EP 4 ทำไมต้องน่ารัก (3)

Kunpon Talks

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเกียจคร้านเพราะเสียงริงโทนโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายไปเมื่อสักครู่ ไอ้จิวมันบอกให้เข้าไปมหาลัยเพื่อเข้าชมรมที่เราสามคนสุมหัวคิดกันขึ้นมาเองเพราะไม่อยากไปอยู่ภายใต้คำสั่งของใคร อาศัยเส้นใหญ่คับมหาลัยของมันคนอื่นๆ เลยไม่กล้ามีปัญหาหรือต่อกรด้วยเลยสักคนแม้แต่อาจารย์ ที่นี่มีมันกฎบังคับว่านักศึกษาชั้นปีที่สามต้องก่อตั้งชมรมของแต่ละคณะขึ้นมาทุกปีเพื่อให้น้องปีหนึ่งปีสองคณะอื่นมาแลกเปลี่ยนทำกิจกรรมร่วมกันโดยไม่อนุญาตให้เข้าชมรมคณะตัวเองยกเว้นปีสี่ไม่ต้องยุ่งใกล้จบแล้วเป็นไงดีไหมล่ะ หมูแดงเองก็ต้องมาอยู่ชมรมเดียวกับผมเท่านั้น นั่นคือสิทธิ์ขาดที่ผมเลือก เรื่องอะไรจะยอมปล่อยให้เลือกตามความสมัครใจของตัวเองไม่มีทางซะหรอกยิ่งดื้อบวกพยศอยู่ด้วย ชมรมที่ว่าก็ไม่ได้จะให้ทำอะไรมากหรอกสบายจะตายเผลอๆ แค่นั่งนอนหรือไม่ต้องเข้าเลยด้วยซ้ำ

ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานผมก็ขับรถตรงดิ่งมามหาวิทยาลัย ไม่ต้องวนหาที่จอดรถนานเหมือนคนอื่นเพราะเรามีที่จอดค่อนข้างส่วนตัวโทรหาหมู หมูก็ดันไม่ยอมรับสาย ไลน์ไปก็ไม่อ่านถ้าเจอตัวต้องจัดการหน่อยแล้ว โทรศัพท์มีไว้ใช้ไม่ได้มีไว้ประดับกระเป๋าเฉยๆ ทีเวลาอยู่ด้วยกันเห็นเล่นมันอยู่นั่นจนต้องเรียกร้องความสนใจอยู่บ่อยๆ

“อ๊ะ!”

ครับแล้วผมก็ถูกผู้หญิงเดินชนหรือผมชนเองนี่แหละเพราะเอาแต่ก้มหน้าพิมพ์ข้อความหาหมูเลยไม่ทันได้มองทาง พอเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีก็พบรอยยิ้มหวานหยดที่เจ้าตัวตั้งใจมอบให้ซึ่งผมไม่ได้ยิ้มตอบ แบบนี้แถวบ้านเรียกอ่อยด้วย หน้าตาดีใช้ได้แต่ลูกหมูตัวน้อยๆของผมดีกว่าเป็นร้อยเท่า

“โทษทีนะไม่ทันได้มอง” ผมพูดสั้นๆ และเบี่ยงตัวเดินไปอีกทาง ใครจะผิดจะถูกไม่รู้ขอโทษเอาไว้ก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ขุน” แน่ะรู้จักชื่อผมด้วย แต่ก็ไม่ได้สร้างความแปลกใจอะไรมากมายนักหรอก คนในมหาลัยใครๆ ก็รู้จักผมถ้าไม่นับพวกเด็กใหม่อ่ะนะ อ่ออีกคนคือหมูของผมเอง

