เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 6
วันที่เผยแพร่:
2025-12-06 16:11:45หลุมพรางเสน่หา บทที่ 6
“ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่กลับเข้ามาอีก”
“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณสมร”
“ปะ..เปล่าค่ะเสี่ย“
"จะเปล่าได้ยังไงลูกสาวคุณไปเข้าห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ก่อนจะพาลูกสาวมาได้คุยกันหรือยัง"
"คุยแล้วค่ะเสี่ย หรือว่ามีนาจะมีธุระด่วน ดิฉันขอออกไปโทรหาลูกแป๊บหนึ่งนะคะ" คุณนายสมรรีบออกมาจากห้องนั้นแล้วไปที่รถเพื่อถามคนขับว่าเห็นมีนากลับมารถหรือยัง
หน้าสถานบันเทิงยามค่ำคืน..
"พี่คะ"
"สองร้อยบาทครับ"
"ฉันว่าจะบอกพี่ให้รออยู่นี่ครู่หนึ่งเดี๋ยวฉันเข้าไปยืมเงินกับพี่ชายมาจ่ายค่ะ"
"อะไรวะ ที่เดิมเลย ไม่รู้จักพกเงินมาหรือไง" ที่แท็กซี่บอกว่าที่เดิมเลยเพราะเคยมาส่งผู้หญิงคนหนึ่งที่นี่ด้วยค่ารถสองร้อยบาทเหมือนกัน แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เข้าไปเอาเงินด้านในมาจ่าย ที่สำคัญคือวันนั้นเกือบถูกการ์ดของร้านนี้กระทืบ
"ฉันไม่ได้เอาเงินติดตัวมาด้วยจริงๆ ค่ะ ฉันไม่เบี้ยวหรอก"
"เป็นอีตัวที่นี่เหรอ..สวยดีนี่เรา ถ้างั้นพี่เพิ่มให้สามร้อยบาท"
"อะไรคือเพิ่มให้สามร้อยบาทคะ"
"ก็ส่วนมากซื้อกินประมาณห้าร้อยบาท"
"แน่ใจเหรอคะว่าใช้ปากพูด"
"เต็มที่ก็พันหนึ่ง"
"ไอ้เลว!" เห็นผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้จะทำอาชีพเดียวหรือไง หญิงสาวกระแทกเสียงใส่ก่อนที่จะเปิดประตูลงจากรถ
"อ้าว อย่าบอกนะว่าจะชิ่ง" คนขับแท็กซี่เลื่อนกระจกรถลงแล้วตะโกนตามหลังเธอไป
"ก็บอกให้รออยู่ตรงนี้ไงเดี๋ยวไปเอาเงินมาให้" หญิงสาวเดินมาบริเวณด้านหน้าที่มีพนักงานของที่นี่ยืนอำนวยความสะดวกอยู่ "ฉันมาขอพบคุณสิงหาค่ะ"
"คุณสิงหาอยู่โซนบาร์ครับ"
"ช่วยตามเขาออกมาหาฉันได้ไหมคะ" เธอไม่อยากจะเข้าไปที่นั่นเลยเพราะกลัวว่าจะเจอไอ้หมอนั่น
"ว้าวน้องสาว วันนี้มีคนชวนออกไปข้างนอกหรือยัง" ขณะที่เธอกำลังคุยกับพนักงานของที่นี่อยู่ก็ได้มีลูกค้าของร้านเดินผ่านมา
"คุณพูดกับฉันเหรอ"
"สวยๆ แบบนี้ท่าจะอร่อยคืนนี้พี่ทุ่มไม่อั้นไปกับพี่ไหม"
"ไปตายซะ!" พูดแค่นั้นเธอก็รีบเข้าไปด้านใน ทำไมผู้ชายพวกนี้ในหัวมีแค่เรื่องแบบนี้เหรอ
"นี่เธอ?" อนงค์ที่ยืนรอต้อนรับลูกค้าอยู่ เห็นลูกค้าคนเมื่อคืนก่อนเดินเข้ามา..แถมชุดที่ใส่โชว์ยิ่งกว่าสาวเอนเตอร์เทนของร้านนี้สะอีก
"ฉันมาหาคุณสิงหา"
"ไม่อยู่"
"แต่พนักงานข้างนอกบอกว่าอยู่"
"เอ๊ะ นี่เธอฉันบอกว่าไม่อยู่ไงแล้วนี่เธอจะไปไหน" อนงค์เดินตามหลังลูกค้าคนนั้นที่เดินไปทางห้องทำงาน
