LOGINริกเตอร์พาริชามาที่ร้านเหล้าที่นัดกับกลุ่มเพื่อนของเขา โดยที่ริชาไม่รู้ว่าเขาเป็นคนนัดทุกคนด้วยตัวเอง และที่เลือกร้านเหล้าเพราะรู้ว่าเธอเข้าผับไม่ได้ และอีกอย่างเขาก็แค่อยากให้พวกที่ชอบมาเกาะแกะเธอได้เห็นเสียบ้างว่าเธอเป็นผู้หญิงของใคร จะได้ไม่ต้องเสือกเข้ามายุ่ง! “พี่!!” ริชารีบดึงแขนร่างสูงไว้ทันที เพราะแค่เห็นจำนวนสมาชิกในโต๊ะ เธอก็ตกตะลึงกับภาพนั้น แก้วเหล้าเรียงราย เสียงหัวเราะดังลั่นร้าน ไม่ใช่วงเล็กแบบที่เธอคิด “นี่พี่นัดมาทั้งคณะเลยเหรอ” ริกเตอร์ยกยิ้มมุมปาก เขาอยากบอกเธอว่ามันไม่ใช่แค่คณะของเขา ทว่าเขานัดเพื่อนทุกคณะมาเลยมากกว่า โดยเฉพาะกลุ่มพี่ว๊ากคณะบริหาร ที่เขาให้ธีร์เป็นคนนัดมาให้ “แล้วนั่นพวกพี่จอมนิ” สายตาเธอจับจ้องไปยังกลุ่มที่นั่งปลายโต๊ะ ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยที่เพิ่งคุยกันเมื่อตอนเที่ยงโผล่เข้ามา “นี่สนิทกับมันถึงขนาดเรียกจอมเฉย ๆ เลยเหรอวะ” ริชาเม้มปากแน่น เธอก้มมองการแต่งกายของตัวเองในชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีฟ้า แล้วได้แต่ส่ายหน้าไปมา ลืมคิดไปเสียสนิทว่ามันไม่เข้ากับการแต่งตัวมาร้านเหล้าแบบนี้เลยสักนิด “ฉันไม่เข้าไปได้ไหม ฉันไม่อยากเจอพวกพี่ว๊าก” “เจอมันแล้วจะ
คนตัวสูงยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์และเข้าแอปธนาคารและยื่นส่งไปให้เธอ “เอาสิ อยากเอาเท่าไหร่ก็โอนเลย” ริชารับโทรศัพท์มาจากมือของเขา ทว่าพอเธอเห็นจำนวนเงินในแอปธนาคารของเขา เธอก็อ้าปากเหวอไปทันที ไม่ต้องสืบเลยว่าเขารวยมากแค่ไหน เพราะยอดเงินเก้าหลักตรงหน้าบอกเธอหมดทุกอย่าง นิ้วเรียวเล็กแข็งค้างบนหน้าจอไม่กล้ากด เพราะตัวเลขเจ็ดพันก่อนหน้านี้ดูจะเป็นแค่เศษเงินของเขาในทันที "เอาคืนไปค่ะ" ริชาส่งโทรศัพท์คืนให้เขาโดยที่ไม่ได้กดจำนวนเงิน เพราะเอาเข้าจริงเธอก็ไม่กล้า เธอก็แค่อยากประชดเขา แต่ไม่คิดว่าเขาจะให้เธอจริง ๆ หน้าจอยังค้างที่หน้าโอน นิ้วเธอชะงักไปก่อนจะกดยืนยัน “ทำไมไม่เอา” “ฉันไม่อยากได้เงินพี่” ทว่าเพราะหน้าแอปมันค้างอยู่ที่ใส่ยอดเงิน โดยที่เธอได้ใส่เลขบัญชีของตัวเองไว้แล้ว เขาจึงเป็นคนใส่ยอดเงินให้เธอมากกว่าที่เธอขอหลายเท่า นิ้วหัวแม่มือกดยืนยันโดยไม่ถามซ้ำ ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ริชาเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นยอดเงินถูกโอนเข้ามาที่บัญชีของเธอสามแสนบาท ตัวเลขจำนวนมากกว่าค่าฝังยาคุมหลายเท่า เกินกว่าค่าหอพักทั้งปี เกินกว่าที่เธอเคยเห็นในบัญชีตัวเอง “พี่บ้าไปแล้
