ตอนที่3 เพราะรัก(2)

“…” เหมยเงียบแล้วจิบเบียร์เล็กน้อย​ “หลินก็ดีจริงๆ​ อย่างที่ธีพูด​ น้องสาวเราอะนิสัยน่ารักมาตั้งแต่เด็กยันโต​ แถมกตัญญู​อีกด้วย”

“แต่กูรู้สึกว่า…กูไม่ได้รักหลิน”

ใครจะไปรู้ว่าเจ้าของชื่อก็ได้ยินสิ่งที่สามีตัวเองพูดเมื่อครู่​ จริงๆ​ เธอได้ยินเกือบหมดเพราะกลับบ้านตามหลังตุลย์มาไม่เท่าไหร่​ เนื่องจากอาจารย์​มีเหตุสุดวิสัย​ทำให้มาสอนทำขนมไม่ได้​

หลินพยายามควบคุมสติไว้​ เธอทำทีเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น​ ไม่รู้ไม่เห็นไม่​ได้ยินอะไรทั้งนั้น

“เอ้าหลิน​ ทำไมกลับเร็วล่ะ” เป็นอาม่าที่เอ่ยทักเมื่อเห็นหลานสาว

“พอดีอาจารย์​ไม่สะดวกที่จะมาสอนน่ะม่า” หลินตอบอาม่าแล้วหันมองไปในห้องนั่งเล่น​

ทั้งสามคนที่นั่งอยู่ในนั้นหยุดการสนทนาในทันที​แล้วมองมาที่หลิน​ สีหน้าแต่ละคนดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่​ ยิ่งตุลย์นั้นเห็นได้ชัด

“ม่ากินขนมมั้ย​ หลินซื้อมาฝากม่าเต็มเลย”

“ดีๆ​ แล้วไม่ชวน…”

“ม่ากินก่อนเถอะ​ ปะ…เดี๋ยวหลินจัดใส่จานให้นะ” หลินจูงมืออาม่าไปนั่งที่โต๊ะอาหาร​ ก่อนจะเดินไปหยิบจานในครัวแล้วเดินกลับมา​ เธอเห็นตุลย์ยืนอยู่ข้างอาม่า​ เขาเหมือนมีอะไรจะอธิบาย​ “กินขนมมั้ยเฮีย” ถามด้วยรอยยิ้ม

“มาเมื่อไหร่”

“เมื่อกี้นี้เอง” จริงๆ​ เธอมาตั้งนานแล้ว​ และได้ยินที่เขาพูดทั้งหมด

“ทำไมไม่โทร.มา​ เฮียจะได้ไปรับ”

“ไม่เป็นไร​ หลินไม่อยากให้เฮียวนรถไปมาน่ะ​ อีกอย่างตอนนั้นแท็กซี่ก็ผ่านมาพอดี”

“หลิน…”

“คะ” เธอขานรับพร้อมคลี่ยิ้ม​ พยายามข่มใจไว้แม้ตอนนี้มันโคตรเจ็บเลย​ แต่เธอไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็น

“ไม่มีอะไร​ เฮียไปดื่มต่อนะ”

“ค่ะ”

“…” ตุลย์เดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นตามเดิม​

“ไปที่สวนหลังบ้านกับม่ามั้ยลูก​ ไปสักแป๊บหนึ่งเถอะนะ”

“ม่าไม่กินขนม…”

“มาเถอะลูก” อาม่าลุกขึ้นแล้วจูงหลานสาวให้เดินออกมาที่สวนหลังบ้าน​ บรรยากาศค่อนข้าง​เงียบสงัด​ ผู้เป็นยายดึงตัวหลานสาวเข้ามากอดไว้​ “ร้องออกมาเถอะ​ ปลดปล่อยมันออกมา”

ใช่ว่าอาม่าจะไม่ได้ยิน​ ท่านเองก็ได้ยินทุกคำพูดของตุลย์ไม่ต่างจากหลิน​ ตัวท่านเองยังเสียใจไม่น้อยเลย​ แล้วหลานสาวจะเสียใจขนาดไหน

