บทที่ 7

#หลุมพรางเสน่หา บทที่ 7

"กรี๊ดดด" ตกใจตั้งแต่ตอนที่เขาม้วนตัวแล้ว แต่พอลุกขึ้นมาได้เขาก็กระชากตัวเธอแล้วกดลงกับพื้น "ปล่อยนะไอ้บ้า!"

"ใครเป็นคนเริ่มก่อนล่ะ"

"ฉันไม่ยืมเงินแกแล้วก็ได้ ปล่อยได้หรือยัง"

"ไม่ปล่อย"

"กรี๊ดด" มีนาเบือนหน้าหลบริมฝีปากอีกฝ่ายที่โน้มลงมาก่อนที่จะพูด "แท็กซี่จอดรออยู่ด้านนอก ฉันไม่ได้เอากระเป๋าเงินมาด้วย ปล่อยนะฉันจะออกไปยืมเงินจ่ายค่าแท็กซี่"

"เดี๋ยวให้คนจัดการให้"

"ฉันจะไปจ่ายเอง" มือเรียวพยายามดันคนที่ทับร่างเธออยู่ให้ออกไป "อืมม" และจังหวะนั้นเธอก็พลาดท่าเขาจนได้

ริมฝีปากหนาขยี้จูบด้วยความมันเขี้ยว แต่เธอก็ไม่ได้ยอมให้เขาจูบได้ง่ายๆ

งับ!

"อืมมม!" ชายหนุ่มรีบถอนจูบออกเมื่อถูกอีกฝ่ายกัด "ร้ายนักนะ" ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันเพื่อเช็คว่าตรงที่เธอกัดถึงกับเลือดออกไหม

"ถ้านายไม่ปล่อยได้เห็นดีกันแน่"

"จะให้เห็นตรงไหนก่อนล่ะ" สายตาคมมองต่ำลงไปดูเรือนร่างระหง ตอนนี้เสื้อของเธอไม่ได้ปิดอยู่ตรงหน้าอกอีกแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้หยุดมองอยู่แค่นั้น เขายังคงมองต่ำลงไปจนถึงกระโปรงตัวสั้นที่เปิดขึ้นมาจนเห็นเนินอวบนูน

"ไอ้บ้า ไอ้เลว ไอ้คนฉวยโอกาส"

"ยังเหลืออีกไหม ด่าอีกสิจะได้รวบยอดทีเดียวเลย"

"ปล่อยนะฉันเจ็บ!" เธอไม่ได้แกล้งบอกว่าเจ็บหรอก เพราะตอนนี้แผ่นหลังที่เสียดสีกับพื้นกระเบื้องรู้สึกระคายเคืองผิวไปหมดแล้ว

"ถ้างั้นไปที่โซฟากัน"

"ไม่! โอ๊ยนี่นาย" ถึงแม้เธอจะปฏิเสธแต่ตัวเล็กแค่นี้มีหรือที่เขาจะพาไปไม่ได้ จนร่างของเธอถูกวางลงที่โซฟาตัวยาวของห้องทำงานนั้น

หมับ

"กรี๊ดเอามือออกไปนะ!" พอวางเธอลงได้มือข้างหนึ่งเขาก็วางแนบกับหน้าอก

ที่จริงเวทมนต์ไม่ได้ตั้งใจจะจับ ตอนวางเธอลงมือดันพลาดไปแนบลงกับตรงนั้นพอดี แต่ไม่อยากจะเอาออกเลยเต็มไม้เต็มมือดีชะมัด

ก๊อก ก๊อก จังหวะที่เวทมนต์ขยับมือออกก็ได้มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ใครวะ"

"มีแท็กซี่เข้ามาถามหาผู้หญิงคนที่เข้าไปในห้องทำงานกับคุณเวทครับ"

