EP 4 ทำไมต้องน่ารัก

เช้านี้ที่แสนจะไม่สดชื่นเลยของหมูแดง เมื่อคืนกว่าจะกลับถึงห้องได้ก็ปาเข้าไปดึกโขละ แล้ววันนี้ก็ดันมีเรียนเช้าอีกไงแปดโมงครึ่งอยากหยุดนอนตีพุงให้เต็มอิ่มนะแต่เมื่อวานก็ดันหยุดไปโดยไม่ใช่เหตุสำคัญแล้วน่ะสิ ซึ่งความผิดนี้มันไม่ใช่ของฉันแต่ความผิดนี้มันคือของไอ้บ้าขุนคนเดียวเลย บอกให้พากลับก็เดี๋ยวอยู่นั่นแหละจนฉันตาจะปิดจริงๆ ถึงได้ยอมบอกลาทุกคน สภาพตอนนี้คืออยู่ในชุดนักศึกษาแต่หน้าสดทาแค่ครีมกันแดดกับแป้งฝุ่นบางๆ ไม่ได้ลงเมคอัพเขียนแค่คิ้วมงกุฎของใบหน้าเพิ่มความสวยให้กับตัวเองเท่านั้น มาในลุคใสๆ มากกว่าทุกครั้ง ลืมตาเล็กๆ บ่งบอกถึงความเป็นอาหมวยน้อยเดินออกจากห้องมาได้นี่ก็นับว่าดีมากๆ แล้วล่ะ เดินอ้าปากหาวแล้วหาวอีกจนน้ำตาเล็ดเช็ดไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ นอนไม่พออ่ะมันเลยพาลให้หงุดหงิด

ย้อนกลับไปเมื่อคืน

เสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานออกรสออกชาติเฮฮาปาจิงโกะ ตามประสาวัยรุ่นแหกปากโหวกเหวกโวยวายราวกับที่นี่รวบรวมกลุ่มคนบ้ามาไว้ด้วยกัน ร้องเพลงเพราะบ้างเพี้ยนบ้างสลับกันไป ชนแก้วกันครื้นเครงประหนึ่งกำลังนั่งอยู่ในร้านเหล้า ซึ่งมันเป็นแบบนี้มาสักประมาณหนึ่งชั่วโมงได้แล้วหลังจากที่นายพวกนี้ปิดร้านแล้วตั้งวงดื่มกินกันพร้อมหน้าทั้งเจ้านายและเหล่าลูกน้อง

แค่ชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น เหล้าราคาแพงที่ขนมาตั้งเอาไว้หมดไปแล้วสามสี่ขวดเห็นจะได้ โซดาอีกไม่รู้เท่าไหร่ไม่ได้นั่งนับ นายขุนนี่ก็ตัวดีเหมือนกันขยันเติมมันอยู่นั่นแหละ พอฉันมองตาขวางก็ทำมายิ้มอ่อนประจบประแจง เอาหน้ามาถูแขนฉันเป็นแมวเหมียวเลยพอเลิกสนใจก็เป็นแบบเดิมมันน่าจับหักคอจิ้มน้ำพริกจริง ไอ้เรื่องดื่มของมึนเมาเนี่ยฉันก็พอจะดื่มเป็นกับเขาอยู่หรอกแต่ไม่ได้เสพติดมันไง ส่วนใหญ่ถ้าดื่มเน้นค็อกเทลมากกว่า

“หมูอย่าเอาแต่ก้มหน้าเล่นแต่โทรศัพท์ดิ ช่วยสนใจกันหน่อยสิเว้ย เงยหน้ามาเดี๋ยวนี้เลย อย่าเอาโทรศัพท์เป็นที่หนึ่งแทนฉันสิฉันไม่ยอมนะยัยหมูปีศาจ” จมูกโด่งของขุนพลคลอเคลียอยู่แถวลำคออย่างเรียกร้องความสนใจ กลิ่นลมหายใจนี่ออกมาเป็นแอลกอฮอล์เลยเวลาพูดเนี่ย ไม่ได้ดื่มด้วยก็มึนได้ มือสองข้างก็จับเอวอยู่ เขย่าพุงอันไร้ไขมันส่วนเกินของฉันไปด้วย เลยต้องละสายตาจากการอ่านแชทของเพื่อนที่กำลังเม้าท์กันสนุก หันไปมองคนหน้าตายับยุ่งที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลังโดยมีฉันนั่งพิงหลังอยู่ตรงกลางระหว่างขายาวๆ ของเขานี่แหละ เราสองคนไม่ได้นั่งอยู่ห่างไกลเกินเอื้อมมือถึงหรือคนละมุมกันเลยนะนั่งแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้วเนี่ย

“ไม่ให้ฉันเล่นโทรศัพท์แล้วจะให้ฉันทำอะไรไม่ทราบคะคุณขุนพล นั่งดูพวกนายคุยเล่นกันเฉยๆ งั้นเหรอน่าเบื่อตายเลย ฉันบอกให้พาไปส่งที่ห้องก่อนนายก็ไม่ยอมไป เดี๋ยวเกิดเมาขึ้นมานายก็ไปส่งฉันไม่ได้พอดี กระดกกันอย่างกับมันน้ำเปล่า ตับแข็งเข้าสักวันแล้วจะรู้สึก ไม่รู้จักรักตัวเองกันบ้างเลย” มันอดบ่นเขาไม่ได้ไงเห็นคาตาอยู่แบบเนี้ย แล้วไอ้รอยยิ้มนี่มันคืออะไร