“ม่า…ฮึก” หลินกอดอาม่าไว้แน่นแล้วปล่อยให้หยดน้ำตาไหลออกมา​ เธออดกลั้นมันมามากแค่ไหน​ เสียใจก็ไม่เคยบอกให้ใครรู้​ พยายามเก็บมันให้ลึกสุดใจ​ ทว่าวันนี้เธอไม่ไหวจริงๆ​ มันเจ็บจนแทบจะขาดใจ​ “หลินควรจะทำยังไงดี​ ฮือ…”

“ร้องออกมาลูก​ ร้องออกมา…” อาม่าเองก็อดที่จะร้องตามไม่ได้​ เห็นหลานเจ็บท่านก็เจ็บ​ หยดน้ำตาไหลอาบแก้ม​ สองมือลูบศีรษะ​ปลอบประโลมหลานไม่หยุด

ผ่านไปพักใหญ่​ หลินนั่งเงียบๆ​ คนเดียวอยู่ภายในสวน​ ส่วนอาม่าให้เวลาหลานสาวได้อยู่คนเดียวสักพัก

“…” เธอนั่งเหม่อลอย​ สมองพลันคิดไปต่างๆ​ นานา​ และคำพูดว่า​ ‘กูไม่ได้รักหลิน’ ยังคงตอกย้ำอยู่ในใจ​

“ขอโทษนะครับ” ธีเอ่ยพลางเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นั่งดวงตาแดงก่ำอยู่ที่เก้าอี้ไม้ขนาดยาว​ “ขอพี่นั่งด้วยได้มั้ย”

“ค่ะ” หลินตอบตกลงแล้วขยับร่างกายเล็กน้อย

ธีนั่งลงข้างๆ​ เขามองหลินแล้วรู้สึกปวดใจขึ้นมา​ ไม่อยากให้ผู้หญิงคนมีน้ำตาเลย​ “สักขวดมั้ย” เขายื่นเบียร์ให้เธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ​ หลินไม่ชอบดื่ม” หลินปฏิเสธ​เพราะเธอไม่ค่อยชอบดื่มแอลกอฮอล์​

“โอเคครับ​” ธีเองก็ไม่รู้จะพูดยังไง​ รู้แค่ว่าตอนนี้อยากอยู่เป็นเพื่อนหลินแค่เท่านั้น

“พี่ธีอยากกินขนมมั้ยคะ”

“ขนมเหรอ”

“ค่ะ​ หลินซื้อมาเยอะมาก”

“ได้ครับ”

“เดี๋ยวหลินไปเตรียมให้นะคะ” หลินลุกขึ้นแล้วเดินออกมา​

ธีก็ลุกเช่นกัน​ แล้วเดินตามร่างเล็กไปที่โต๊ะอาหาร​ เขาช่วยเธอแกะขนมใส่จาน​ “ซื้อมาจากร้านในเมืองใช่มั้ย”

“ใช่ค่ะ​ ร้านนี้อร่อยนะคะ​ หลินซื้อกินมาหลายปีแล้วค่ะ”

“ใช่​ ร้านนี้ขนมอร่อยมาก​ พี่ก็ซื้อกินประจำ” ธีกินขนมร้านนี้เพราะหลิน​ เธอเป็นคนที่ทำให้เขาชอบขนมเค้กเหล่านี้​ และมักจะไปซื้อกินอยู่บ่อยๆ

“พี่ธีชอบรสไหนเหรอคะ”

“ทุกรสเลย​ พี่กินหมด” ธีตอบพลางยิ้ม

หลินก็ยิ้มตอบแล้วยกจานเค้กให้ธีหนึ่งจาน​ “หลินให้พี่ธีนะคะ​”

“ขอบคุณครับ” เขารับเค้กมาแล้วตักกินทันที​

“เอาพวกชาหรือกาแฟมั้ยคะ”

“…” ธีส่ายหน้าปฏิเสธ​แล้วยกขวดเบียร์​ขึ้น​

“กินเค้กกับเบียร์เนี่ยเหรอคะ​ แปลกดี” หลินคลี่ยิ้ม

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยิ้มได้ธีก็ค่อยสบายใจขึ้นมาบ้าง​ เขาชอบเธอเวลายิ้มมาก​ เหมือนโลกทั้งใบมันดูสดใสไปหมด

