7.1 หวงรักมาเฟียเถื่อน

“คุณ”

ดวงตากลมโตของหญิงสาวค่อยๆ เปิดลืมขึ้นอย่างช้าๆ เพื่อสู้กับแสงสว่างภายในห้องนอนที่ถูกเปิดไฟให้สว่างจ้า ด้วยภายในห้องนอนนี้มันไม่ได้มีหน้าต่างให้แสงด้านนอกได้เข้ามาได้

เธอค่อยๆ รู้สึกตัวฟื้นขึ้นมาหลังจากที่สลบไปตอนไหนก็ไม่รู้จากการที่ถูกเขาย่ำยีรอบแล้วรอบเล่าไม่มีจบสิ้นสักทีนั้น

คิดว่ารอดตายมาได้แล้ว แต่ทว่ากลับลืมตาตื่นขึ้นมาเจอเขายังคงนั่งอยู่ข้างๆ กับเธอที่นอนอยู่

ร่างเล็กที่นอนตัวเปลือยเปล่าไม่ได้มีผ้าห่มหรือสิ่งใดปกปิดร่างกายเอาไว้เลย ขยับตัวท่ามกลางความเจ็บปวดทีละนิดเพื่อถอยหนีห่างจากคนตัวโตนั้น

“ไง อยากโดนอีกหรือไง”

มือหนาคีบบุหรี่ป้อนเข้าปากตัวเอง ก่อนจะดูดเอาควันจากปลายบุหรี่นั้นเข้าปอดจนแก้มตอบ ดึงบุหรี่ออกจากปากแล้วพ่นควันพิษคละคลุ้งไปทั่วห้องนอนที่ไม่ได้มีรูระบายอากาศเลยถ้าไม่ได้เปิดประตูออกไป

เห็นร่างเล็กเริ่มขยับตัวได้ มีแรงดีดดิ้นได้ เขาก็คิดอยากจะสนองความต้องการให้อีกหลังจากเมื่อคืนได้ปลดปล่อยไปจนสบายตัวนอนหลับสนิทตลอดทั้งคืนมาแล้ว

“ไม่”

ใบหน้าเรียวเล็กที่เต็มไปด้วยเศษซากของความบอบช้ำที่เธอไม่ได้ต้องการให้มันเกิดขึ้นส่ายไปมาเบาๆ เพื่อบอกปฏิเสธเขา

เธอเจ็บเจียนตายได้แล้ว ไม่ขอให้เขาทารุณอะไรเธออีกแล้ว

“เธอก็เก่งนะที่ไม่ตายคาเตียงทั้งที่โดนไปไม่รู้กี่น้ำ”

มาเฟียหนุ่มยังสูบบุหรี่ต่อพร้อมกับนึกถึงภาพร่วมเตียงกับแม่สาวน้อยตั้งแต่เมื่อวานจนถึงเมื่อคืน

ถึงเธอจะไม่ได้ช่ำชองเหมือนกับผู้หญิงที่เคยขึ้นเตียงกับเขาเหมือนที่ผ่านๆ มา แต่เธอก็อึดใช้ได้ในระดับหนึ่งเลย และก็ค่อนข้างฟิตจนเลือดสาดถูกใจเขา

“ได้โปรดปล่อยหนูไปเถอะนะ หนูขอร้องล่ะ”

พยุงสองแขนเล็กอันไร้เรี่ยวแรงยกขึ้นพนมไหว้คนตรงหน้าราวกับร้องขอให้เขาไว้ชีวิตเธอ

เธอต้องการไปให้พ้นจากสถานที่ตรงนี้ที่มันเหมือนนรกที่มีซาตานอย่างเขาคอยมาย้ำยีเธอ ทำให้เธอเหมือนตายทั้งเป็นทั้งที่ยังมีลมหายใจอยู่

“แต่นั้นก็ยังไม่ทำให้ฉันพอใจกับการเอาเธอสักเท่าไหร่ เธอต้องเจออะไรอีกเยอะรู้เอาไว้ซะด้วย”

หูของเขาไม่ได้สนใจฟังเสียงนกเสียงกาจากปากของเธอเลยแม้แต่นิด แต่กลับสูบบุหรี่แล้วพ่นควันให้มันคละคลุ้งไปทั้งห้องอย่างอารมณ์ดีที่ได้ปลดปล่อยความเคียดแค้นออกไปจากตัวบ้างในระยะสองวันมานี้

“ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูจะไม่ปริปากบอกเรื่องนี้กับใคร”

เธอยังคงพนมมือไหว้เขาเพื่อร้องขอให้เขาปล่อยเธอไปแม้ร่างกายจะยังคงนอนอยู่บนเตียงด้วยลุกไม่ไหวก็ตาม

“ไม่มีทาง อืม”

คนตัวโตสูดบุหรี่เข้าไปเต็มปากจนแก้มของเขานั้นป่องออกมาแล้วโน้มใบหน้าลงหาคนตัวเล็กที่นอนตาบวมจากร้องไห้อย่างหนักอยู่กับเตียง

ใช้มือหนาบีบปลายคางเล็กของเธออย่างแรงจนริมฝีปากบางเผยอออก นำพาริมฝีปากหนาประกบเข้าหาริมฝีปากบางนั้นอย่างรวดเร็ว

ปล่อยควันพิษที่อมเอาไว้ในปากใส่ปากของเธอจนหมด ก่อนจะรีบถอนริมฝีปากหนาให้ออกห่างจากเธอ

“แคร่กๆ”

เข็มขาวสำลักควันพิษนั้นจนหน้าดำหน้าแดง ร่างกายบิดงอไปหมดเพราะทั้งเจ็บระบมเป็นทุนเดิมอยู่แล้วและไหนยังต้องมาสำลักควันที่เธอไม่ชอบนั้นอีก

ไม่ถึงกับตายแต่ทว่าเธอก็ใกล้จะตายเต็มทนแล้ว จากความร้ายของเขาที่มันแผดเผาเธออยู่ตลอดเวลานี้

“สมน้ำหน้า”

มาเฟียหนุ่มยิ้มเยาะเหยื่อของการล้างแค้นของเขาอย่างชอบอกชอบใจไม่น้อย ที่ความโหดเหี้ยมของเขามันทำให้อีกฝ่ายทรมานอย่างสาสมกับที่เป็นส่วนหนึ่งของการที่ทำให้แม่ของเขาต้องตาย

แล้วร่างหนาก็ลุกออกจากเตียงนอนแข็งๆ ที่อดทนนอนมาได้ทั้งคืนนั้นไป โดยหยิบฉวยเอากางเกงตัวเก่ามาสวมใส่ไปก่อนเพื่อปิดบังท่อนล่างไม่ให้มันประเจิดประเจ้อต่อสายตาของลูกน้องเมื่อต้องเดินออกจากห้องนี้ไป

เขาเปิดประตูออกไป โดยไม่ได้ปิดประตูลง ปล่อยให้หญิงสาวที่เขาย่ำยีจนสาสมนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงอย่างน่าสมเพชแบบนั้น

เพราะเขาก็ไม่ถือถ้าลูกน้องจะผ่านมาเห็น ด้วยยังไงเธอก็เป็นเพียงที่ระบายอารมณ์อีกไม่นานเมื่อล้างแค้นจนพอใจเขาก็ฆ่าเธอทิ้งเอง ไม่จำเป็นต้องหวงเอาไว้