ริชาและพราวฟ้าเดินออกไปยืนรอรถที่ป้ายรถเมล์หน้าห้าง ที่ในช่วงเย็นเกือบค่ำแบบนี้มีคนรอแน่นจนแทบไม่มีที่ยืน ปี๊น! ปี๊น! ทว่าในจังหวะที่กำลังรอนั้น ก็ได้ยินเสียงบีบแตร และรถหรูคันสีดำก็มาจอดเทียบฟุตบาทป้ายรถเมล์ทันที ฟิล์มรถยนต์สะท้อนคนที่กำลังยืนรอรถเรียงราย กระจกถูกเลื่อนลง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของริกเตอร์จะโผล่ออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ขึ้นรถ!” ดวงตาคมกริบมองเธอ ก่อนจะสั่งเสียงเข้ม ทว่าริชาก็ยืนนิ่งไม่สนใจเขา ทำเป็นไม่ได้ยินประโยคที่เขาพูด สายตายังจับจ้องมองไปยังถนนด้านข้าง “ฉันบอกให้ขึ้นรถ! ไม่เห็นหรือไงว่ารถเมล์จ่อตูดฉันอยู่” ปี๊นนนนน!!! เสียงบีบแตรดังลั่น พร้อมกับสายตาของคนที่ป้ายรถเมล์ที่หันมามองเธอเป็นตาเดียว มีคนกระซิบกระซาบกัน มีคนถอยออกจากแนวประตูรถเมล์ที่กำลังจะจอด “มึงไปเถอะ รถเมล์จะได้มาจอด” พราวฟ้าเอ่ยขึ้นมา เพราะตอนนี้นอกจากคนที่ยืนรอรถจะมองแล้ว กระเป๋ารถเมล์ก็จ้องเขม็งมาทางนี้ด้วย “แล้วมึงล่ะ” “ไม่ต้องห่วงกูหรอก กูกลับได้สบาย” พราวฟ้าผลักแผ่นหลังเพื่อนให้ไปขึ้นรถ ทำให้ริชารีบเดินออกไปทันที อันที่จริงถ้าเธอไม่เกรงใจรถเมล์ที่มาจอด เธอไม่มีวันขึ้นรถของเขาแน
หลังจากจบกิจกรรมรับน้องในช่วงเย็น ริชากับพราวฟ้าก็เดินกลับหอพักเหมือนทุกวัน ทว่าวันนี้ริชาที่เดินไปและหันมองซ้ายขวาตลอดเวลา เธอระแวงและกลัวว่าจะเจอริกเตอร์มาดักรอเธออยู่ เพราะเธอปิดเครื่องหนีเขาตั้งแต่เช้า เธอหันมองรถคันสีดำแทบทุกคันที่ขับผ่านจนพราวฟ้ามองมาด้วยความสงสัย “มึงมองไรนักหนาว่ะ” “รีบเดินหน่อยดีกว่า” “นี่มึงกลัวพี่ริกเตอร์มาดักรอมึงเหรอ” ริชาพยักหน้าทันที เธอรีบจับมือของพราวฟ้าและสาวเท้าเดินเร็ว อีกอย่างที่รีบเพราะเธอจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปคลินิกเพื่อฝังยาคุม ถึงตอนนี้เธอตัดสินใจจะหนีหน้าเขา แต่คิดว่าคงหนีได้ไม่นาน และเธอก็กลัวความผิดพลาดที่จะตามมาด้วย ถึงยังไงก็ปลอดภัยไว้ก่อน “มึงรีบเปลี่ยนชุดนะ กูว่าจะไปซื้อของใช้ด้วยนะ” พราวฟ้าเอ่ยก่อนจะเดินแยกไปอีกทาง ส่วนริชาก็รีบเดินกลับห้องของตัวเอง เธอระแวงถึงขนาดโผล่หน้าเข้าไปในห้องก่อน เพื่อมองว่าในห้องมีใครอยู่หรือเปล่า พอเห็นว่าไม่มีใครเธอก็ถอนหายใจออกมาทันที ร่างเล็กรีบเดินเข้าห้อง ถอดชุดนักศึกษาและเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดยืนมองตัวเองที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง และหยิบลิปขึ้นมาทาเพื่อ
