Episode7

“อะไรกันคะบอส” พิมพิกาเริ่มอยู่ไม่สุขเมื่อพายัพเอามือมาจับล็อกหน้าเธอไว้

“ก็ฉันจะชิมรสชาติไวน์ไง”

“……….”

“ชิมมันจากปากของเธอ” พิมพิกาเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินอย่างนั้นแต่แล้วเธอก็ต้องร้องครางอื้ออึงออกมาเมื่อพายัพทาบทับริมฝีปากลงมาจูบปิดปากเธอโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งแต่ตัวสักนิด

ตุบ ๆ

กำปั้นเล็กระดมทุบอกแกร่งรัว ๆ เพื่อให้คนตัวโตผละริมฝีปากออกไป แต่นอกจากพายัพจะไม่ยอมเลิกจูบเธอเขากลับขยี้ริมฝีปากเธออย่างเอาเป็นเอาตาย ส่งลิ้นร้อนเข้ามาควานหาความหวานทั้งยังเกี่ยวกระหวัดลิ้นพัวพันกันจนเกิดเสียงน่าอาย ดูดดึงริมฝีปากล่างและบนอยากหยอกเย้าสลับกับขบเม้มเบา ๆ พอให้พิมพิการู้สึกเคลิบเคลิ้มตาม

ช่างเป็นจูบดูดวิญญาณ สติสตางค์พิมพิกาแตกกระเจิงเธอมัวเมารสจูบอันหวานหอมของพายัพจนยากจะเรียกสติให้กลับคืนมา มือเล็ก ๆ ที่เคยระดมทุบตีบัดนี้กลับยกคล้องคอเขาเสียอย่างนั้น หลับตาพริ้มรับจูบแสนหวานพร้อมเสียงครางอื้ออึงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากในลำคอให้ได้ยินเป็นระยะ

จูบกันเนิ่นนานและแล้วพายัพก็ยอมถอดริมฝีปากออก เขามองริมฝีปากหญิงสาวที่บวมเจ่อแล้วะระบายยิ้มแห่งความพึงพอใจออกมาก่อนจะช้อนตาขึ้นมองสบมองตาปรือฉ่ำของหญิงสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้ายกาจ

“รสชาติไวน์จากปากเธอมันหวานกว่าที่ฉันคิดอีกนะ”

“……….” สติของพิมพิกามันกระเจิงจนยากจะกู้กลับและยิ่งมาได้ยินคำพูดของพายัพตอนนี้เหมือนว่าวิญญาณของเธอหลุดออกจากร่างไปเสียแล้ว พิมพิกามองใบหน้าพายัพนิ่ง ๆ ด้วยแววตาเหม่อลอยในขณะที่ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

“อ่า ดูเหมือนว่าจูบของฉันจะฆ่าเธอได้นะ ตอนนี้เธอเหมือนทวิญญาณหลุดจากร่างเลยพิมพิกา” พายัพที่คอยสังเกตอาการหญิงสาวอยู่ตลอดเวลาพูดออกมาด้วยความขบขัน พายัพใช้มือตบที่แก้มพิมพิกาเบา ๆ เป็นการเรียกสติของเธอให้กลับคืนมาและมันก็ได้ผล เพราะคราวนี้พิมพิกากำลังจ้องหน้าเขาตาแข็งกร้าวอยู่ พร้อมตะเบ็งเสียงใส่เขาว่า

“บอสจะจูบพิมบ่อยเกินไปแล้วนะ” หน้านิ่วคิ้วขมวดเช่นเดียวกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ทำไม ไม่พอใจ” พายัพเลิกคิ้วถามอย่างไม่ใส่ใจ

“ก็ใช่ไง”

“ถ้าเธอไม่พอใจ แล้วเธอจะจูบตอบฉันทุกครั้งทำไมล่ะพิมพิกา” พายัพว่าอย่างหยอกเย้าการได้แกล้งหญิงสาวตรงหน้านั่นคือสิ่งที่เขาโปรดปรานเป็นที่สุด

“ไอ้บ้า” พิมพิกาด่าออกไปเสียงดัง

เพียะ

พลางตบที่แก้มซ้ายของพายัพจนเขาหน้าหัน

“เธอกล้าตบเจ้านาย” พายัพหันกลับมาเลิกคิ้วถามพลางดันลิ้นชนกระพุ้งแก้ม ‘แม่ง เจ็บฉิบหาย’ เขาสบถอยู่ภายในใจมือก็เล็กแค่นั้นแต่ตบเจ็บเป็นบ้า และอีกอย่างเขาไม่คิดว่าพิมพิกาจะกล้าตบเขาที่เป็นเจ้านายของเธอ

“ก็บอสลวนลามฉัน”

