ตอนที่ 7 อยากได้ต้องได้

ตอนที่ 7 อยากได้ต้องได้

หลังจากที่เจี๋ยหลงเดินออกไปเฟยหงไม่ปกปิดใบหน้าและเสแสร้งอีกแล้ว รอยยิ้มชั่วร้ายเผยออกมาอีกทั้งยังหัวเราะร่าออกมา

“สะใจจริง ๆ เป็นยังไงบ้างคะคุณแม่ฝีมือของฉัน”

“ฉันคิดไว้แล้วต้องเป็นแผนของลูก เก่งมาก ๆ เลย อีกไม่นานบ้านหลังนี้จะเป็นของเรา ต่อจากวันนี้ไปนังอวี้เหม่ยคงไม่กล้าจะสู้หน้าหรือต่อต้านเราอีกแล้ว”

“ใช่ค่ะ เพราะหากเมื่อไหร่ที่เธอกล้าฉันจะเป็นคนจัดการมันเอง จริงสิคุณแม่เมื่อช่วงเย็นฉันเห็นคู่หมั้นของนังอวี้เหม่ย ใบหน้าของเขาสะกดจิตน้ำเสียงยังคงวนเวียนกึกก้องอยู่ในหู ฉันอยากได้ค่ะคุณแม่ต้องช่วยฉันนะคะ”

“ได้สิไม่ว่าลูกสาวของแม่อยากได้อะไรแม่จะช่วยลูกทุกวิถีทาง อีกไม่นานหลี่เจี๋ยหลงจะออกเดินเรือ ระหว่างนั้นเราต้องหาทากำจัดอวี้เหม่ยกับน้องสาวของมันไปให้พ้นหน้า ทางที่ดีให้มันหายไปจากโลกนี้ได้ก็ดี หรือไม่ก็วางแผนแสร้งทำเป็นว่ามันหนีตามผู้ชายอื่นไปพร้อมกับน้องสาวของมัน เพียงแค่นั้นคู่หมั้นของมันต้องเสียใจ เพื่อไม่ให้ตระกูลต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง แม่จะพูดกับทางนั้นเองเพื่อรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นจะให้ลูกสาวคนดีของแม่แต่งงานแทนนังอวี้เหม่ย เพียงเท่านี้ก็สิ้นเรื่อง”

“ว้าว คุณแม่ฉลาดสุด ๆ ไปเลย วันนี้ฉันต้องนอนฝันดีแน่ ๆ บ้านหลังใหญ่ที่นอนกว้างขวางแถมยังนุ่ม ๆ ของใช้เสื้อผ้ามากมายแบบนี้มันสมควรเป็นของฉันตั้งแต่แรก”

“วันนี้พักเถอะนะ ส่วนเรื่องอื่นแม่จะจัดการเอง”

“ค่ะคุณแม่”

พูดจบหยวนหนิงก็เดินออกไปปิดประตู เฟยหงกระโดดทิ้งตัวลงบนเตียงในใจพรางนึกถึงเรื่องเมื่อครู่เธอก็หัวเราะออกมาอีกครั้งอย่างมีความสุข

   อีกฝั่งของบ้าน

ตึง ตึง ตึง เสียงฝีเท้าของอวี้เหม่ยวิ่งมาที่ห้องของเฟยหย่า เปิดประตูเข้าไปด้านในจนเด็กหญิงตกใจเมื่อเห็นพี่สาวร้องไห้ตาบวมแดง เด็กหญิงตัวน้อยรีบเข้าไปกอดพี่สาวแน่น

“พี่อวี้เหม่ยเกิดอะไรขึ้นคะ ใครทำพี่ พี่ถึงร้องไห้ขนาดนี้ เอ๊ะ! ใบหน้าของพี่ทำไมถึงแดงเป็นริ้ว ๆ ”

