เข้าสู่ระบบ“ตอนนี้เลยเหรอ”
“ใช่ เมื่อหย่าเสร็จหลินจะออกไปจากชีวิตเฮียทันที”
“เอาไว้ค่อยคุยเรื่องนี้ เฮียแค่ไม่รักแต่ไม่ได้คิดที่จะหย่ากับหลินเลย” เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอแล้วดึงร่างเล็กมากอด “เราอยู่ด้วยกันต่อไปเถอะ”
“ออกไป!” หลินผลักตัวตุลย์ให้ออกห่าง “เฮียคิดอะไรอยู่ นี่มันบ้าอะไร ไม่ได้รักกันอะ แต่มาขอให้อยู่ต่อทำไมวะ” เธอไม่เข้าใจเขา ไม่เข้าใจมากๆ ตรรกะบ้าบออะไร ไม่มีใจก็แค่ปล่อยกันไปเท่านั้นเอง
“หลินใจเย็น”
“หลินเย็นสุดแล้ว บ่ายนี้ไปเจอกันที่อำเภอ หย่าให้มันจบ แล้วเฮียจะไปรักไปชอบเจ้เหมยก็ตามสะดวกเลย”
“หลิน…”
“…” หลินถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้วแล้วโยนมันใส่เขา “เอาไปสวมใส่นิ้วเจ้เหมยน่าจะคู่ควรกว่า” เธอลุกขึ้นแล้วเดินออกมาทันที
“หลินทำไมไม่ฟังกันเลย” ตุลย์เอ่ยขึ้นแต่ก็ไม่ได้ตามไป เพราะถึงยังไงเธอก็ผลักไสเขาอยู่ดี
ที่ว่าการอำเภอ…
หลินมานั่งรออยู่ภายใน ถือทะเบียนสมรสในมือ ข้างๆ ก็มีธีอยู่ด้วย เธอไหว้วานให้เขาช่วยมาเป็นพยานในการหย่าครั้งนี้ให้หน่อย
ทว่ารอแล้วรอเล่าตุลย์ก็ไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามา หลินโทร.ไปเขาก็ไม่รับแม้แต่สายเดียว เธอไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายจะเอายังไงกันแน่ ไม่รักก็แค่มาหย่าให้มันจบไปแล้วต่างคนต่างใช้ชีวิต
“หลินจะเอาไงต่อเหรอ” ธีถามพลางยื่นน้ำเปล่าให้หลิน “ดื่มน้ำก่อนเถอะ”
“ขอบคุณค่ะ” หลินรับมาแล้วกระดกดื่มอย่างร้อนใจ เธอควรจะทำยังไงดีนะ
“พี่ว่ากลับไปคุยกันก่อนดีกว่า บางทีไอ้ตุลย์มันอาจจะพูดไม่คิด”
“หลินว่าเขาคิดมาดีแล้วล่ะค่ะ พูดออกมาเองว่าไม่ได้รักกัน ดังนั้นทางออกที่ดีที่สุดคือการหย่าเท่านั้น” เธอไม่สามารถอยู่ร่วมกับคนที่ไม่รักเธอได้หรอก ช้ำใจตายแน่นอน
“หลินโอเคเหรอ ดูแล้วหลินรักไอ้ตุลย์มากเลยนะ”
“รักมากก็เจ็บมาก เพราะฉะนั้นหลินอยากเจ็บแต่จบ ไม่อยากเจ็บซ้ำซากเพราะว่ารักแล้วต้องทน”
“เรื่องอาม่า…พี่เสียใจด้วยอีกครั้งนะ” ธีได้ไปร่วมงานศพแค่วันแรกวันเดียวเนื่องจากวันอื่นๆ เขามีธุระต้องไปทำ
“ขอบคุณค่ะ หลินทำใจไม่ได้หรอก แต่ว่าหลินจะใช้ชีวิตไปต่อให้ได้”
“ดีมาก พี่เป็นกำลังใจให้นะ คนเก่ง”
“ขอบคุณพี่ธีอีกครั้งนะคะ”
หลินและธีส่งยิ้มให้กัน ทั้งคู่สบสายตาก่อนจะให้กำลังใจผ่านอ้อมกอดแสนอบอุ่น
บ้านหลังใหญ่…
ตุลย์นอนดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น สายตาก็มองดูที่หน้าทางเข้าบ้านว่าหลินกลับมาหรือยัง พอดีเขาไม่ได้ไปที่อำเภอเพื่อหย่าตามที่เธอร้องขอ
เขาบอกไปแล้วว่าไม่หย่า!