มาถึงหน้าห้องทำงานที่สิงหาให้เข้าไปรอเมื่อวานเธอก็เปิดประตูเข้าไป
"ก็บอกว่าไม่มีคนอยู่ไง"
"เธอมีเบอร์โทรพี่เขาไหมโทรให้ฉันหน่อย"
"ถึงมีฉันก็ไม่โทร"
"มาทำอะไรกันตรงนี้" สายตาคนที่ถามมองผู้หญิงที่ใส่ชุดเดรสสีแดงโชว์แผ่นหลังเหมือนไม่คุ้นเคยหรือว่าคุ้นก็ยังไม่แน่ใจ
"อ้าวคุณเวท" อนงค์เป็นคนหันไปมองด้านหลังก่อนที่มีนาจะหันไป "ก็ผู้หญิงคนนี้น่ะสิคะเสียมารยาท บอกว่ามาหาคุณสิงหา เรายังไม่ได้อนุญาตเลย"
"มาหาไอ้สิงหา?" พอเธอหันหน้ามาเขาก็จำได้ในทันที แต่สายตานั้นมองใบหน้าเธอแค่แว๊บเดียวก่อนที่จะมองต่ำลงไปดูหน้าอก เพราะถ้าเสื้อของเธอขยับไปด้านใดด้านหนึ่งแม้แต่นิดเดียว คงเห็นตรงที่เขาเคยดูด
"มองอะไร" หญิงสาวรีบเอามือมาปิดตรงสายตาเขาที่จ้องอยู่
"ก่อนจะใส่ชุดนี้ออกจากบ้านได้ปรึกษาใครหรือยัง"
"เรื่องของฉัน คุณสิงหาไปไหน"
"ถามหามันทำไม"
"ฉันมีธุระแค่บอกมาว่าคุณสิงหาอยู่ไหน"
"คืนนี้มันคงไม่กลับเข้ามาที่นี่"
"ไม่กลับเข้ามางั้นเหรอ แล้วเราจะทำยังไงดี" หญิงสาวแค่พูดออกมาคนเดียวเบาๆ
"มีอะไรทำก็ไปทำ" เวทมนตร์บอกให้อนงค์กลับไปทำงาน ก่อนที่เขาจะเปิดประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไปเหมือนไม่สนใจเธอ
"คุณคะ" คงมีแค่วิธีนี้วิธีเดียวแล้วล่ะ ทำไมชีวิตเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย
เขาแค่เหลือบตามองมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปขยับเก้าอี้นั่งลง
"ฉันติดค่าแท็กซี่อยู่ ขอยืมเงินคุณไปจ่ายค่าแท็กซี่ก่อนได้ไหมคะ"
"อะไรนะไม่ได้ยิน"
"ฉันขอยืมเงินก่อนสองร้อยบาทจะไปจ่ายค่าแท็กซี่" ไม่สิสองร้อยจะพอไหมเนี่ย "ฉันขอยืมหนึ่งพันบาท" เผื่อคืนนี้ไม่เจอพี่ชายยังพอมีเงินไว้ใช้บ้าง
"คุณยืมเงินคนอื่นใช้น้ำเสียงแบบนี้เสมอเหรอ" เพราะน้ำเสียงของเธอเหมือนขู่บังคับเอา
"ฉันจำเป็นต้องมีเงินไปให้ค่าแท็กซี่ คุณอย่าลีลามากได้ไหม"
"คุณครับเงินแต่ละบาทมันหายากมากเลยนะ ผมยังไม่รู้เลยว่าจะได้เงินคืนจากคุณไหม"
"ได้คืนแน่ค่ะ แต่ตอนนี้ให้ฉันยืมก่อนได้ไหมแท็กซี่รออยู่ด้านนอก"
แทนที่เขาจะเอาเงินออกมาให้เธอยืม แต่เขาดันเอนหลังนั่งพิงกับพนักเก้าอี้ที่นั่งอยู่แล้วยกขาขึ้นมาพาดกับโต๊ะทำงานในท่าที่สบาย
หมับ.. หญิงสาวเดินอ้อมไปด้านหลังแล้วจับเก้าอี้ของเขาให้เอนลง
"เฮ๊ยยไม่เล่นแบบนี้นะคุณ"
"แล้วคุณจะให้ฉันยืมไหมล่ะ"
"เอาผมขึ้นก่อน"
"บอกมาก่อนว่าจะให้ฉันยืมไหม"
"สงสัยว่าอยากจะเจ็บ" แค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้วร่างกายของพวกเขาถูกฝึกมาจนแข็งแกร่ง เวทมนต์ถีบโต๊ะที่ขาเขาพาดอยู่ก่อนจะม้วนตัว..
