Episode6

“หวานดี”

“……….”

“ไม่ใช่กาแฟนะ ฉันหมายจึงจูบเธอ” พิมพิกาอ้าปากเหวอกับสิ่งที่ได้ยินตัวเธอแข็งทื่อคล้ายว่าวิญญาณของเธอได้หลุดออกจากร่างไปเสียแล้วจนคนที่มองอยู่อย่างพายัพหัวเราะเยาะออกมาอย่างขบขันกับท่าทีของเธอ

พลั่ก

เมื่อได้สติพิมพิกาก็ใช้มือผลักอกพายัพให้ถอยห่างออกไปจากตัว ถลึงตาใส่เขาด้วยแววตาแข็งกร้าวในขณะที่ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

“ขะ ขอตัวค่ะ” พิมพิกาละล่ำละลักบอกและไม่รอให้พายัพอนุญาตเธอก็พาตัวเองออกมาจากห้องทำงานของชายหนุ่มด้วยความเร็วไว เดินตรงมายังห้องน้ำที่อยู่อีกด้านมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก พิมพิกายกมือขึ้นทาบแก้มทั้งสองข้างที่กำลังแดงแจ๋เพราะความเขินอาย “บ้าชะมัด” พึมพำด่าพายัพออกมาเบา ๆ รสจูบของเขามันยังคงตราตรึง แม้จะเป็นจูบแรกในชีวิตแต่เธอไม่อยากจะพูดเลยว่ารสจูบของพายัพน่ะมันดีมาก

ด้วยความที่เติบโตมากับพี่ชายเพียงสองคน และพี่ชายของเธอเป็นคนที่ห่วงน้องสาวมาก ทั้งชีวิตของพิมพิกาจึงไม่เคยมีแฟน มีคนเข้ามาหามากมายแต่ก็โดนพี่ชายของเธอสกัดอย่างไม่เป็นท่า นั่นจึงเป็นเหตุให้พิมพิกาอยู่เป็นโสดอย่างคนเหงา ๆ ตลอดมา

เมื่อถึงเวลาเดินงานหญิงสาวนั่งรถรถแท็กซี่มาลงยังร้านซ่อมรถของพี่ชาย ลูกน้องภายในร้านที่เห็นหญิงสาวเดินเข้ามาก็ต่างพากันเหลียวมองตามกันตาเป็นมันจนจากัวร์ที่ยืนกอดอกมองอยู่ถึงขั้นแสดงสีหน้าออกมาอย่างไม่พอใจ

“มองอะไรของพวกมึง ทำงานไป” หันมาตวาดใส่เสียงกร้าวจนเหล่าลูกน้องพากันสะดุ้งไปตาม ๆ กัน หันไปทำงานกันอย่างลุกลี้ลุกลนพลางคิดในใจว่า ‘ไอ้เจ้านายคนนี้หวงน้องสาวเกินไปแล้วนะ’

“จะโมโหทำไมกันคะ” พิมพิกาที่เดินเข้ามาก็เอ่ยถามพี่ชายด้วยน้ำเสียงเนือยนาบเดินมานั่งพักเหนื่อยตรงโซฟามุมร้าน ก่อนจะยื่นมือไปรับแก้วชาไข่มุกจากผู้เป็นพี่ชาย “รู้ใจน้องนะเนี่ย” เอ่ยแซวอย่างไม่จริงจังมากนักเพียงเพราะพี่ชายซื้อชาไข่มุกที่เธออยากกินมาไว้ให้

“ทำงานเป็นยังไงบ้าง” จากัวร์ทิ้งตัวลงนั่งข้างน้องสาวพลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย เพราะมีกันอยู่สองคนพี่น้องเขาจึงห่วงและหวงพิมพิกามากเป็นพิเศษ ยอมทำงานหนักเพื่อให้พิมพิกามีครบทุกอย่างเหมือนคนอื่นเขา ให้ความอบอุ่น ความสุขเธออย่างเปี่ยมล้นเพื่อไม่ให้เธอต้องรู้สึกขาด แม้ว่าสิ่งที่เขาทุ่มเททั้งหมดให้กับน้องสาวจะทำให้ทำเขาต้องสูญเสียสิ่งที่มีค่าบางอย่างในชีวิตไปจากัวร์ก็ยอม

“ก็ดีค่ะ แต่เจ้านายเรื่องมากไปหน่อย” พิมพิกาพูดพลางทำหน้าเอือมระอาเมื่อใบหน้าของพายัพมันแวบเข้ามาในสมอง ตามหลอกหลอนเธอยิ่งกว่าผี เขามันตัวดีจริง ๆ

“ยังไง”

“ก็เหมือนที่หนูเล่าให้พี่ฟังทุกวันนั่นแหละ”

“ลาออกไหม”

“ไม่เอาอะ หนูอยากทำงานมากกว่าจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระพี่ไง”

“พี่ไหว”

“แต่หนูอยากทำงาน”

“งั้นเย็นดีทำหมูกะทะกินกัน” เมื่อเห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของน้องสาวจากัวร์จึงเอาอาหารชิ้นโปรดของพิมพิกามายั่ว

“กำลังอยากกินอยู่พอดีเลย” ดังนั้นภายในค่ำวันนี้ลานหน้าบ้านจึงมีสองพี่น้องช่วยกันตั้งเตาหมูกะทะกันอย่างขะมักเขม้น มีเบียร์คนละขวด พร้อมเปิดเพลงคลอเบา ๆ เพื่อสร้างบรรยากาศ

เรียกได้ว่ามันเป็นความเรียบง่ายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขของสองพี่น้องอย่าง จากัวร์และพิมพิกา

