ตอนที่4 เจ็บปวด(1)

ตอนที่​ 4 เจ็บปวด

“หลินจะไปไหน” ตุลย์เดินตามออกมาแล้วดึงแขนหลินไว้

“…” เธอไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าเขา​ มันเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้ว

“ขอโทษ…”

“…” หลินสะบัดแขนออก​ “ไม่ได้รักแล้วมาขอแต่งงานทำไม” เธอถามแต่ไม่คิดที่จะมองหน้าอีกฝ่าย

“แค่อยากประชดเหมย” มันมาถึงขั้นนี้แล้วตุลย์ตอบออกไปตามความจริง​ ปิดบังหรือโกหกไปคนที่เจ็บคงจะเป็นหลินไม่ใช่เขา

“…” หลินปล่อยโฮออกมา​ ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้น​ มันไม่มีเรี่ยวแรงที่จะยืน

“หลิน…” ตุลย์นั่งลงเช่นกัน

“ฮึก…ฮือ” หลินร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ​ เธอเจ็บปวดตรงหัวใจเหลือเกิน

“หลินเป็นไร” เหมยออกมาจากห้อง​ เมื่อเห็นน้องสาวนั่งร้องห่มร้องไห้เธอก็รีบเข้าไปหาน้องก่อนจะพยายามกอดปลอบ​ แต่ว่าหลินดันปัดมือเธอออก

“อย่ามายุ่ง​ ฮือ…” หลินพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องอาม่า​ “ม่าคะ…”

“หลิน…” ตุลย์เดินตามเธอมาแล้วพยายามจะจับตัว​ แต่อีกฝ่ายปัดมือออกท่าเดียว

“บอกว่าอย่ามายุ่ง!” หลินตะคอกใส่เขาเสียงดังแล้วเคาะประตูเรียกอาม่า​แต่ก็ไร้การตอบรับ​ เธอเห็นประตูไม่ได้ล็อกเลยถือวิสาสะ​เปิดเข้าไป​ ทว่าภาพตรงหน้าทำเอาเข่าทรุดอีกครั้ง​ ผู้เป็นยายนอนคว่ำหน้าหมดสติอยู่ที่พื้น​ “ม่า!” หลินร้องเรียกอย่างคนสติแตก

ตุลย์รีบเข้าไปพยุงร่างอาม่าแล้วอุ้มท่านขึ้นก่อนจะรีบเดินไปที่รถ​ “ต้องพาม่าไปโรงบาล!”

“ได้ๆ” เหมยรีบเปิดประตูรถให้เพื่อที่ตุลย์จะได้เอาร่างอาม่านอนราบที่เบาะหลัง

“…” หลินเข้าไปนั่งแล้วยกศีรษะ​อาม่าหนุนไว้บนตัก​พลางร้องห่มร้องไห้​ “ม่าอย่าเป็นไรนะคะ​ ม่า…ฮือ”

โรงพยาบาล

หน้าห้องฉุกเฉินต่างมีคนนั่งรออาม่าด้วยความเป็นห่วง​ โดยเฉพาะหลินที่ตอนนี้นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่หน้าประตูโดยมีตุลย์และเหมยยืนอยู่ข้างๆ​

“…” ความเสียใจปะปนกันไปหมด​ หลินแทบจะไม่หลงเหลือสติในตอนนี้

ส่วนเตย์และมุกยืนจับมือกันอยู่ไม่ไกล พวกเขาก็ห่วงอาม่าไม่แพ้กัน​ แล้วก็ห่วงความรู้สึกมุกด้วย​ เนื่องจากรู้มาว่าลูกชายตัวดีก็ได้สร้างเรื่องไว้

“ญาติคุณลี่ครับ” คุณหมอเดินออกแล้วเรียกหาญาติอาม่า

หลินรีบลุกขึ้นแล้วเสนอตัว​ “หนูค่ะ”

“ฉันด้วยค่ะ” เหมยก็เช่นกัน

“หมอเสียใจด้วยนะครับ”

“หมายความว่าไงคะหมอ” หลินจับแขนคุณหมอแล้วเขย่าเบาๆ​ “หมอ…”

“…” เหมยนิ่งค้างไป​ น้ำตาไหลออกมาทันที

“…” คนอื่นเองก็ช็อกไปตามๆ​ กัน

“เราช่วยคนไข้เต็มที่แล้ว​ครับ​ แต่ไม่มีการตอบสนองใดใดกลับมา​ และหัวใจเต้นช้าลงเรื่อยๆ​ จนหยุดเต้นในที่สุดครับ”