🖋ชะนีติดมันส์ @มัดกมี่
บทล่าสุด
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 130 ตอนจบ
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 130 ตอนจบหรือว่าจะเป็นเขา แต่จะเป็นเขาได้ยังไงเขารู้เหรอว่าป้ากับลุงเคยทำงานที่นี่ เธอคิดไม่ออกเลยว่าใครโทรไปหาป้า ขอดูเบอร์โทรที่โทรไปก็ไม่คุ้นตา"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะคุณหนู""เปล่าค่ะ เดี๋ยวเนเน่มานะคะ" หญิงสาวหันกลับไปขึ้นรถแล้วก็ถอยออกจากบ้านเธอรอไม่ไหวแล้วต้องไปถามเจ้าตัวเอง เพราะตอนนี้เธอคิดไม่เห็นหน้าใครเลยนอกจากเขา[โรงพยาบาลคีตะ]"คุณหมออยู่ห้องทำงานหรือเปล่าคะ""ไม่แน่ใจค่ะเดี๋ยวโทรไปถามข้างบนให้""ไม่เป็นไรค่ะฉันขอขึ้นไปเอง" เธอเห็นแล้วว่ารถเขายังคงจอดอยู่โรงพยาบาล กลัวแต่ว่าจะติดคนไข้เลยถามดูก่อน แต่พอไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดเนเน่ก็เลยขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องทำงานของหมอโอห์ม"คุณหมออยู่ในห้องไหมคะ""คุณหมอไปพบคุณหมอคีตะค่ะ""อ๋อค่ะ" ได้ยินแบบนั้นเนเน่ก็เลยเดินไปหาที่นั่งรอแถวหน้าห้องของคุณหมอ เพราะมีเก้าอี้ไว้สำหรับคนที่มาใช้บริการบนชั้นนี้ด้วยผ่านไปอีกเกือบชั่วโมงและตอนนี้ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดมากแล้ว.."ถ้างั้นก็ขอยินดีกับคุณล่วงหน้าเลยแล้วกัน เรื่องอื่นเดี๋ยวผมจะจัดการเอง"เนเน่ได้ยินเสียงคนพูดกันเดินมาทางนี้เธอเลยหันไปมอง และก็เห็นว่าเขาเดินมากับคุณหมอคีตะ
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 129//18+
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 129🔞"คุณนรสิงห์ว่ายังไงบ้างครับ" โอห์มเอ่ยถามทันทีที่เข้ามาในห้องของคุณหมอคีตะที่โอห์มถามเพราะเขาขอเปลี่ยนตัว ไม่ใช่แค่เนเน่หรอกที่คิดถึงเขา ตัวของโอห์มเองก็คิดถึงเธอมากเหมือนกัน ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นเอามากขนาดนี้"คุณนรสิงห์ก็ยังอยากจะได้หมอโอห์มกลับไป""ไอรินจบมาด้านนี้โดยตรง เธอต้องดูแลคุณนรสิงห์ได้ครับ""เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะลองคุยอีกทีแล้วกัน" ถ้าคนไข้ไม่เรื่องมากคีตะก็คงไม่หนักใจแบบนี้หลังจากที่คุยกับคุณหมอคีตะเสร็จหมอโอห์มก็กลับมาที่ห้องทำงาน"คุณหมอ""ตื่นแล้วเหรอ" กลับมาก็เห็นเธองัวเงียลุกขึ้นมา"คุณหมอเสร็จงานแล้วเหรอคะ""เสร็จแล้ว" ที่จริงงานก็ยังไม่เสร็จหรอกเห็นว่าเธอง่วงมากเลยจะพากลับไปนอนก่อนเนเน่เดินตามเขาลงมาข้างล่างแล้วก็เดินไปที่รถของหมอโอห์ม"แล้วรถของคุณ?""