หลินกลับมาที่บ้านโดยให้ธีมาส่ง ร่างเล็กเดินตรงดิ่งไปหาตุลย์ที่นอนอยู่ในห้องนั่งเล่น
ปึก!
แผ่นกระดาษถูกโยนใส่เต็มใบหน้าหล่อ “เซ็นซะ”
“เซ็นอะไร?”
“เซ็นใบหย่า”
“เฮียบอกไปแล้ว”
“เฮียต้องเซ็น!” เธอบอกเขาเสียงดังแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ “หลินจะได้ไปจากที่นี่”
“ใครอนุญาตให้หลินไป เฮียไม่ได้บอกให้ไป” ตุลย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วมองหลินด้วยสายตานิ่ง “อยู่กันแบบเดิม”
“เฮียบ้าไปแล้วรึไง ไม่รักก็แค่ปล่อยหลินไป” เธอผลักอกแกร่งก่อนจะหยิบเอกสารที่พื้นขึ้นมาให้เขาเซ็นหย่าอีกครั้ง “ขอร้อง ช่วยเซ็นมัน”
“…” เขาคว้าเอกสารในมือเธอไปก่อนจะฉีกมั้นทิ้งต่อหน้าต่อตา “ไม่รัก…แต่เฮียก็ไม่หย่า”
“…” หลินจ้องหน้าอีกฝ่าย
“ไม่เห็นเหรอว่าคนอื่นที่เขาไม่ได้รักกันเขายังอยู่ด้วยกันได้ งั้นเราก็ต้องอยู่กันได้ดิหลิน” มันไม่ใช่เรื่องยาก ก็แค่อยู่กันตามเดิม กินนอนด้วยกันตามปกติ
“มันฟังดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย เฮียคิดเยอะๆ หน่อยเถอะ” เธอถึงกับขมวดคิ้วให้กับคำตอบของเขา ความคิดแบบนี้คงเป็นคนตรรกะป่วยมาก “เดี๋ยวไปขอเอกสารการหย่ามาให้ใหม่ แล้วยังไงเฮียก็ต้องเซ็นมัน”
“ขอมาสิบใบ ร้อยใบ พันใบ เฮียก็ไม่เซ็นหรอก บอกได้แค่นี้”
“…” หลินถอนหายใจแล้วเบือนหน้าไปทางอื่นก่อนจะปรับมาตามเดิม “โอเค” เธอเดินออกมาแล้วเข้าไปในห้องนอน หยิบเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวมารวมๆ กันก่อนจะมองหากระเป๋าใบใหญ่ที่พอจะใส่ได้
“ทำอะไร?” ตุลย์ตามมาแล้วยืนขวางที่หน้าประตูห้อง
“ไปจากที่นี่” หลินตอบเสียงเรียบแล้วเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทาง
“พูดไม่รู้เรื่องเหรอหลิน!”
“ใครกันแน่ที่พูดไม่รู้เรื่อง” เมื่อเก็บเสร็จก็กำลังเดินออกจากห้อง ทว่าเธอดันถูกอีกฝ่ายขวางทางไว้ก่อนที่เขาจะปิดประตูแล้วล็อกกลอนในทันที “เฮีย…”
“…” ตุลย์ไม่พูดพร่ำอะไร เขาดึงกระเป๋าออกจากมือของหลินแล้วเหวี่ยงมันไปกระแทกกับผนังห้อง จากนั้นก็จับตัวของเธอนอนราบไปกับที่นอน “หลินจะไปหาไอ้ธีเหรอ?!”
“อย่าคิดบ้าบ้า พี่ธีเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้”
“ก็ขอหย่าเฮียเพื่อที่จะไปกับมัน”
“น่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าขอหย่าเพราะอะไร ความจำสั้นรึไง” ธีไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลยสักนิด ทั้งหมดเป็นเพราะเขาล้วนๆ
“…” ตุลย์จ้องมองใบหน้าสวยแล้วนึกเสียดายถ้าจะต้องปล่อยหลินไป เพราะฉะนั้นเธอจะต้องเป็นเมียของเขาแค่เพียงคนเดียว
ถึงไม่รักแต่ก็จะหวงไว้!