“ไม่​ ไม่​ ไม่จริง​ ม่า…ฮือ” หลินวิ่งพรวดเข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้วมองหาอาม่าก่อนจะวิ่งไปหาท่านที่เตียงผู้ป่วย​ “ฮือ​ ม่า​ ม่าคะ​ ฮือ…” เธอร้องไห้เหมือนคนสติแตกแล้วโผลเข้ากอดร่างอันแน่นิ่งของคนที่เธอรักมากที่สุดไว้​

ทำไมโลกนี้มันใจร้ายกับเธอจัง

“หลินลูก” มุกเข้าไปปลอบลูกสะใภ้พลางน้ำตาซึม​ เธอสงสารหลินเหลือเกิน

“ฮือ​ ม่าคะ​ ม่าทิ้งหลินไปทำไม” หลินร้องไห้ปานคนจะขาดใจ​ กอดร่างไร้วิญญาณ​ของอาม่าไม่ยอมปล่อย

“…” เหมยยืนอยู่ที่ปลายเท้าอาม่าแล้วร้องไห้ไม่ต่างกัน

“…” เตย์เข้าไปปลอบลูกสะใภ้ด้วยเช่นกัน​ เขารู้ว่าการสูญเสียมันเจ็บปวดแค่ไหน​ เพราะเขาก็สูญเสียผู้เป็นพ่อไปเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา

“หลิน…” ตุลย์เข้ามากอดหลินไว้แน่น

หลายวันต่อมา

งานศพอาม่าถูกจัดขึ้นแบบเรียบง่ายตามพิธีของคนไทย​ และวันนี้เป็นวันที่จะต้องส่งท่านกลับสวรรค์

หลินยืนอยู่หน้าเมรุ​แล้วกอดรูปอาม่าไว้ในอ้อมอก​ หยดน้ำตาไหลออกมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด​ ควันสีเทาปนดำพุ่งออกจากยอดเมรุ​ เธอเงยหน้าขึ้นไปมองแล้วร้องไห้โฮด้วยความโศกเศร้า​เสียใจ​ “หลินรักม่านะคะ​ ขอให้ม่ามีความสุขและชีวิตที่สดใสในโลกใบใหม่​ ฮือ…”

“หลินจ๊ะ” มุกเอ่ยเรียกเสียงนุ่มแล้วเดินเข้ามาหาหลิน​ “กลับบ้านกันเถอะ​ พรุ่งนี้เราค่อยมาเก็บกระดูกอาม่ากันนะลูก”

“ขอเวลาสักแป๊บได้มั้ยคะ​ ฮึก”

“จ้ะ” มุกทำตามคำขอแล้วเดินออกมา

“หลินเป็นไงบ้างแม่” ตุลย์เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่เดินกลับมา​

“ก็เสียใจน่ะสิ​ ให้เวลาน้องหน่อย”

“น่าสงสารจริงๆ” เตย์เอ่ยขึ้นมา​ เขายืนโอบไหล่มุกไว้​ “ช่วงนี้เราต้องดูหลินแบบใกล้ชิดไปก่อน”

“ค่ะ​ ปล่อยไว้กลัวจะคิดสั้นเอา”

“…” ตุลย์เงียบ​ เขามองดูหลินอยู่ห่างๆ​ ด้วยความเป็นห่วง​ อยากจะเข้าไปกอดไปปลอบ​ แต่ว่าเธอนั้นเอาแต่ผลักไสไล่ส่งเขาอีท่าเดียว

“ตุลย์…” เหมยเอ่ยเรียกตุลย์

“…” ตุลย์หันไปตามเสียง​ เขาเห็นเหมยยืนเซไปเซมาก่อนจะล้มฟุบไปกับพื้น​ “เหมย!” เขารีบเข้าไปอุ้มร่างของเหมยไว้แล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้ในศาลา

“ไปหายาดมมา” มุกบอกพลางหาอะไรมาพัดให้เหมย

“ครับแม่” ตุลย์รีบวิ่งไปที่รถก่อนจะควานหายาดม​ เมื่อเจอก็วิ่งกลับไปที่ศาลา​ “อะแม่”

ทุกคนมัวแต่วุ่นอยู่กับเหมยจนไม่ทันได้สังเกตว่าหลินนั้นเดินไปที่สะพานข้ามแม่น้ำซึ่งอยู่ติดกับวัดที่จัดงานศพอาม่า

“หลินไปไหน?!” เตย์เอ่ยถามเสียงดังแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ​ วัดก็ไม่เห็น​ “ไอ้ตุลย์​ ไปดูเมียแกสิ!”

