ตอนที่3 เหยื่อติดกับ

มุมปากของริกเตอร์ยกขึ้นทันทีที่คำตอบหลุดจากริมฝีปากของริชา เพราะมันหมายความว่า...

เหยื่อติดกับแล้ว

เขายักคิ้วให้ธีร์เพียงครั้งเดียว โดยไม่ต้องพูดอะไร เพื่อนก็เข้าใจทุกอย่าง ก่อนเพื่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วหันหลังเดินปลีกตัวออกไปตามทางเดินมืดมิด ทิ้งให้บริเวณนั้นเหลือเพียงเขาและเธอ มีเพียงความเงียบเข้ามาแทนที่เสียงหัวเราะจากภายในร้าน

“ไปเลยนะ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เป็นการเอ่ยชวน เมื่อเห็นเธอยังมองตามหลังเพื่อนของเขาจนสุดสายตา

“อะ… เอ่อ ไปไหนคะ?” ริชาถามขึ้นทันที ดวงตายังเต็มไปด้วยความสับสน

“ก็ไปเอาของขวัญไง”

“ชา… ขอเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหมคะ?”

“ที่โน่นมีห้องน้ำ”

“ที่ไหนคะ…?”

ใบหน้าหล่อขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกครั้ง ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาเป่ารินรดแก้มเธอ กลิ่นบุหรี่ที่เขาเพิ่งสูบลอยเข้าจมูก ได้กลิ่นชัดเจนจนเธอต้องกลั้นหายใจ

“ก็ที่ที่เธอจะได้ของขวัญจากฉันไงล่ะ”

มือหนายื่นมาจับมือเล็กเย็นเฉียบของเธอโดยไม่รอคำตอบ

นิ้วของเขายาวและแข็งแรง กำมือเธอไว้ไม่ได้แน่นจนเจ็บ แต่ก็มากพอที่เธอจะไม่ชักกลับได้โดยง่าย

ริชาถูกริกเตอร์พาเดินไปตามทางเดินหลังร้าน ผ่านลานจอดรถที่แสงไฟสลัว จนถึงรถสปอร์ตสีดำเงาวับคันหนึ่ง ร่างสูงเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธอขึ้นไปนั่ง ราวกับเป็นสุภาพบุรุษตัวจริง

แต่ริชาไม่ทันเห็นรอยยิ้มเจ้่เล่ห์ ที่ผุดขึ้นที่มุมปากของเขาตอนที่เธอก้มตัวขึ้นรถ

รถยนต์คันหรูเคลื่อนออกจากร้านเหล้าไปตามถนนใหญ่ในยามดึก แสงไฟนีออนสองข้างทางวิ่งผ่านหน้าต่างราวกับเส้นแสงยาว ๆ

ริชานั่งนิ่ง มือทั้งสองวางบนตัก นิ้วเกาะกันแน่นจนข้อนิ้วขาว ด้วยความประหม่าที่มากขึ้น จนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัว

เธอไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน และยิ่งไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในกับดักแบบใด แต่ที่รู้คือเขาไม่ได้บังคับ

จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าลานจอดรถวีไอพีของคอนโดมิเนียมหรูสูงระฟ้าแห่งหนึ่ง ริชาถึงได้รู้สึกว่าฝ่ามือตัวเองชื้นไปด้วยเหงื่อ

ริกเตอร์ลงจากรถก่อน แล้วเดินมาเปิดประตูให้เธออีกครั้ง

“ลงมาสิ”

“ที่นี่คือ…”

“คอนโดฉันเอง”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้ดวงตาของริชาเบิกกว้าง “พี่พาชามาทำไมคะ?”

“อ้าว” เขายกคิ้วขึ้น มองเธอด้วยสายตาคมวาววับ แต่ยังคงมีความเย็นชาอยู่ “ก็ไหนว่าอยากได้ของขวัญ”

ริชารู้ดีว่าของขวัญที่เขาพูดถึงไม่ได้วางอยู่ในกล่องริบบิ้นสวย ๆ แต่เธอไม่คิดว่ามันจะอยู่ที่คอนโดส่วนตัวของเขาแบบนี้

“กำลังคิดอะไร?” เสียงของเขาถามขึ้นดังก้องในลานจอดรถที่เงียบกริบ

“……”

“หรือไม่อยากได้แล้ว?”

คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก ถ้าเธอปฏิเสธตอนนี้ เขาคงหันหลังเดินจากไปเหมือนก่อนหน้านี้ และเธออาจจะไม่มีโอกาสได้อยู่ใกล้เขาอีก

มือเล็กกำชายกระโปรงแน่น เพราะความกังวลที่เกิดขึ้น แต่ก็เลือกทำตามหัวใจคือลงจากรถ เดินตามเขาเข้าไปในโถงคอนโดที่หรูหราและเงียบสงัด จนมาหยุดอยู่ตรงหน้าลิฟต์ที่เปิดออก ริกเตอร์กดปุ่มชั้นสูงสุดโดยไม่พูดอะไร

ประตูลิฟต์ปิดลง เหลือเพียงสองคนยืนอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ

ตลอดเวลาอยู่ในลิฟต์ เธอหลุบสายตามองพื้น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา เธอรู้สึกได้ถึงสายตาคมของเขาที่จับจ้องอยู่บนใบหน้าเธอตลอดเวลา ซึ่งมั่นใจว่าใบหน้าเธอคงแดงก่ำ จนเขาเห็นชัดเจนภายใต้แสงไฟสีขาวของลิฟต์

ร่างสูงยืนมองเธอเงียบ ๆ และกำลังประเมินเธอในใจ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าแดงขนาดนี้มาก่อน แค่ถูกจับมือและพามาที่คอนโดก็ทำเอาใบหน้าแดงไปจนถึงใบหู

ติ้ง!

เสียงลิฟต์ดังขึ้น ประตูเปิดออก เขาเดินนำหน้าไปตามทางเดินยาว แล้วหยุดหน้าประตูห้องชุดสุดทางเดิน นิ้วเรียวกดรหัสผ่าน ก่อนจะผลักประตูเปิดออก

“เข้ามาสิ”

ริชาเดินตามเขาเข้าไปในห้องที่กว้างขวางและทันสมัย แสงไฟสลัวทำให้บรรยากาศดูนุ่มนวลกว่าความเป็นจริง เธอเพิ่งจะก้าวพ้นประตูได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้ม กางแขนทั้งสองข้างพาดพนักเต็มพื้นที่

“นั่งสิ”

“นั่ง… ตรงไหนคะ?”

เธอถามเพราะเขากางแขนเต็มพื้นที่โซฟาจนดูเหมือนไม่มีที่ว่างเหลือให้ใคร

แต่สายตาของเขาเพียงแค่เหลือบลงมาที่ว่างแคบ ๆ ข้างลำตัว แล้วมองกลับขึ้นมาที่ใบหน้าเธออีกครั้ง คล้ายกำลังออกคำสั่งด้วยสายตา

ริชาสูดหายใจเข้าลึก แล้วค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งข้างเขาอย่างระมัดระวัง

พรึ่บ!!

ทันทีที่เธอทิ้งตัวลงนั่ง วงแขนแกร่งก็โอบเข้ามารัดรอบเอวเล็กไว้แน่นในทันที

ร่างสูงโน้มเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาวางพาดลงบนไหล่บางของเธอ ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารินรดใบหูและซอกคอขาว

“อยากได้ของขวัญ… หรือยัง?”

เสียงแหบพร่ากระซิบชิดหู ทำให้ขนอ่อนตามท้ายทอยของหญิงสาวลุกชัน ก่อนเธอจะกลืนน้ำลายลงคอ มือเล็กกำชายกระโปรงแน่นจนเนื้อผ้ายับย่น

“อะ… เอ่อ”

เธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขาใกล้จนเกินไป มันยิ่งทำให้เธอพูดไม่ออก เธอพยายามเรียบเรียงคำพูด ทว่าสุดท้ายคำพูดที่อยู่ในใจก็หลุดออกมา พร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่กระหน่ำเต้นรัว

“อยากได้ค่ะ…”