“ยังไม่รู้เลยค่ะ อาจจะ”“แล้วเฮียจะตามจีบหลินยังไง”ตุลย์ก็อยากจะตามไปนั่นแหละแต่ติดที่งานตอนนี้ค่อนข้างเยอะ และคิดว่าพ่อเขาคนเดียวคงจะดูแลไม่ไหวแน่นอน“ไม่รู้สิ ถ้าเฮียมีความสามารถก็คงจะหาทางจีบหลินได้แหละ” หลินเชื่อว่าคนอย่างตุลย์ไม่ธรรมดา ต่อให้ไกลแค่ไหนเขาก็หาทางจีบเธอได้แน่นอน“นั่นสิ เฮียต้องหาทางจีบหลินได้อยู่แล้ว” มือใหญ่เอื้อมไปจับแก้มของคนตรงหน้าแล้วลูบแผ่วเบา “หลังจากนี้ยิ้มเยอะๆ นะ หลินเหมาะกับรอยยิ้มมากๆ”“อื้ม” หลินยกยิ้มแล้วมองหน้าตุลย์ “เฮียก็ยิ้มเยอะๆ นะ เพราะคนทุกคนเหมาะกับรอยยิ้มอยู่แล้ว”“โอเค เฮียจะยิ้มทุกวัน”“ไปกันดีกว่า น้องติณณ์น่าจะรอแม่แล้ว อีกอย่างหลินต้องไปเก็บกระเป๋าด้วย”“บินเมื่อไหร่”“พรุ่งนี้ค่ะ”“งั้นขอกอดให้ชื่นใจสักทีนะ” คว้าคนตัวเล็กมากอดไว้แน่นสองเดือนต่อมาประเทศxxxหิมะด้านนอกตกอย่างต่อเนื่อง หลินพาลูกชายตัวน้อยนั่งปั้นสโนว์แมนหรือตุ๊กตาหิมะอยู่หน้าบ้านพักอย่างสนุกสนานตามประสาแม่ลูก พอดีร้านเบเกอรีไม่ได้เปิดมาหลายวันเนื่องจากวัตถุดิบบางอย่างขาดตลาดเลยไม่สามารถทำขนมได้เดี๋ยวจะผิดสูตรเสียงเด็กน้อยหัวเราะคิกคักแล้วช่วยแม่ป
*ตอนพิเศษ*หลินถือใบหย่าอยู่ในมือแล้วมองหน้าตุลย์ก่อนจะยิ้มให้เขา เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมา อย่างน้อยก็ได้หลุดพ้นจากความรักเก่าที่มันโคตรจะเน่า ไว้รอเริ่มความรักครั้งใหม่“ขอบคุณนะเฮีย”“อื้ม หวังว่าเราคงจะไม่มีการหย่ากันรอบสองนะ”“รอบเดียวก็เกินพอแล้ว”“หลิน” เขาเอ่ยแล้วจับมือของอีกฝ่าย “หลังจากนี้เฮียจะพยายามทำให้หลินตอบตกลงแต่งงานกับเฮียอีกครั้งให้ได้” เขาจะพยายามจนถึงที่สุด ถือคติที่ว่า… ‘น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับใจคน’“หวังว่าครั้งนี้เฮียเข้ามาเพราะรักกันจริงๆ นะ”“เฮียรักหลินจากใจจริง”“โอเค หลินไปก่อน พอดีมีที่ที่อยากไป”“เฮียก็มีที่ที่อยากพาหลินไปเหมือนกัน”สุสานxxxตุลย์พาหลินขับรถมาที่สุสานแห่งหนึ่ง เขามีใครบางคนที่อยากจะให้หลินได้พบร่างสูงเดินนำไปก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าหลุมศพหนึ่งซึ่งเป็นของคนที่หลินรู้จักดี“เจ้เหมย…” เธอค้างไปในทันที“ใช่ เหมยเสียได้ปีกว่าๆ”“เพราะอะไร?”“โรคHIV”“แล้วลูกของเจ้เหมยล่ะ” หลินหันไปรอฟังคำตอบจากตุลย์“ไม่รอด เห็นว่าแอบไปทำแท้งก่อนหน้าจะเสียน่ะ”“ทำไมทำแบบนี้นะ…” หลินกลั้นน้ำตาไม่ไหว จะดีจะร้ายย