ฉันไม่ได้เอารถมาด้วยค่ะ อุ้ย" พูดออกไปแล้วถึงนึกได้ว่าเขาเห็นตอนที่เธอลงมาจากรถกับเมษา "คือว่า..เอ่อ..ฉันลืมไปเลยค่ะ" เขาจะเชื่อไหมเนี่ย"จอดไว้นี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยมาเอารถพร้อมผม" โอห์มแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องที่เธอทิ้งรถไว้ แต่ที่จริงโอห์มรู้แล้วตั้งแต่ตอนที่เธอมาเอารถอยู่โรงพยาบาลคราวก่
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 128
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 128"เนเน่รอฉันก่อนสิ" หันมาอีกทีเพื่อนลงจากรถและเดินตรงไปทางที่คุณหมอยืนอยู่แล้ว เมษารีบวิ่งตามไปอย่างเร็ว"คุณหมอ!"โอห์มหันไปมองตามเสียงที่เรียก "เนเน่?""ยังจำชื่อฉันได้อยู่เหรอคะ" ขณะที่พูดสายตาเธอเหลือบไปมองดูผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา และเธออดมองต่ำลงไปดูไม่ได้เพราะผู้หญิงคนนั้นจับแขนเขาอยู่ "ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ""คนนี้คือ.." โอห์มขยับมือออกจนมือของผู้หญิงคนนั้นหลุดลง"สวัสดีค่ะ คุณหรือคะที่ชื่อเนเน่" เธอคนนั้นยังไม่ทันได้ให้หมอโอห์มแนะนำก็รีบพูดขัดจังหวะก่อน"คุณรู้จักฉันเหรอ" เนเน่ปรายหางตามองไปดูหมอโอห์ม เพราะคนในโรงพยาบาลไม่มีใครรู้จักชื่อเธอ ตอนที่แนะนำเธอให้เพื่อนหมอรู้จักเขาก็แค่บอกว่าเป็นแฟน"รู้จักสิ""ไม่เอาน่า" โอห์มห้ามผู้หญิงที่กำลังพูดกับเนเน่อยู่ พอเห็นสายตาเธอเขาก็เริ่มจะเสียวสันหลังแล้ว"ที่ฉันรู้จักคุณก็เพราะคุณหมอโอห์มเลยค่ะ"ดวงตาเอาเรื่องตวัดมองไปดูใบหน้าของเขา"พี่ไม่สนุกนะ" โอห์มพูดกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่สายตามองมาที่เนเน่"พี่?" ยิ่งได้ยินเขาเรียกตัวเองว่าพี่กับผู้หญิงคนนั้น มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกโมโหมาก ขนาดกับเธอเขายังไม่เคย
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 127//18+