“หลิน…” ตุลย์เรียกชื่อแล้วเดินเข้ามา​ ทว่าหลินดันหลบหน้าเขา​ด้วยการเดินหนีเข้าห้องนอน​ “เดี๋ยวดิหลิน”

“เข้าไปคุยกันเถอะ​ กูว่าหลินได้ยินที่มึงพูดว่ะ​ คงเจ็บน่าดู​”

“เฮ้อ…” ตุลย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่​ “กูไม่รู้จะคุยยังไงว่ะ​ มันแบบ…”

“ไปคุยกับหลินเถอะตุลย์​” เหมยเอ่ยแทรกแล้วถือขวดเบียร์เดินหายเข้าไปในห้องนอนของเธอ

“กูก็ว่าจะกลับแล้วล่ะ​ มึงไปเคลียร์​กับเมียเถอะ​ คุยกันให้รู้เรื่อง​ ไว้เจอกันเพื่อน” ธีตบบ่าเพื่อนสองทีแล้วเดินออกไป

“…” ตุลย์ยกมือขึ้นเท้าเอว​ มือข้างหนึ่งเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด​ เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นคุยกับหลินยังไงดี​ ​ควรจะพูดความจริง​เลยดีไหมว่าเขารู้สึกแบบไหน​ หรือบอกว่าเป็นการเข้าใจผิด​ “โว้ย! เอายังไงดีวะ​ แม่งเอ้ย​”

ภายในห้องนอน

ร่างเล็กนั่งอยู่ที่ปลายเตียง​ เธอนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับการทำขนม​ คนเข้ามาใหม่มาหยุดยืนตรงหน้าแล้วดึงหนังสือออกจากมือของอีกฝ่าย

“คุยกันหน่อยสิหลิน”

“…”

“หลินได้ยินที่เฮียพูดตอนอยู่ในห้องนั่งเล่นใช่หรือเปล่า”

“…”

“หลิน…”

“...”

“อย่าเอาแต่เงียบดิ!” เขาเผลอขึ้นเสียงใส่เธอ

“…” เธอเงยขึ้นมองหน้าเขาแล้วน้ำตาเอ่อมาคลอเบ้า​ก่อนจะเอ่ยตอบ​ “ทำไมหลินถึงเอาแต่เงียบน่ะเหรอ​ หลินอยากใช้ความเงียบเพื่อจบปัญหาทุกอย่าง​ ที่เงียบไม่ใช่ไม่รู้สึก​ ที่เงียบไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ​ ในตอนที่เงียบก็เพราะเสียใจที่สุดแต่หลินทำอะไรไม่ได้​ไง หลินรักเฮียนะ”

“เฮียก็มีอะไรอยากจะบอกหลิน”

“…”

“แต่งงานด้วยก็เพราะอยากช่วยเฉยๆ ไม่ได้เพราะรัก เฮียอยากให้หลินเข้าใจใหม่”

“แสดงว่าที่ผ่านมาเฮียไม่เคยรักหลินเลยสินะ ที่ทำก็เพราะแค่อยากช่วยเองน่ะเหรอ?”

“อืม เฮียแค่สงสาร”

“สงสาร? เฮียสงสารอะไร​ การที่หลินรักเฮียมันดูน่าสงสารหรือไง” ใจเธอแตกสลายแทบไม่มีชิ้นดี​ เจ็บที่ใจจนแทบจะไม่มีแรง​ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากคนที่ขอเธอแต่งงาน​ “เฮีย…ชอบเจ้เหมยใช่มั้ย”

“…”

“ชอบเจ้เหมยใช่มั้ย…ฮึก” เธอพูดไปก็กลั้นน้ำตาไป

“ใช่”

“…” เพียงแค่คำตอบคำเดียวก็ทำเอาหลินแทบล้มทั้งยืน​ เธอเดินออกมาจากห้องพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบเต็มสองแก้ม