“ผิดเหรอ ฟังผิดงั้นเรอะ!” เธอเขวี้ยงของแข็งที่ถือมาในมือใส่เขาอย่างตั้งใจ ตอนนี้รู้สึกโกรธมาก โมโหที่สุด!“เฮ้ยหลิน ถ้ามันโดนหัวเฮียนี่แตกเลยนะ” ดีที่เขาหลบทันไม่อย่างนั้นได้มีแผล“ก็อยากให้แตกไง ทำไมเฮียทำแบบนี้อะ หลอกหลินมาทำไม?”“เฮียไม่ได้ตั้งใจ แค่อยากให้เราคุยกัน”“รู้ปะ ไอ้ที่เฮียเอาแต่พูดว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงเป็นคนดีขึ้นแล้ว แต่การกระทำมันยังเหมือนเดิมเลยเว้ย ยังทำอะไรไม่คิดเหมือนเดิม คิดหน่อยเถอะ ถ้าเกิดลูกร้องไห้งอแงขึ้นมาแล้วปู่กับย่าจะดูยังไงจะเอาหลานอยู่มั้ย ลูกยังต้องให้แม่กล่อมนอนอยู่นะ” พูดไปน้ำตาก็เอ่อมาคลอเบ้า เธอเป็นห่วงลูก ติณณ์เป็นเด็กยิ้มง่ายไม่กลัวคนก็จริง แต่ถึงเวลาที่จะเข้านอนเขาต้องให้คนเป็นแม่กล่อมเท่านั้น“เฮียขอโทษ” เขารู้สึกผิดแล้วเดินเข้ามาหาเธอ “ขอโทษที่ทำแบบนี้ แต่เฮียอยากปรับความเข้าใจกับหลินนะ” เอ่ยจบก็จะจับตัวเธอ แต่ว่าอีกฝ่ายเบี่ยงหลบ“…” หลินมองหน้าก่อนจะเดินออกมาจากบ้าน“หลินจะไปไหน” ตุลย์รีบวิ่งตามมาแล้วรั้งไว้“กลับไปหาลูก” เธอตอบพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลผ่านแก้ม“นี่มันบนเขาเชียวนะ กว่าจะขับไปถึงถนนหลักก็ใช้เวลานานพอสมควรเลย ใจ
ตอนที่ 17 สถานะบ้านนันทพิวัฒน์ปู่กับย่าเห่อหลานกันใหญ่ ท่านทั้งสองหยอกล้อเล่นกับหลานชายตัวน้อยด้วยความเอ็นดู“หลานย่าทำไมหล่อแบบนี้น้า”“จ๊ะเอ๋ หล่อที่สุดเลยหลานปู่”ตุลย์ที่เห็นว่าลูกอยู่กับปู่และย่าได้โดยไม่ร้องงอแง เขาจึงแอบพาตัวหลินมาคุยกันเงียบๆ แบบสองต่อสองบนห้องนอน“พาหลินมาที่นี่ทำไม”“เฮียอยากให้เราสองคนปรับความเข้าใจกันนะ”“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเฮียก็ยังเหมือนเดิม”“ไม่ เฮียไม่เหมือนเดิมแล้วนะ”“พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม!”“หลิน…”“ขอบอกตามตรงว่าตอนนี้หลินไม่ได้รักเฮียแล้ว”“แต่เฮียยังรักหลินนะ รักมากกว่าเดิมด้วย”“…”“สองปีที่ผ่านมาเฮียได้ลิ้มรสความเจ็บปวดไปเยอะมาก ดังนั้นหลินอย่าทำให้เฮียเจ็บอีกเลย”“…”“เราเริ่มต้นกันใหม่ได้นะที่รัก” ร่างสูงคุกเข่าลงแล้วกอดขาอ้อนวอนคนตรงหน้า“เฮียรู้อะไรมั้ย แก้วเวลาที่มันแตกไปแล้วถ้าเราเอามาประกอบใหม่มันก็มีแต่รอยร้าว เติมน้ำเข้าไปเท่าไหร่มันก็รั่วออกมาหมด เหมือนกับใจของหลินตอนนี้ ถ้าเฮียเอาแต่เติมความรักเข้ามามันก็ไม่มีทางเติมได้เต็มหรอก”“…”“ใจมันเคยแตกสลายกับเฮียไปแล้ว หลินคิดว่ามันยากมากที่จะกลับไปรักตามเดิม เพร