“ครับพ่อ”

ตุลย์เดินตามหาจนทั่วก็ไม่พบ​ จู่ๆ​ ก็นึกขึ้นได้ว่าข้างวัดมีสะพานข้ามแม่น้ำอยู่​ เขารีบวิ่งไปทันที​ ใจก็ภาวนาขออย่าให้หลินคิดสั้นแบบนั้นเลย​ เมื่อไปถึงเขาเห็นร่างเล็กยืนสะอึกสะอื้นอยู่บนสะพานแล้ว​กอดรูปถ่ายของอาม่าไว้

“หลิน…”

“…” หลินไม่แม้แต่จะหันมามองเขา​ “ไม่ต้องกลัวว่าหลินจะคิดสั้นหรอก​ กลับไปดูคนที่เฮียชอบเถอะ”

“เฮียเป็นห่วงหลินนะ” เขาเป็นห่วงเธอจริงๆ

“พรุ่งนี้…ไปหย่ากันเถอะ” หลินเอ่ยออกมาแล้วมองหน้าตุลย์อย่างเรียบนิ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอีก “ถ้าไม่ได้รักกัน​ อยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์​อะไร​”

“เอาไว้ค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง”

“ทำไมล่ะ​ ไหนๆ​ มันก็เจ็บแล้ว​ เจ็บสุดๆ​ แล้วให้มันจบเลยดีกว่า​”

“ไปคุยกันที่บ้านเถอะ” เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ​ แต่เธอถอยหลังหนี​ “หลิน​”

“…” หลินเดินผ่านตุลย์มาอย่างไม่สนใจ​

วันถัดมา

ภายในบ้าน

หลังจากเก็บกระดูกอาม่าเสร็จก็กลับมาที่บ้าน หลินถือโกศแล้วนำไปวางไว้ในห้องที่ผู้เป็นยายเคยนอนอยู่ทุกวัน​ เธอล้มตัวลงนอนที่เตียงแล้วกอดรูปไว้แน่น

“ม่าคะ​ คิดถึงมากนะ​ และม่าอย่าลืมคิดถึงหลินนะคะ” พูดทั้งน้ำตาแล้วหลับตาพริ้มลง

ตัดมาที่ตุลย์​ เขานั่งอยู่ปลายเตียงภายในห้องนอน​ มือข้างหนึ่งถือแก้วที่เต็มไปด้วยไวน์​ ส่วนอีกข้างก็กุมไว้ที่คาง​ ครุ่นคิด​ว่าจะเอายังไงต่อดี​ ตอนนี้สถานการณ์​มันดูแย่ไปหมด​ หลินไม่พูดไม่จาและไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้​ เหมยก็ซึมและเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง

“แม่ง!” ถึงเขาจะไม่ได้รักหลิน​ แต่ก็ไม่ได้อยากจะหย่ากับเธอ​ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม​ รู้แค่ว่าไม่อยากปล่อยเธอไป​ หรือเป็นอาการคนหวงก้างหรือเปล่าเขาก็ไม่แน่ใจ

ร่างสูงเดินออกจากห้องแล้ววางแก้วไวน์ลงที่โต๊ะอาหาร​ เขาหยิบนมออกมาเทใส่แก้วก่อนจะถือมันแล้วเดินไปที่ห้องของอาม่า​เพื่อจะให้ใครบางดื่ม​ เธอไม่กินข้าวกินปลามาหลายวันแล้ว

“หลิน…” เขาเรียกคนตัวเล็กที่นอนกอดรูปอาม่าอยู่บนเตียง​ “ดื่มนมหน่อยเถอะ”

“…” หลินไม่ได้หลับ​ แต่เธอทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเพิกเฉยใส่

“เฮียว่าเราสองคนมาปรับความเข้าใจกันดีกว่านะ” เขาเองก็ใช่ว่าจะสบายใจที่เป็นแบบนี้​ “เราก็อยู่กันเหมือนเดิม​ ใช้ชีวิตตามเดิมได้มั้ย”

“ฮึ​ อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมเหรอ​” เธอหยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วมองมาที่คนพูด​ “มันจะอยู่ด้วยกันตามเดิมได้ยังไงในเมื่อคนที่เฮียรักไม่ใช่หลิน!”

“เราก็อยู่กันมาแล้วตั้งสามปีนะหลิน”

“ก็เพราะหลินไม่รู้ว่าเฮียไม่ได้รักกัน​ ตอนนี้รู้แล้ว…และใจมันก็ไม่อยากจะอยู่​ หย่ากันเถอะ​”

เธอจะไม่ร้องไห้​ เธอจะเป็นคนที่เข้มแข็ง​แล้ว