“อ้าวไอ้เวรขุน มายืนบื้อเป็นสากกะเบืออะไรตรงนี้ไม่ทราบวะแดดร้อนจะตายชัก ไปๆ ว่าแต่เมียน้องหมูแดงของมึงไปไหนวะทำไมปล่อยให้มึงยืนเอ๋อแดกอยู่คนเดียว” ไอ้เคนคนปากหมานั่นเอง ไม่รู้ก็ชอบพูดไปเรื่อยเปื่อย โดนมันเกี่ยวคอผมเลยเลิกสนใจยัยเด็กนี่แล้วเดินไปกับมันเลยมองอย่างกับจะแทะแน่ะ

“เอ่อเดี๋ยวก่อนค่ะพี่ขุนพี่เคนอย่าเพิ่งไปค่ะ คือหนูมีเรื่องจะถามน่ะค่ะ” ยัยเด็กปากแดงคนนั้นวิ่งมาดักหน้าผมกับไอ้เคนเราเลยต้องหยุดเดิน

“มีเรื่องอะไรจะถามพี่สองคนเหรอครับน้อง ถ้าตอบได้พี่ก็จะตอบ” เคนเป็นคนพูดเมื่อผมยืนเฉยๆ ทีอย่างเงี้ยทำเป็นสุภาพขัดกับตัวตนที่แท้จริงของมันราวฟ้ากับเหวเลย

“เอ่อคือว่าหนูกับเพื่อนอยากเข้าชมรมของพวกพี่ไม่ทราบว่าต้องทำยังไงบ้างเหรอคะ” ยัยเด็กปากแดงจ้องหน้าผมกับไอ้เคนนิ่งอย่างมีความหวัง ดูท่าคงจะเป็นเด็กปีหนึ่ง

“อ๋อ อยากรู้เรื่องชมรมของพวกพี่นั่นเอง ว่าแต่น้องคนสวยอยู่คณะอะไรเอ่ยพี่จะได้แนะนำได้ถูกจุด ชมรมนี่ถ้าเลือกผิดไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนนะจะบอกให้ เพราะต้องทนอยู่กับมันเป็นปีๆ กลั้นกลืนฝืนทนสุดๆ เลยแหละหลายๆ คนเจอปัญหานี้มาแล้ว” ไอ้เคนสบตาผมยิ้มๆ ผมยืนนิ่งไม่ได้พูดอะไรกับใครปล่อยให้มันจัดการตอบเอง

“หนูเรียนอยู่คณะมนุษย์ค่ะพี่เคน เพิ่งจะเข้าปีหนึ่ง ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมากเลยค่ะ” ยัยเด็กนี่ตอบยิ้มๆอย่างภาคภูมิใจ สงสัยจะถูกใจที่ไอ้เคนมันพูด ลืมไปแล้วล่ะมั้งว่าตัวเองอยากรู้เรื่องอะไร เมื่อไหร่จะพูดพล่ามกันจบวะเริ่มรำคาญแล้ว

“สวยๆอย่างน้องไม่เหมาะกับชมรมใช้แรงงานของพวกพี่หรอก เข้าชมรมที่มันสบายๆอย่างนิเทศสิเหมาะสุด เชื่อพี่เหอะน้อง” ไอ้นี่มันเข้าใจพูด

“จะ...จริงเหรอคะ”

“จริงสิครับ ลองไปคิดดูนะเพราะตัวน้องกับเพื่อนที่ต้องเป็นคนตัดสินใจเลือก แต่ถ้าเป็นพี่บอกเลยว่าถ้าเจอเจ้าของชมรมพูดงี้ไม่มีทางเข้าไปให้โง่หรอก ไปล่ะ บาย” มันโบกมือลาก่อนจะถูกผมลากคอออกมา

“บายค่ะ”

“เด็กนั่นหลงเสน่ห์มึงเข้าอีกคนแล้วว่ะ ระวังน้องหมูแดงคนสวยจะหักคอมึงตายคามือก่อนวัยอันควรนะเว้ยไอ้ขุน ยิ่งดุๆ อยู่ด้วย” มันแซวหลังจากเราเดินออกมาไกลจากตรงนั้นแล้ว แค่ชอบฝ่ายเดียวผมไม่ได้เล่นด้วยกลัวทำไมจริงใจซะอย่าง

