกว่าเดิม

ตัดสินใจแบกน้องขึ้นหลังและเดินออกไปนอกบ้านเพื่อพาไปหาหมอและขอความช่วยเหลือจากป้าเฉิน ร่างบางแบกน้องออกไปทั้งขาที่เจ็บอยู่หิมะยังทำให้เธอเดินยากกว่าเดิม หนทางเริ่มปกคลุมไปด้วยหิมะจนถึงข้อเท้า ยังเดินไปไม่ถึงหน้าบ้านหยวนหนิงที่กำลังออกไปข้างนอกพบเข้าพอดี

"นี่นังอวี้เหม่ยแกจะแบกน้องสาวของแกไปไหนกันห่ะ "

"น้าหยวนหนิงเฟยหย่าไม่สบายหนัก ฉันขอพาน้องไปหาหมอสักครู่นะคะ "

"แกฟังที่ฉันบอกไม่เข้าใจหรือไง ! หรือต้องการให้ฉันขังแกจริง ๆ "

"ขอร้องละค่ะน้าหยวนหนิงได้โปรดเมตตาสงสารเฟยหย่าสักครั้ง วันนี้ทั้งวันเฟยหย่าไข้ไม่ลดและยังไม่มีแรงหากปล่อยไว้มีหวังน้องต้องแย่แน่ ๆ "หยวนหนิงเหลือบมองเห็นร่างเล็กอยู่บนหลังพี่สาวใบหน้าซีดเผือดไร้เลือดฝาด ริมฝีปากแห้งผากมองดูก็รู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้แกล้งป่วยและกำลังเป็นไข้หนักเสียด้วย หยวนหยิงยืนกอดอกนิ่งเงียบชั่วครู่ หากน้องมันตายขึ้นมาจริง ๆ มีหวังเจี๋ยหลงกลับมาต้องเป็นปัญหาแน่ ๆ แต่จะให้ออกไปด้านนอกก็กลัวว่าชาวบ้านและคนบ้านเฉินจะเห็นสภาพของทั้งสองคนและรู้ว่าเธอรังแกทั้งสอง

"ไม่ต้องไปฉันกำลังออกไปข้างนอกพอดี เดี๋ยวจะไปร้านยาซื้อยามาให้ก็แล้วกัน พาน้องสาวของเธอกลับห้องไปซ่ะ !! กินยาเดี๋ยวก็ดีขึ้น"

"แต่ว่าเฟยหย่ากินยาไปหลายเม็ดแล้วไม่ดีขึ้นเลย ฉันอยากให้น้องได้ตรวจกับคุณหมอ"

"เอ๊ะ! นังนี่ฉันพูดอะไรต้องเชื่อฟังสิ กลับไปก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ" อวี้เหม่ยทำได้เพียงก้มหน้าลงต่ำยอมทำตามคำพูดของน้าหยวนหนิงแบกเฟยหย่ากลับเข้าห้อง ระหว่างรอหยวนหนิงกลับมาเธอเข้าไปที่ห้องครัวเห็นข้าวก้นหม้อเหลือเล็กน้อย ตักออกต้มข้าวให้น้องสาวได้ซดกินร้อน ๆ

อาการของเฟยหย่าหนักมากกว่าเดิม การหายใจของเธอเริ่มหายใจช้า ๆ ตัวยังคงร้อนไม่ว่าจะทำวิธีใดก็ไม่ดีขึ้น อวี้เหม่ยร้อนใจเหลือเกินปลุกน้องอยู่นานสองนานก็ไม่ลืมตาขึ้นมาเสียที ใจของอวี้เหม่ยร้อนรุ่มไม่นานนักเสียงฝีเท้าได้ดังเข้ามาใกล้ห้องนอนของเธอ เธอรีบเอาข้าวต้มไปซ่อนไว้กลัวจะเป็นน้าหยวนหนิง และก็เป็นอย่างที่เธอคิด หยวนหนิงเดินเข้ามาในห้องพร้อมถุงยา

"เอาให้น้องเธอกินซ่ะ อย่าให้ฉันต้องเดือดร้อน เฮ้อ ! ปวดหัวจริง ๆ แค่ตีไม่กี่ครั้งถึงจับไข้เลยหรือไง เอายาให้น้องกินเสร็จแล้วก็ออกไปทำกับข้าวดวงตะวันจะตกดินแล้ว ไม่นานเฟยหงของฉันจะโวยวายหิวข้าวเอาได้" หยวนหยิงโยนถุงยาลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจและเดินออกไปไม่เหลียวแลหรือแตะต้องตัวของเฟยหย่าสักนิด อวี้เหม่ยรีบเดินไปหยิบถุงยามาดูก็มีเพียงยาลดไข้ที่เธอมีอยู่แล้ว อย่างนี้จะดีขึ้นได้อย่างไร