“ไม่มีอะไรเฟยหย่า อย่าพึ่งถามอะไรเลยขอพี่อยู่อย่างนี่สักครู่นะ อึก อึก ” อวี้เหม่ยกอดน้องสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อจากนี้น้องสาวคือคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ในบ้านหลังนี้ ไม่อยากให้น้องต้องรับรู้เรื่องไม่ดีที่เกิดขึ้นและไม่อยากให้น้องต้องมาเสียใจหากรู้ว่ารอยแดงบนใบหน้าคือฝีมือของคุณพ่อ

เด็กหญิงลูบหลังพี่สาวแผ่วเบา ภายในห้องเงียบสนิทมีเพียงเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของอวี้เหม่ยเท่านั้น เวลาผ่านไปพักใหญ่เธอเช็ดน้ำตาสงบสติอารมณ์ของตัวเอง ปล่อยมือออกจากตัวของน้องสาว มองนาฬิกาที่แขวนอยู่นี่ก็ดึกมาแล้ว

“พี่ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ ตอนนี้พี่ดีขึ้นแล้วเฟยหย่านอนพักเถอะ ”

“หนูรักพี่อวี้เหม่ยนะคะ วันนี้หนูไม่รู้พี่เสียใจเรื่องอะไร นอนพร้อมกันกับหนูนะคะหนูอยากนอนกอดพี่ทั้งคืน”

“ได้สิวันนี้เราเจอเรื่องราวร้าย ๆ มาเยอะแล้วมานอนกันเถอะ ไม่ใช่แค่วันนี้นะต่อจากนี้พี่จะมานอนอยู่กับเฟยหย่าจนกว่าจะแต่งงานกับลี่หาน” เฟยหย่าได้ยินก็เริ่มจับใจความได้ว่าเรื่องที่พี่สาวร้องไห้มาเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยถามต่อเพราะตอนนี้จิตใจของพี่คงย่ำแย่พอแล้ว

       เฟยหย่าขึ้นนอนบนเตียงส่วนอวี้เหม่ยเดินไปปิดประตูลงกลอนแน่นหนาพร้อมปิดไฟและเดินมาหาน้องสาว ตอนนี้สิ่งที่เธอกังวลไม่ใช่จะรับมือจากแม่เลี้ยงใจร้ายและน้องสาวต่างมารดาอย่างไร แต่สิ่งที่เธอคิดมากและหวั่นใจที่สุดคือชีวิตความเป็นอยู่ของเฟยหย่าหลังจากที่เธอแต่งงานออกไป

2 วันต่อมา

ตั้งแต่วันนั้นอวี้เหม่ยพยายามอยู่อย่างเงียบ ๆ และไม่สนใจว่าเฟยหงต้องการอะไร และวันนี้ก็เป็นวันที่คุณพ่อจะออกเดินเรือเพื่อขายของอีกครั้ง ทุกคนในบ้านต่างพากันมาส่งคุณพ่อที่ท่าเรือ

“เดินทางปลอดภัยนะคะไม่ต้องเป็นห่วงลูก ๆ และบ้านฉันจะดูแลเป็นอย่างดี ”

“มีเธออยู่กับเด็ก ๆ ฉันเองก็หมดห่วง ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนจิตใจดีมีเมตตาอีกสองสามเดือนฉันถึงจะกลับมาดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ ฉันจะซื้อของมาฝาก เฟยหงลูกอยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”

“หนูไม่อยากได้อะไรหรอกค่ะขอแค่คุณพ่อกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอ ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะหนูคงคิดถึงคุณพ่อแย่เลย ”

“แล้วลูกล่ะอวี้เหม่ยอยากได้อะไรมั้ย? ”เจี๋ยหลงรู้สึกผิดในใจเอ่ยถามลูกสาวคนโตเพื่อให้เธอรับรู้ว่าเขานั้นยังรักและห่วงใยเธอเหมือนเดิม

“ไม่ค่ะ”อวี้เหม่ยยังคงจำฝังใจเรื่องที่คุณพ่อลงไม้ลงมือกับเธอ เธอจึงตอบไปสั้น ๆ เจี๋ยหลงถอนใจหายเบา ๆ ก่อนจะเดินมาหาเฟยหย่า