“กูคงไม่ตายเพราะถูกหมูบีบคอหรอกว่ะแต่กูอาจจะตายคาอกสวยๆ ของเมียกูนี่สิ อันเนี้ยน่าเป็นห่วงกว่าอีก แล้วก็นะในมหาลัยนี้มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบกูมั่งวะถามจริง” ผมกระตุกยิ้มแล้วยักคิ้วให้มันก่อนจะปัดแขนมันออก

“โอ้โห! มั่นหน้าและหน้าหมั่นไส้ไปอีก” มันประชด

“เรื่องของกู มึงไปนอนรอในห้องชมรมก่อนไป กูจะไปหาหมูหน่อย” เราเดินกันมาเรื่อยๆจนถึงทางแยกเล็กๆที่จะเลี้ยวไปตามตึกต่างๆผมก็บอกมันทันที

“เออ”

“ขุน”

ผมเงยหน้าขึ้นมองทันทีเพราะจำน้ำเสียงได้ดี แทนที่จะยิ้มหวานๆให้ทำหน้างอใส่ซะงั้นแหละ ผมแย่งกระเป๋ามาถือเองอีกตามเคยและวางมือลงบนผมนุ่มแล้วจัดการยีจนมันยุ่งหน่อยๆ แก้มป่องๆ นี่ก็เหมือนกันน่าหอมโคตรๆ อาศัยจังหวะที่เจ้าตัวหันหน้าไปคุยกับผองเพื่อนผมเลยขโมยหอมแม่งเลย

“ไอ้บ้าขุน!” เสียงใสๆหันมาดุผมเสียงขุ่นแล้วมองค้อนเพื่อนตัวเองที่ยืนหัวเราะคิกคัก เพิ่งจะสังเกตว่าวันนี้ลูกหมูของผมมาแบบใสๆเลย ไม่ได้แต่งหน้า

“ทำไมน้องหมูของพี่ขุนน่ารักงี้วะเนี่ย หืมม” ผมดึงแก้มนุ่มๆ ให้ยืดออกอย่ามันเขี้ยว ถ้าไม่เกรงใจสายตาหลายคู่ที่มองเราสองคนอย่างสนใจผมจับจูบปากและคว้ามากอดแน่นๆไปแล้ว

“ก็คนมันน่ารักตั้งแต่เกิดไง” ตอบอย่างมั่นใจและตีมือผมแรงๆ เพื่อให้ปล่อย และก็เพิ่งสังเกตอีกเหมือนกันว่าในกลุ่มเพื่อนที่ออกกันอยู่นี่มีผู้ชายรวมอยู่ด้วย

“รู้แล้วว่าน่ารักตั้งแต่เกิดไม่เถียงเธอหรอก แล้วเราจะไปกันได้ยังอ่ะหมู หิวข้าวไส้จะขาดแล้วเนี่ยมัวแต่ยืนโม้โอ้เอ้อยู่ได้เสียเวลาต้องเข้าชมรมอีกนะเว้ย” ผมเร่ง เริ่มไม่สบอารมณ์แล้วด้วย ถึงมันจะเป็นเรื่องปกติที่จะมีเพื่อนผู้ชายก็เหอะ

“ถ้าหิวมากก็ไปหาอะไรกินก่อนสิ เดี๋ยวต้องไปเลือกชมรมกับเพื่อนต่อ ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” หน้าคว่ำหน้างอเลยสงสัยโกรธที่ผมว่าเธอยืนโม้ แต่มันก็เรื่องจริงปะวะ

“ฉันเป็นเจ้าของชมรมเธอจะต้องเลือกของคณะอื่นทำไม่ทราบ มินนี่กับพิ้งค์ด้วยนะไปอยู่ด้วยกัน” ผมบอกสองสาวที่ยืนมองเรานิ่งก่อนจะฉุดข้อมือเล็กให้ออกเดิน

Kunpon End