“จูบกันฉันไม่ถือว่าเป็นการลวนลามนะพิมพิกา ลวนลามน่ะมันต้องเป็นอีกอย่างหนึ่ง ยกตัวอย่างเช่นฉันจับนมเธอ” พายัพไม่ว่าเปล่ายังเบนสายตามองต่ำลงที่หน้าอกของพิมพิกาพลางแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตัวเองราวกับคนโรคจิต พิมพิกาที่เห็นการกระทำของพายัพจากที่โกรธอยู่แล้ว เธอก็โกรธเขาเพิ่มขึ้นไปอีก เธอกัดฟันกรอดจ้องหน้าเขาเขม็ง

“ทุเรศ” พิมพิกาด่า แต่ทว่าพายัพกลับหาสะทกสะท้านไหมแถมเขายังตอกกลับเธอหน้าระรื่นว่า

“ฉันถือว่าเป็นคำชม” เป็นคำชมตรงไหน? พิมพิกาได้แต่นึกสงสัยพลันด่าพายัพในใจว่า ‘เขามันบ้าที่สุด’

“เฮ้อ” พิมพิกาถอนหายใจออกมาอย่างแรงใส่หน้าพายัพเมื่อตัวเธอไม่สามารถรับมือกับความร้ายกาจของผู้ชายคนนี้ได้ ครั้นจะเดินหนีออกไปข้อมือเรียวของเธอก็ถูกพายัพคว้าไว้พลันกระชากอย่างแรงจนตัวเธอล้มลงไปนั่งอยู่บนตักของเขา มือหนาโอบเอวพิมพิกาไว้ด้วยความเร็วไวมืออีกข้างก็จับล็อกหน้าหญิงสาวไว้ก่อนจะก้มลงฉกชิมความหวานจากปากหญิงสาวด้วยความเร็วไว เป็นการลงโทษเธอที่กล้ามาตบหน้าเขาจนขึ้นรอยนิ้วมือ

เป็นอีกครั้งที่พายัพบดขยี้จูบพิมพิกาอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้ว่ารสชาติจูบของเขาจะหวานหอมแค่ไหน แต่ครั้งนี้พิมพิกาจะไม่เผลอไผลไปกับจูบของเขาอย่างเด็ดขาด มือเรียวเล็กพยายามผลักอกแกร่งของพายัพให้ถอยห่าง จนเขายอมที่จะผละออกไป

“อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ” พิมพิกาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอไม่ชอบเลยที่พายัพมาจูบเธอพร่ำเพรื่อแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เจ้านายกับลูกน้องควรทำกัน ที่สำคัญไปกว่านั้นคือการกระทำของพายัพมีผลต่อใจเธอ

พิมพิกาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกแบบนี้เรียกว่าอะไร รู้สึกตัวอีกทีใจของเธอมันก็เต้นแรงให้กับพายัพไปเสียแล้ว

“ทำไม”

“เพราะว่ามันไม่ควรค่ะ เจ้านายกับลูกน้องไม่ควรทำแบบนี้กัน”

“แล้วใครบอกว่าฉันอยากเป็นแค่เจ้านายกับเธอ”

“……….” คำถามย้อนกลับของพายัพ พิมพิกาถึงกับนิ่งงันลงไป เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันจนมุ่นใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

“ฉันเคยบอกเธอหรือไงว่าฉันอยากเป็นแค่เจ้านายของเธอ” พายัพถามย้ำเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนิ่งงันลงไป

“……….” พิมพิกายังคงเงียบมองพายัพอย่างไม่เข้าใจ ไม่เป็นเจ้านายแล้วเขาจะเป็นอะไร เขาบ้ารึเปล่า

“ฉันอยากเป็นผัวด้วย เธอได้ยินชัดไหม”

“……….”

“อยากเป็นผัวเธออะ เป็นได้ไหม เป็นได้รึเปล่า”

ตึกตักตึกตัก

หัวใจของพิมพิกาเต้นระส่ำคล้ายว่าจะทะลุออกมากับคำพูดคำจาของพายัพ เช่นเดียวกันกับใบหน้าสวยที่ร้อนผ่าวราวกับรู้สึกเขินอาย ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของพายัพมีผลต่อความรู้สึกพิมพิกาอยู่เสมอ

และพิมพิกาเองก็ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เพราะดูเหมือนว่านานวันเข้าความรู้สึกที่เธอมีต่อพายัพก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เธอกำลังคิดเกินเลยกับเขาเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้องจะคิดกัน

“เงียบทำไม”

“ฉันขอตัวนะคะ” เมื่อดึงสติตัวเองกลับมาได้พิมพิกาก็ใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดผลักพายัพให้ออกจากตัวก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเดินออกมาจากตรงนั้น “อย่านะพิมพิกา” พลางเอ่ยเตือนสติตัวเองว่าอย่าไปคิดเกินเลยกับเขา อย่าไปหวั่นไหวกับการกระทำพวกนั้น

ย้ำเตือนสติตัวเองซ้ำ ๆ แม้ว่าจะรู้สึกดีกับเขาเพียงใด แต่จงพึงระลึกไว้พิมพิกาว่ามัน…..ไม่ควร