ตอนที่2 อยากได้ของขวัญหรือเปล่า

ใบหน้าสวยของริชาเงยขึ้นตามเสียงเรียก ดวงตากลมโตเบิกโพลงทันทีที่เห็นใบหน้าแสนคุ้นเคย

ถึงจะไม่ใช่คนที่เธอคิด แต่ก็ใกล้เคียง เพราะเขาคือธีร์… เพื่อนสนิทของริกเตอร์

รุ่นพี่ที่เรียนจบไปแล้วสองปี เธอไม่คิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้น ข้างหลังเขายังมีเงาร่างสูงใหญ่แสนคุ้นเคยอีกคนยืนพิงกำแพง นิ้วเรียวคีบบุหรี่ ก้มหน้าพ่นควันขาวคลุ้งอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

เขาคือ... ริกเตอร์

หัวใจของริชาเต้นผิดจังหวะ แม้เขาจะแค่เหลือบตามามองเธอเพียงเสี้ยววินาที แล้วหันกลับไปสนใจกับบุหรี่ในมือต่อ แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้มือเล็กเธอเย็นเฉียบ

ในฐานะที่เคยเรียนโรงเรียนมัธยมเดียวกัน จะให้ทำเป็นไม่รู้จักกันก็ไม่ได้ เธอจึงก้มศรีษะทักทายอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะ… พี่ธีร์ พี่ริกเตอร์”

ธีร์ยิ้มกว้างทันที ดวงตาเป็นประกายราวกับเจอของเล่นชิ้นใหม่

“สวยขึ้นเยอะเลยนะ”

“อะ... เอ่อ…” ริชาอ้ำอึ้ง ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว

“มากับใครเหรอ?”

“ชามากับเพื่อนค่ะ”

“อ๋อ กลุ่มใหญ่ ๆ นั่นใช่ไหม” ธีร์ชี้ไปทางโต๊ะด้านในร้าน “แล้วมาฉลองอะไรกันครับ”

“ฉลองสอบ…”

“ไปเถอะวะ”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตัดบทขึ้นมาอย่างเย็นชา ก่อนที่ริชาจะพูดจบประโยค

ริกเตอร์ดึงบุหรี่ออกจากปาก แล้วทิ้งลงบนพื้น ใช้เท้าเหยียบอย่างแรงจนดับ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปอีกทางโดยไม่แม้แต่จะมองเธออีกครั้ง ราวกับว่าการยืนอยู่ตรงนี้กับเธอเป็นเรื่องที่รบกวนเวลาของเขา

ทว่าธีร์รีบยื่นมือไปจับแขนเพื่อนไว้ทัน “จะรีบไปไหนวะ ไม่ทักทายน้องเขาหน่อยเหรอ”

สายตาคมกริบหันกลับมาจับจ้องเข้าที่ใบหน้าสวยของริชา

ไม่มีรอยยิ้ม หรือกระแสของความอบอุ่น มีเพียงความเย็นชาที่แผ่ซ่าน และสีหน้ารำคาญที่ชัดเจนจนเธอรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

“ทำไมต้องทัก” เขาเอ่ยออกมาด้วยความรำคาญ “กูไม่ได้รู้จักผู้หญิงคนนี้”

“เห้ยย!!!” ธีร์หัวเราะคิกคัก เพื่อกลบเกลื่อนว่าเพื่อนกำลังพูดเล่น “จำไม่ได้เหรอวะ น้องเขาเคยเรียนมัธยมเดียวกับเราไง แล้วเขาชอบมึงไง ปลื้มมึงมากด้วยนะ"

"....."

"ดูสิ... ตอนนี้น้องเขาสวยมากเลย”

คำพูดนั้นทำให้ริชาก้มหน้าลงทันที เธออายที่ธีร์พูดแบบนั้น แต่ก็ไม่มีคำพูดโต้แย้ง เธอคิดว่าตัวเองลืมความรู้สึกแบบเด็กสาวคนนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ

ความรู้สึกที่คอยมองตามเงาของผู้ชายที่เป็นรักแรก ลืมหัวใจที่เต้นแรงทุกครั้งที่เห็นเขาเดินผ่านไป

แต่ทว่าพอถูกขุดอดีตขึ้นมา เธอถึงได้รู้ว่ามันยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ มันยังฝังลึกอยู่ตรงหน้าอกข้างซ้ายของเธอ

“ตอนนี้ยังชอบอยู่ไหม” เสียงถามของธีร์ดังขึ้น

"หืม?" ริชาเงยหน้าขึ้นอย่างงง ๆ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไร ร่างสูงตรงหน้าก็ขยับเข้ามาใกล้เธอในทันที ใกล้จนเธอได้กลิ่นเหล้าและบุหรี่ รวมถึงกลิ่นน้ำหอมบนเสื้อของเขา

ที่สำคัญคือใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวกระทบใบหน้า

“เพื่อนฉันถามว่า…” ริกเตอร์พูดย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเย็นชา แต่ดวงตาจ้องเธอตาไม่กะพริบ

“เธอยังชอบฉันอยู่ไหม”

ธีร์ที่ยืนอยู่ข้างกันส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทันที เขารู้ดีว่าเพื่อนกำลังจะทำอะไร

ทว่าริชากลับเม้มปากแน่น มือทั้งสองข้างกำเข้าหากัน ด้วยความรู้สึกประหม่าที่เริ่มถาโถมเข้ามา

“ฉะ… ฉัน”

“ตอบมาสิ”

ยิ่งเขามองกดดัน เธอยิ่งรู้สึกหายใจไม่ออก ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างมองขึ้นไปที่ใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า

“ตอบสิครับ” ธีร์เอ่ยกดดันต่อ “ไม่ใช่เรื่องง่ายนะ ที่จะทำให้เพื่อนพี่คนนี้คุยกับผู้หญิงคนไหน”

“ชะ… ชอบค่ะ”

คำตอบหลุดออกไปทันที และในวินาทีนั้น ริชาเห็นมุมปากของริกเตอร์ขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ เป็นครั้งแรก

“หึ” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ “อายุสิบแปดหรือยัง?”

“อีกสองวัน… สิบเก้าแล้วค่ะ”

“งั้น…” ริกเตอร์เอียงคอเล็กน้อย มองเธอเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง “อยากได้ของขวัญวันเกิดหรือเปล่า”

มือของริชากำเข้าหากันแน่นขึ้นอีก ใบหน้าร้อนผ่าวจนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ลามขึ้นจนถึงใบหู

“พี่จะให้ชาเหรอคะ…”

“อืม จะเอาไหม”

เธอหันไปมองธีร์โดยไม่รู้ตัว เพื่อนสนิทของเขาแค่ยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าให้ราวกับบอกเธอว่าให้ตอบออกไป

ร่างเล็กลังเล เธอไม่รู้ว่าของขวัญที่เขาหมายถึงมันคืออะไร แต่สัญชาตญาณบอกว่ามันไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน

“ถ้าไม่อยากได้…” ริกเตอร์พูดขึ้นเมื่อเห็นเธอยังเงียบ “ก็ไม่เป็นไร”

เขาพูดจบแล้วทำท่าหันหลัง จะเดินจากไปจริง ๆ เพราะเขาเป็นผู้ชายประเภทขี้เกียจรอ ถ้าเหยื่อไม่ติดกับ ก็ไปหาเหยื่อใหม่ที่ง่ายกว่า

“อะ… เอ่อ” เสียงหวานของริชารีบเอ่ยขึ้นทันที ก่อนเขาจะเดินจากไป

“อยากได้ค่ะ… ชาอยากได้ของขวัญจากพี่”