“เฟยหย่าเดี๋ยวพ่อจะซื้อขนมอร่อย ๆ มาให้นะ อย่าดื้อกับคุณแม่เข้าใจมั้ยแม้ว่าซือหยวนหนิงจะไม่ใช่แม่ของลูกจริง ๆ แต่เธอก็เอ็นดูและรักลูกไม่ต่างจากพ่อเลย ” เฟยหย่าพยักหน้าก่อนจะโบกมือร่ำลาคุณพ่อ เรือกำลังเคลื่อนออกไปช้า ๆ ลับสายตา ตอนนั้นเองเสียงเล็กแหลมของหยวนหนิงก็ดังขึ้น

“ถึงเวลาแล้วที่ฉันจะปฏิวัติบ้านตระกูลหลี่ใหม่ อวี้เหม่ยต่อจากนี้หน้าที่ทุกอย่างในบ้านเป็นหน้าที่ของเธอกับน้องสาว เอานี่เงินไปซื้อกับข้าวเข้าบ้านและไปทำรอ เมื่อไหร่ที่ฉันกลับถึงบ้านกับข้าวต้องสำเร็จทุกอย่าง อ้อ..จริงด้วยเธอจะต้องทำอย่างไรก็ได้ให้ได้กับข้าวไปเยอะ ๆ  ให้พอสำหรับทำกิน 5 วัน เฟยหงเราเข้าไปในเมืองกันเถอะดูสิเสื้อผ้าของแม่เชย ๆ คงต้องจัดการซื้อใหม่ทั้งหมด” อวี้เหม่ยมองดูเงินที่หยวนหนิงยื่นให้ ต้องตกใจและเอ่ยถามทันที

“เงินแค่ 10 หยวนจะพอซื้อกับข้าวได้ยังไงตั้ง 5 วันคะน้าหยวนหนิง 10หยวนนี้คงได้เพียงแค่2 -3 วันเท่านั้น” หยวนหนิงพลันหุบยิ้ม ใบหน้าเปลี่ยนผันเป็นบึ้งตึง ใช้มือตบเข้าที่ศีรษะของอวี้เหม่ยอย่างแรงพร้อมสถบด่า

“เพราะสมองโง่ ๆ ของเธอนี่ไงถึงคิดว่าเงินแค่นี้ซื้ออาหารได้ไม่ถึง 5 วัน รู้มั้ยเมื่อก่อนเงินเพียงเท่านี้ฉันสามารถอยู่ได้ถึง10 วัน ไม่ว่าเธอจะทำวิธีไหนก็ต้องหาของมาให้ได้ขนถึง 5 วันฉันถึงจะเอาเงินให้เธอไปซื้ออีกครั้ง คนกำลังอารมณ์ดีทำให้เสียอารมณ์เด็กเหลือขอนี่จริงๆเลย”

“จริงสิคู่หมั้นของนังอวี้เหม่ยเปิดร้านค้าขนาดใหญ่แถมยังมีร้านขายเนื้ออีกด้วย นี่นังอวี้เหม่ยเพราะฉันสงสารหรอกนะเดี๋ยวฉันจะไปหาคู่หมั้นของเธอพร้อมขอให้เขาช่วยนำเนื้อมาให้ก็แล้วกัน อีกอย่างฉันจะได้ไปเจอเขาด้วย คุณแม่เราไปกันเถอะค่ะฉันจะพาคุณแม่ไปดูหน้าว่าที่สามีของฉันในอนาคต” เฟยหงพูดออกมาได้ไม่อายปาก ส่วนอวี้เหม่ยทำได้เพียงก้มหน้าลงต่ำหากเธอสู้กลับมีหวังวันนี้เธอกับน้องคงได้นอนนอกบ้านแน่ ๆ เพื่อความปลอดภัยของเฟยหย่าเธอจะอยู่เงียบ ๆ ยอมทนทุกอย่าง และเธอเชื่อใจในตัวของลี่หานต่อให้เฟยหงยั่วยวนเขาก็ไม่มีทางหวั่นไหวแน่นอน