“มึงหวงก้างน้องเขา ใครเข้าใกล้อาการก็เหมือนหมาบ้า แต่ตัวมึงแม่ง!!! เลวสัด ๆ ควงผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว” “กูก็แค่คุย” “เหอะแค่คุย คลิปมึงว่อนมหาลัย ไม่แหกตาดูเหรอว่ะ กูขอล่ะ มึงจะทำเหี้ยกับใครก็เรื่องของมึง แต่กับริชา... กูขอ” เสียงเฟยไม่ดัง แต่ชัดพอให้ธีร์ได้ยิน ริกเตอร์สะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของธีร์ เขาเดินตรงไปหลังอาคาร หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เพื่อระงับความโกรธของตัวเอง ควันสีขาวพวยพุ่งออกมา “อย่าทะเลาะกันเลยว่ะ คบกันมานานแล้วนะเว้ย!!” ธีร์เดินตามมานั่งข้างกัน และใช้มือตบบ่าของเขาเพื่อปลอบใจ “มึงดูมันทำไอ้ธีร์” “กูรู้ แต่ที่มันพูดก็จริงนะ” เขาตวัดสายตาขึ้นไปมองเพื่อนทันที “มึงก็เป็นไปกับมันด้วยเหรอวะ” “ไม่ใช่แบบนั้น กูแค่คิดว่ามึงควรช่างแม่งเรื่องของริชาก่อน แต่ไอ้คลิปที่มึงออกไปกับน้องโซดาเมื่อคืน มึงจะเอายังไง” “ช่างแม่งมันสิ ก็แค่ข่าวซุบซิบ อีกอย่างกูก็ไม่ได้ไปเอากับน้องเขา กูแค่ไปส่ง” “.....” ธีร์ไม่ได้ตอบทันที แต่กลับจ้องหน้าเพื่อนนิ่ง “ทำไมมึงมองหน้ากูแบบนั้นไอ้ธีร์ หรือมึงไม่เชื่อที่กูพูด” “กูไม่ได้ไม่เชื่อนะ กูรู้ว่าคนแบบมึงไม่ปิดบังกูอยู่แล้ว ถ้ามึงไม่เอาก็คือไม่
ริชาออกจากหอพักเดินมาเรียนที่มหาลัยในช่วงสิบโมง เป็นเวลาที่แสงแดดเริ่มแรงส่องหน้า เธอจึงยกมือขึ้นมาบดบังเอาไว้ สายเรียกเข้าจากริกเตอร์แจ้งเตือนหลายครั้งตั้งแต่เธอเพิ่งเดินออกจากหอได้เพียงไม่กี่ก้าว สั่นในกระเป๋าซ้ำ ๆ จนพราวฟ้าหันมามอง ภาพที่เขากอดเอวของผู้หญิงคนนั้นขึ้นรถไปด้วยกัน มันทำให้เธอตัดสินใจกดตัดสายและปิดเครื่องไปทันที ก่อนจะเก็บลงกระเป๋าและรูดซิปปิดสนิท “ทำแบบนั้นจะดีเหรอวะ” พราวฟ้าที่เดินข้างกันเหลือบมาเห็นพอดี ก็เอ่ยถามขึ้นมา “กูอยากช่างแม่งให้หมดทุกอย่าง ไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น” เธอก้าวขาเร็วขึ้นอีกนิด เพื่อแข่งกับแสงแดดที่เริ่มแรงขึ้น “ทำได้ก็ดี” ประโยคนั้นของพราวฟ้าทำให้เธอต้องตวัดสายตาไปมองเพื่อนทันทีด้วยความสงสัย “หมายความว่าไงพราว” “ใจมึงอาจจะเข้มแข็งและปฏิเสธเขาได้นะ แต่ร่างกายของมึงกูคิดว่าไม่” “....” “แต่มันเป็นเรื่องธรรมดานะ แค่อยากให้มึงป้องกันตัวเองให้ดีก็พอ กูอยากจะให้มึงไปฉีดยาคุมนะ จะได้ไม่พลาด” ริชานิ่งคิดตาม ยอมรับว่าข้อเสนอของพราวฟ้ามันก็ตรงกับใจเธอพอดี มือจึงกำสายกระเป๋าแน่น ขึ้นแล้วพยักหน้าเห็นด้วย “มึงไปเป็นเพื่อนกูได้ไหมพราว” “ได้ดิ ที่


![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