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 127🔞"เมื่อกี้คุณหมอว่าอะไรนะคะ?""เรามาแต่งงานกัน""แต่ฉันยังเรียนอยู่""แต่งงานแล้วก็เรียนได้""แต่คุณหมอบอกว่าไม่อยากมีเมียนี่คะ""ตอนนี้อยากมีแล้ว"คำพูดของเขาดูหนักแน่นมากแต่กับเธอนี่สิ ทีแรกน้อยใจไม่ใช่เหรอที่เขาไม่อยากแต่งงาน แต่ตอนนี้ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้"ฉันขอเวลาอีก 2 ปี จนกว่าฉันจะเรียนจบค่ะ" อยากมีเขาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตก็จริง แต่เธอต้องสร้างความภูมิใจให้พ่อกับแม่ก่อน เหมือนที่พวกท่านตั้งความหวังไว้กับเธอ อยากให้ลูกสาวเรียนจบ..ขนาดเหลือเงินก้อนสุดท้ายพวกท่านยังลงทุนกับการเรียนของเธอเลยชายหนุ่มเงียบไป ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ เขาจะทำอะไรได้ล่ะในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว"คุณหมอจะไปอีกกี่วันคะ" เพราะเธอได้ยินตอนที่เขาพูดกับคุณหมอคีตะ"ตอนนี้คนไข้กลับมาอยู่ในประเทศแล้ว จนกว่าอาการจะดีขึ้นผมคงต้องดูแลเอง"เนเน่อยากจะถามว่าคนไข้คนนั้นเป็นใครทำไมดูเป็นคนสำคัญจัง แต่ถ้าเขาจะเล่าให้เธอฟังคงเล่าตั้งแต่แรกแล้ว"คุณหมอจะไปพรุ่งนี้ใช่ไหมคะ""ใช่""ถ้างั้นคืนนี้ฉันขอค้างที่นี่ได้ไหมคะ""ได้สิ" โอห์มตอบออกไปโดยไม่ใช้เวลาคิดเลย"ฉันขออาบน้ำก่อนนะคะ""ครับ" เขาก็รีบถอดเสื
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 126
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 126"คุณหมอเป็นยังไงบ้างคะ" เนเน่ที่นั่งรออยู่หน้าห้องตรวจ เห็นว่าหมอโอมออกมาพร้อมกับคุณหมออีกท่านหนึ่งเลยรีบเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง"ไม่เป็นอะไรมากแล้ว" ขณะที่พูดกับเธอสายตาโอห์มมองไปหาหมอที่ออกมาจากห้องตรวจพร้อมกัน "แฟนผมเองครับ" โอห์มเห็นว่าคุณหมอคีตะมองเธอคีตะก็พอได้ยินเรื่องนี้มาจากคุณหมอท่านอื่นบ้างแล้ว ว่าคุณหมอโอมตอนนี้กำลังติดเด็ก ..ที่คุณหมอหยิบยื่นเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เพราะกลัวว่าหมอโอห์มจะไม่ไปทำงานนี้ให้กับทางโรงพยาบาล แต่โอห์มก็ตัดสินใจไปทำงาน เพราะเขาอยากทดลองจิตใจตัวเองด้วย ว่าถ้าห่างเธอขนาดนี้แล้วเขาจะยังมีความรู้สึกยังไง และโอห์มก็ได้คำตอบให้กับตัวเองแล้ว"สวัสดีค่ะ" เนเน่ไหว้คุณหมอท่านนั้น"ท่านนี้คุณหมอคีตะ" เขาเลยถือโอกาสแนะนำคุณหมอคีตะให้เธอรู้จัก"คะ?" ได้ยินแค่ชื่อเนเน่ก็เดาออกแล้วว่าคุณหมอท่านนี้เป็นใคร เพราะชื่อของเขามันก็คือชื่อเดียวกับโรงพยาบาลแห่งนี้ แต่ที่เนเน่ตกใจ ทำไมเขายังดูหนุ่มและหล่ออยู่เลย คุณหมอคีตะที่อยู่ในจินตนาการของเธอคิดว่าเป็นตาแก่ร่างท้วมด้วยซ้ำเสียงดังกระแอมออกจากปากคุณหมอโอห์มเมื่อเห็นว่าเนเน่จ้องอีกฝ่ายมาก"เอ่อ..