เธอที่ถูกเขาทับร่างอยู่ไม่ดิ้นแล้ว..และสายตางามคู่นั้นส่องประกายมองเขาแบบขอร้อง

"รออยู่ข้างนอกก่อน" ชายหนุ่มส่งเสียงออกไปบอกคนที่รออยู่หน้าประตู ตอนนี้ขอจัดการกับเธอก่อนแล้วกัน

"คุณต้องเอาเงินไปจ่ายแท็กซี่ให้ฉันแล้วล่ะ" คงไปขอยืมคนอื่นไม่ทันแล้ว

"แลกด้วยอะไร"

"เดี๋ยวฉันไปเอาเงินมาคืนให้คุณคืนนี้เลย" ถึงแม้ไม่อยากจะกลับบ้านแค่ไหนก็คงต้องกลับแล้วล่ะ เกิดมาไม่เคยไม่มีเงินติดตัวแบบนี้มาก่อน มันลำบากขนาดนี้เลยเหรอ

"แต่ฉันไม่ต้องการเงินคืน"

"ฉันยืมเงินก็ต้องคืนด้วยเงินสิ"

"คนที่ให้ยืมไม่ต้องการเงินไง ไม่เข้าใจเหรอ"

"แล้วต้องการอะไร"

"จูบ"

"นี่!" ทีแรกกำลังจะด่า แต่ต้องอดทนไว้ก่อน ในเมื่อเขาเป็นต่อแล้วนี่ "ก็ได้คุณเอาเงินไปให้เขาก่อนสิ"

"ใครอยู่ข้างนอกจ่ายค่าแท็กซี่ด้วย"

"ครับ"

"ปล่อยนะ!" ทีแรกเธอจะหาโอกาสตอนที่เขาลุกไปเอาเงินจ่ายค่าแท็กซี่ ไม่คิดว่าเขาจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้

"จะผิดคำพูดตัวเองงั้นเหรอ"

"คุณจะให้ฉันเสียจูบเพื่อแลกกับค่าแท็กซี่เนี่ยนะ"

ก๊อก ก๊อก แต่จังหวะนั้นก็ได้มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

"อะไรอีกวะ"

"พี่เวทมีคนของเสี่ยวิเศษมาถามหาผู้หญิงที่ชื่อมีนาครับ"

"........." มีนาถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเมื่อได้ยินว่าคนของเสี่ยวิเศษตามมาถึงที่นี่แล้ว

"เธอรู้จักเสี่ยวิเศษด้วยเหรอ" เสี่ยวิเศษเป็นคนกว้างขวางมาก และก็เคยมาใช้บริการที่นี่บ่อยครั้ง

มีนาตอบด้วยการส่ายหน้า แต่สายตานั้นดูเศร้าลง แสดงว่าเสี่ยวิเศษให้คนตามเธอมาแน่เลยถึงได้ตามมาเร็วขนาดนี้ เธอพลาดเองที่ออกจากโรงแรมไม่ระวังตัว

"บอกไปว่าไม่มีผู้หญิงที่ชื่อมีนาอยู่ที่นี่"

"แต่เขาบอกว่าเห็นเข้ามาที่นี่ครับ"

"ใครเป็นหัวหน้าพวกมึงวะ!" ชายหนุ่มค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้น พอเขาลุกเธอก็รีบลุกขึ้นมาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เพราะตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับถอดผ้าเลย

"แต่พี่เวทครับ ถ้าเรามีปัญหากับเสี่ยผมคิดว่ามันน่าจะไม่ดีนะครับ" ลูกน้องคิดว่าเวทมนต์ต้องแย่งเอาเด็กเสี่ยมาแน่ถึงให้คนตามมาถึงที่แบบนี้

"ฉันไม่ออกไปนะคุณ" คำพูดและท่าทีของเธอเปลี่ยนไปจากตอนแรก เขาคิดว่ามันต้องมีอะไรแน่

"บอกมาคำเดียวว่าเธอไม่ใช่เด็กไอ้เสี่ยนั่นใช่ไหม"