“หือ ไม่เมาหรอกน่ามีเมียมาด้วยมั่นใจได้ ว่าแต่เป็นห่วงพี่ขุนเหรอคะน้องหมู เมียหมูของพี่ขุน” ฮือ ฉันเกลียดคำว่าเมียหมูของพี่ขุนมาก ความรู้สึกเหมือนฉันเป็นแม่หมูจริงๆ ยังไงก็ไม่รู้อ่ะ แต่หมอนี่มันสนใจที่ไหนกันล่ะ ยิ้มกริ่มแล้วยังยึดปลายคางฉันเอาไว้แน่น แถมทำปากจู๋ได้น่าหมั่นไส้มาก ไม่พอยังจุ๊บลงบนปากฉันเต็มๆ และมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว จุ๊บๆ จนจะแทะปากฉันอยู่แล้ว เขินหนักมากค่ะเพราะสายตาทุกคนมองมาที่เราเป็นตาเดียวเลย

“บอกว่าไม่ชอบให้เรียกแค่หมูคำเดียวไงทำไมไม่เคยฟังบ้างเลยเมียก็ยังไม่ใช่ขี้ตู่เกินไปไหมคนหน้ามึน” ฉันบ่นและเบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากอุ่นของขุนพลที่จ้องจะตะครุบปากฉันลูกเดียวเลย เห็นปากเป็นขนมรึไงนะ

“ก็ฉันไม่อยากเรียกเธอเหมือนใครอ่ะ แบบนี้น่ารักสำหรับแล้ว และเธอก็คือเมียฉันด้วย อย่าเถียงไม่งั้นปล้ำจับทำเมียจริงๆ มันตรงนี้แหละพยานเยอะดีจะได้เลิกปฏิเสธว่าฉันไม่ใช่ผัวเธอสักที เอาดิวะหมูปฏิเสธอีกดิ” ขุนพลยียวน

“ไอ้คนทะลึ่ง! เงียบปากไปเลยไม่อยากฟังอะไรแล้ว” ฉันถลึงตาใส่ พลางคิดว่าตบหน้าคนปากมอมโชว์เพื่อนโชว์ลูกน้องมันตรงนี้ดีไหมเพราะชอบพูดจาไม่เข้าหูให้ของขึ้นอยู่เรื่อยเลยให้ตาย ความอายนี่คงไม่เคยมีอยู่ในตัว สงสัยมีแต่ความด้านล้วนๆ เลยผู้ชายคนนี้

“ไม่พูดก็ได้แต่” ขุนพลหรี่ตาแคบลงแล้วยิ้มน้อยๆ

จ๊วบ!

“อื้ออ!”

จุ๊บ!

“คนบ้า!” จูบเสียงดังจ๊วบไม่พอยังมีแถมจุ๊บตบท้ายมาอีกด้วย เป็นฉันเองที่อับอายเพียงคนเดียวส่วนไอ้คนทำน่ะเหรอ หึ! หน้าตาช่างระรื่นชื่นบานจนเกินเหตุ ไม่อยากสู้หน้าหรือสบสายตาล้อเลียนของใครฉันเลยเลือกซุกหน้าซ่อนความอายเข้ากับซอกคออุ่นๆ ของไอ้บ้าขุนพลแทน อ้อมแขนเขาแข็งแรงของเขาโอบรอบบั้นเอวฉันเอาไว้อยู่แล้วก็เพิ่มแรงกอดกระชับให้แน่นกว่าเดิมเข้าไปอีก แทบจะหลอมละลายกลายเป็นเนื้อเดียวกันอยู่รอมร่อ จมูกโด่งๆ นี่ก็ดมผมฉันอยู่นั่น

“โอยๆ มึงช่วยเกรงใจคนโสดไม่มีเมียสวยๆให้กอดให้จูบให้อ้อนออเซาะได้บ้างไหมวะไอ้ขุน นั่งก็แทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว นี่ยังมาจุ๊บมาดูดปากโชว์พวกกูอีกน่ารำคาญโว้ย! รีบกลับบ้านมึงไปเลยไปถ้าจะไม่สนเพื่อนแบบนี้ อิจฉาด้วยเข้าใจไหมเฮ้ย!” จิวโวยวายคนอื่นเลยพลอยเออออไปผสมโรงไปด้วย

“เสียงนกเสียงกาไม่ต้องฟังพวกมันหรอก มลพิษทั้งนั้นไอ้พวกเวรพวกเนี้ย” ขุนพลยกมือขึ้นมาปิดหูฉันเอาไว้ทั้งสองข้างเหมือนเด็กกลัวเสียงดัง และฝังหน้าซบลงกับไหล่ฉัน ฉันไม่รู้ว่าพวกนั้นทำหน้ายังไงแต่คิดว่าคงไม่ได้ยิ้มแน่นอนเพราะเสียงโห่ร้องและอะไรต่อมิอะไรที่แข่งกันพูดออกมา

“เมื่อไหร่จะกลับอ่ะ พรุ่งนี้ฉันมีเรียนเช้านะ” ฉันอดถามไม่ได้เพราะใจตอนนี้ก็เริ่มอยากจะกลับแล้ว

“อีกสักพักแหละ ถ้าง่วงก็หลับไปเลยนะหมู ฉันจะไม่ดื่มมากแล้วล่ะถ้าเธอไม่อยากให้ดื่มน่ะ” เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู ฉันเลยอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้