ช่วงเย็นหลังจากเสร็จงานที่บริษัทเขาก็มานั่งจิบเบียร์อยู่ที่ริมแม่น้ำแห่งหนึ่งโดยมีเพื่อนคนสนิทอยู่ด้วย“มึงว่ากูจะได้ลูกผู้หญิงหรือว่าผู้ชายวะ” ตุลย์ถามธีที่นั่งอยู่ข้างกัน และที่ถามแบบนั้นเพราะตั้งแต่หลินไปอยู่ต่างประเทศเธอก็ขาดการติดต่อไปเลย ไม่มีส่งข่าวคราวมาให้รับรู้แม้แต่นิดเดียว“ไม่รู้สิ” ธีตอบสั้นๆ เขาเองจะไปรู้ได้ยังไง ไม่ใช่หมอที่ทำคลอดให้เธอสักหน่อย“ก็กูให้มึงช่วยเดาไงไอ้นี่!”“เดาไปแล้วได้อะไร สุดท้ายหลินจะพาลูกมาหามึงหรือเปล่าเถอะ หวังเยอะมึงอะ”“โถ่ไอ้เวร! แทนที่มึงจะพูดให้กำลังใจกัน แต่กลับมาตอกย้ำซะอย่างงั้น เพื่อนกันจริงปะวะ”“เพื่อนแท้ไง”“เพื่อนยังไง?”“ก็เพื่อนแท้มักจะซ้ำเติมก่อนจะปลอบใจเสมอ” ธียิ้มกวนๆ แล้วกระดกเบียร์อึกใหญ่“เพื่อนรักจริงๆ เลยเนอะ” ตุลย์ส่ายศีรษะไปมาก่อนจะกระดกเบียร์เช่นกัน“แล้วนี่มึงจะสละตำแหน่งท่านรองฯเมื่อไหร่”“ไม่นานหรอก รอไอ้ไกรมันกลับมารับตำแหน่ง ตอนนี้มันไปเรียนรู้งานที่ต่างประเทศอยู่น่ะ”“อ๋อ แล้วมึงก็จะดูแลงานที่โกดังอย่างเดียว”“คงงั้น แล้วมึงล่ะ”“ก็เรื่อยๆ และตอนนี้ว่าจะเปิดเพิ่ม” ธีเป็นเจ้าของคลับหรือสถานบันเท
ตอนที่ 16 เฝ้ารอสองปีต่อมาประเทศxxx ณ ร้านเบเกอรี… “สวัสดีค่า ร้านxxxยินดีต้อนรับค่ะ” หญิงสาวเอ่ยต้อนรับลูกค้าที่เดินเข้ามาภายในร้านด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม“มะ ม้า” เสียงอ้อแอ้เรียกผู้เป็นแม่แล้วคลานป้วนเปี้ยนอยู่ใต้เคาน์เตอร์คิดเงินหลินก้มลงไปดูลูกชายวัยขวบเศษก่อนจะอุ้มมาแนบที่เอว “ช่วยหม่าม้าขายของหน่อยนะน้องติณณ์”‘ติณณ์’ คือชื่อที่เธอตั้งให้ลูกชายด้วยตัวเอง“มะม้า ม้ามะ” ติณณ์เรียกแล้วยิ้มแป้นจนเห็นฟันสี่ซี่ทำให้หน้าเอ็นดูสุดๆ“เดี๋ยววันนี้เรากลับบ้านกันเร็วหน่อยดีกว่า ม้าจะได้ทำของอร่อยๆ ให้น้องติณณ์หม่ำๆ ดีมั้ย” เธอหอมแก้มลูกฟอดใหญ่ก่อนจะคิดเงินให้ลูกค้าที่เลือกขนมปังจนพอใจแล้วร้านเบอเกอรีของหลินเป็นร้านเล็กๆ และเปิดมาได้หนึ่งปีกว่า ขนมทุกชิ้นเธอเป็นคนทำเองทั้งหมดและขายเอง เรียกว่าทำเองทุกหน้าที่ แถมยังเลี้ยงลูกน้อยควบคู่ไปด้วย มันก็เหนื่อยแต่เธอกลับรู้สึกว่ามีความสุขดี“ขอบคุณนะคะ” เธอพูดภาษาไทยเพราะลูกค้าส่วนมากจะเป็นคนไทยเสียมากกว่า ชาวต่างชาติก็มีบ้างแต่ไม่เยอะเท่าคนไทยด้วยกันผ่านไปจนเย็นก็ได้เวลาปิดร้าน หลินจัดเก็บทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วเอา