จากวันเป็นเดือน จากเดือนล่วงเลยมาถึงสามเดือนที่พิมพิกาทำงานร่วมกันกับคนอย่างพายัพ แรก ๆ โรคประสาทจะกินเธอทุกวัน แต่พอนาน ๆ เข้าเธอก็ชินกับความเป็นพายัพไปซะเอง ไม่ว่าเขาจะมาไม้ไหน มาในรูปแบบใดพิมพิกาก็รับมือได้ทั้งนั้น หมายถึงเรื่องงานน่ะนะ เพราะถ้าให้เธอรับมือกับความร้ายกาจของพายัพน่ะดูเหมือนว่าเธอต้องฝึกอีกเยอะ

“วันนี้มีไวน์นำเข้ามาที่โกดัง คุณภพไม่อยู่จึงให้บอสไปดูแทน บอสว่าอย่างไรคะ” ในตอนนี้บ่ายของวันพิมพิกากำลังคุยเรื่องงานกับพายัพอยู่ในห้องทำงานของเขา

“ว่าอย่างไรล่ะ น่าเบื่อนะสิ” พิมพิกากลอกตามองบนให้กับคำพูดของเขา

“พิมก็เบื่อบอสเหมือนกัน” ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ แต่ทว่าพายัพกลับได้ยินมันเต็มสองรูหู

“เธอดูเก่งกับฉันขึ้นเยอะเลยนะขนาดฉันนั่งอยู่ตรงนี้ก็ยังจะกล้านินทา”

“พิมเปล่าสักหน่อยนะคะ” พิมพิกาปฏิเสธพลางทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“เดี๋ยวเธอไปกับฉันด้วยแล้วกัน”

“แล้วทำไมบอสไม่ไปคนเดียวล่ะคะ”

“ไปกับฉันแล้วเธอจะตาย” พายัพเลิกคิ้วถามพลางทำหน้าไม่สบอารมณ์

“แค่เกือบค่ะ”

“ปากดี ปากดีแบบนี้อยากโดนฉันจูบจนปากแตกอีกใช่ไหม” พายัพถามพลันมุมปากบิดยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“บะ บ้า” ในขณะที่พิมพิการู้สึกหน้าร้อนผ่าว เมื่อจู่ ๆ ภาพที่เธอจูบกับพายัพจนปากแตกเมื่อสองวันก่อนก็ลอยวนเข้ามา

“ฉันจูบเธออีกได้นะ จูบทุกวันก็ยังได้เลย” ริมฝีปากหยักลึกของพายัพระบายยิ้มร้ายกาจออกมาไม่หยุดยิ่งได้เห็นใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อเขาก็ยิ่งอยากแกล้งเธอ

“คนผีทะเล” คราวนี้พิมพิกาด่าออกไปอย่างออกเสียง ก่อนจะหันหลังเดินออกมาจากห้องทำงานอย่างไม่บอกกล่าวเธอจึงไม่ได้เห็นว่าตอนนี้พายัพกำลังมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยสีหน้าและแววตาแบบไหนอยู่

ในชั่วโมงถัดมาพายัพและพิมพิกาก็เดินทางมายังโกดังเก็บสินค้า เพื่อตรวจเช็กสินค้าล็อตใหม่ที่เพิ่งนำเข้ามาเป็นมูลค่ามหาศาล ทั้งสองคนเดินไปตามทางเดินเรื่อย ๆ โดยมีพายัพเดินนำและพิมพิกาเดินตามพร้อมกับอธิบายละเอียดของสินค้าพวกนี้ไปด้วยพลาง ๆ

“เมื่อเราตรวจสอบสินค้าเสร็จ ตรวจเช็กว่าไม่มีปัญหาแล้ว ฉันจะสั่งเรื่องให้กับผู้คุมแผนกส่งสินค้าต่อผู้บริโภคต่อไป”

“ทำงานใช้ได้หนิ” จู่ ๆ พายัพก็หันมาเอ่ยชมโดยที่พิมพิกาไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ

“ฉันมันมืออาชีพ”

“เธอมันหลงตัวเองต่างหาก”

พิมพิกาถลึงตาใส่ ก่อนที่เธอกับพายัพจะเดินมาอีกห้องเมื่อตรวจสินค้าเสร็จแล้ว เขาและเธอเดินเข้ามานั่งพักในห้องรับรอง

มีไวน์หนึ่งขวดที่พายัพหยิบติดมือมา และกำลังจะเปิดเพื่อจะลิ้มรส รสชาติของมัน ไวน์ในขวดถูกเทลงใส่แก้วสองใบ ใบหนึ่งพายัพยื่นให้กับพิมพิกา

“เธอลองชิมดูสิ”

“ไม่ดีมั้งคะ”

“ทำไมชอบขัดใจฉันนักฮะ” พายัพถามอย่างไม่สบอารมณ์

“แล้วทำไมบอสถึงต้องบังคับฉันอยู่เรื่อยเลยคะ”

“……….”

“เฮ้อ” พิมพิกาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อได้รับสายตากดดันจากพายัพอีกแล้ว เพื่อต้องการตัดปัญหาพิมพิกาจึงยอมยื่นมือไปหยิบแก้วไวน์มาดื่ม “อึก” โดยมีสายตาของพายัพมองอยู่ไม่วางตา

ปัก

“เป็นไง” พายัพเอ่ยถามทันทีที่พิมพิกาวางแก้วไวน์ลง

“ก็ดีค่ะ”

“เหรอ” เขาเลิกคิ้วถามพลางขยับเข้ามาใกล้เธอ

“อะไรกันคะบอส” พิมพิกาเริ่มอยู่ไม่สุขเมื่อพายัพเอามือมาจับล็อกหน้าเธอไว้

“ก็ฉันจะชิมรสชาติไวน์ไง”

“……….”

“ชิมมันจากปากเธอ”