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 125
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 125เช้าวันจันทร์.. และวันนี้เนเน่ก็ต้องลุกไปเรียน ทีแรกคิดว่าจะร้องไห้แค่วันเดียว ดันติดลมบนร้องไห้มาถึงสองวัน วันหยุดของเธอก็เลยหมดไปกับการร้องไห้เพราะผู้ชาย"เห็นไหมไม่สวยเลย" มองดูตัวเองในกระจก ตอนนี้ตาแทบจะลืมไม่ขึ้น เพราะมันบวมจากการเสียน้ำตามากถ้าใครสังเกตต้องรู้แน่เลยว่าเธอร้องไห้จนตาบวม ดีไม่ดีถูกพวกปากปีจอหาเรื่องว่าให้อีกจะไม่ไปเรียนก็ไม่ได้หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเธอก็แต่งตัวเพื่อให้กลบรอยคล้ำใต้ตาหน่อย".........." แต่พอลงมาชั้นล่างก็เห็นว่าคนที่เธอคิดถึงแทบไม่เป็นผู้เป็นคนได้นั่งอยู่ห้องรับแขก"พี่เขามารอหนูได้สักพักแล้ว บอกว่าจะมารับหนูไปเรียน""เนเน่ไปเองได้ค่ะ ไปนะคะแม่" เธอมองเขาแค่ตอนที่ตกใจเท่านั้นแหละ แต่ก่อนจะออกไปเธอก็ไม่ได้หันไปมองอีก ทั้งๆ ที่หัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมา"เดี๋ยวก่อนสิ" โอห์มรีบเดินตามออกไป "ให้ผมไปส่งนะ""ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันมีรถ" พูดออกมาแล้วก็นึกขำ ถ้าเธอเป็นรถคงน้อยใจให้เจ้าของแย่ เพิ่งมานึกได้ว่าตัวเองมีรถ..ทุกครั้งมีแต่บอกว่าไม่ได้เอารถมา ทั้งๆ ที่มันก็จอดอยู่ตรงนั้น"ผมไปทำงานมา"ได้ยินเขาพูดแต่เธอก็ไม่ได้ตอบว่าอะไรแถ
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 14//18+
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 14🔞เช้าวันต่อมา.."........." มีนาเห็นสายตาแม่ของเขาที่มองมาก็แอบไม่มั่นใจ หรือเพราะหน้าเธอซีดไป เครื่องสำอางสักชิ้นก็ไม่ได้เอามาด้วย "คุณแม่มีอะไรให้มีนาช่วยไหมคะ""ช่วยแม่ตั้งโต๊ะก็ได้" โต๊ะที่ร้านนี้ต้องเก็บทุกครั้ง เพราะพื้นที่หน้าบ้านไม่ค่อยกว้าง เวลาจะใช้งานถึงได้เอาออก
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-17หลุมพรางเสน่หา บทที่ 17
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 17วันต่อมา.. และวันนี้ก็เป็นวันที่สามที่พ่อเลี้ยงภูตะวันให้เวลาเวทมนต์ขนิษฐายังคงไปตลาดเหมือนเช่นเคย ถึงแม้ในใจจะเป็นกังวลว่าลูกจะเอายังไงเพราะลูกไม่ได้ปริปากพูดกับแม่เลยสักคำ"ให้มีนาช่วยค่ะ" มีนาได้ยินเสียงแม่มาจากตลาดเธอเลยลุกออกมาช่วยยกของ"ขอบใจจ้ะ แต่แม่ทำเองได้""ให้มี
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-17หลุมพรางเสน่หา บทที่ 15//18+
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 15🔞"ไม่ได้ยินหรือไงแม่มาเรียก ออกไปสิ""ยังไม่เสร็จเลย""คุณเวท!""อย่าเพิ่งเก็บได้ไหมเดี๋ยวเค้ากลับมา""อะไรอย่าเพิ่งเก็บ""ก็นอนรออยู่แบบนี้ไง แค่จะออกไปดูว่าใครมาหา""คุณจะบ้าเหรอ ออกไปเลยนะ""อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร" ชายหนุ่มกัดฟันพูดโมโหให้คนมาหาไม่รู้เวล่ำเวลาเอาเสียเลย
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-17หลุมพรางเสน่หา บทที่ 13//18+
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 13🔞"คุณเวท! คุณสัญญามาก่อนสิว่าจะไม่ทำอะไรฉัน""หือ?" ตั้งแต่รู้จักกันมาครั้งนี้ครั้งแรกมั้งที่ได้ยินเธอเรียกชื่อเขา "คุณรู้จักชื่อผม..""ฉันไม่ได้หูหนวกนะ" เธอหมายถึงว่าได้ยินคนเรียกเขาบ่อยๆ ไม่ต้องถามก็รู้แล้วว่าเขาชื่ออะไร "สัญญามาก่อนสิว่าจะไม่ทำอะไร""อะไรที่คุณหมายถึงคื
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-17
