บทที่ 6.1 ลูกชายตัวดี

บทที่ 6.1 ลูกชายตัวดี

ณัฐนิชาตื่นแต่เช้ามาเตรียมซุปแก้เมาค้างให้กับชายหนุ่มด้วยรู้ว่าเมื่อคืนเขาคงดื่มหนักพอสมควร คิมหันต์เดินลงมาที่ห้องอาหารหลังถูกมารดาส่งคนขึ้นไปตาม สภาพคือยังไม่ได้อาบน้ำ ไม่ได้เปลี่ยนชุด แค่ล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงมาเลย หญิงสาวที่กำลังจัดโต๊ะหันมายิ้มเมื่อได้เห็นหน้าอีกฝ่าย

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณแม่”

“ไงจ๊ะ ถ้าไม่ให้คนขึ้นไปตามก็ไม่คิดจะตื่นเลยสินะ”

คุณนายจิตตาแอบแขวะ มองลูกชายตัวดีที่ยังตื่นไม่เต็มตาด้วยความเหนื่อยใจ ยังไม่นับรวมปาร์ตี้เมื่อคืนที่ทิ้งเศษซากของความวุ่นวายเอาไว้ในสวนเยอะแยะนั่นอีก คนงานพากันเก็บกระป๋องเบียร์และขวดเหล้าแต่เช้า

“นาน ๆ ผมจะได้ปาร์ตี้กับเพื่อนนี่ครับ ขอกาแฟแก้วหนึ่ง”

ตอบมารดาเสร็จก็หันไปสั่งแม่บ้านแล้วนั่งรอกาแฟมาเสิร์ฟ คนตัวเล็กรีบเอาซุปที่ทำไว้มาวางตรงหน้าเขา

“กินซุปร้อน ๆ ก่อนนะคะพี่คิม จะได้รู้สึกดีขึ้น”

“ขอบใจ”

รับช้อนมาแล้วตักซุปเข้าปาก ตอนอยู่เมืองนอกเวลาแฮงเอ๊าท์กับเพื่อน ๆ เสร็จไม่เคยจะตื่นมาแล้วมีคนคอยดูแลอย่างนี้มาก่อน ณัฐนิชายืนมองด้วยความลุ้น

“อร่อยไหมคะ”

“ก็...พอใช้ได้”

ตอบเหมือนไม่ใส่ใจ เอื้อมหยิบขนมปังมากินคู่ไปด้วยกัน หญิงสาวเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างคุณนายจิตตา นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้กินข้าวพร้อมกับคิมหันต์ การกินไปมองหน้าเขาไปมันคือความสุขสูงสุดในชีวิตเลย

“ผู้หญิงคนที่ลูกพามาเมื่อคืนคือใคร”

“แพรวาเหรอครับ ก็ไม่ใช่ใคร เป็นเพื่อนผมเอง”

คำตอบของลูกชายทำคนฟังถอนหายใจ เพื่อนภาษาอะไรกัน เท่าที่มารดาเห็นคือทั้งโอบทั้งกอดทั้งเลื้อยใส่กันเหมือนเถาวัลย์ ยังจะว่าเป็นแค่เพื่อนอีกหรือ

“ปกติลูกทำอย่างนี้กับเพื่อนตลอดเหรอ”

“โธ่ ไม่เอาน่าคุณแม่ สมัยนี้ไม่มีใครเขาสนใจหรอกครับว่าจะเป็นเพื่อนหรือมากกว่าเพื่อน พวกเราก็แค่ควงกันสนุก ๆ เท่านั้นเอง”

คุณนายจิตตาได้แต่ส่ายหน้า โชคดีที่ลูกของเธอเป็นผู้ชาย ถ้าเป็นผู้หญิงแล้วมีความคิดอย่างนี้ แม่อย่างเธอคงอกแตกตายกันพอดี

“แล้วเรื่องแต่งงานล่ะ ลูกไม่คิดจะหาแต่งงานกับใครสักคนเพื่อสร้างครอบครัวบ้างเหรอ อายุก็ใกล้เลขสามแล้วนะ แม่อยากอุ้มหลานด้วย”

“ผมเพิ่งจะเรียนจบและทำธุรกิจอย่างจริงจังไม่เท่าไหร่เองนะครับ คุณแม่จะให้ผมรีบสร้างครอบครัวไปเพื่ออะไร อีกอย่าง...ผมยังไม่เจอผู้หญิงที่ทำให้อยากใช้ชีวิตคู่ด้วยเลย”

ณัฐนิชาตาเป็นประกายเมื่อได้ยินอย่างนั้น ใจหนึ่งก็โล่งอกที่เขายังไม่มีผู้หญิงในดวงใจ ทว่าอีกใจ...

มันแปลว่าหล่อนเองก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของคิมหันต์เช่นกัน

“หนูนิชาไง เป็นแม่ศรีเรือนแถมยังเก่งไปหมดทุกอย่าง เรื่องนิสัยใจคอแม่รับประกันเองเลย”

“คะ...คุณป้า”

คนถูกชงตกใจไม่น้อย รีบมองหน้าเขาด้วยกลัวอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอขอให้คุณนายจิตตามาพูดให้ ดวงตาคมปรายมองหญิงสาวก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่ไหวหรอกครับ ไม่ใช่สเปก ห่างไกลมาก ๆ”

“แล้วสเปกของแกเป็นแบบไหน แบบแม่หนูนุ่งน้อยห่มน้อยเมื่อคืนเหรอ แม่ไม่เอาหรอกนะสะใภ้แบบนั้น”

มารดาปฏิเสธเสียงแข็ง นอกจากจะถามเรื่องแต่งงานแล้วยังคิดไปไกลถึงการมีทายาทของเขาอีก คิมหันต์ยังไม่ทันคิดถึงเรื่องนั้นด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่หรอกครับ”

“ถ้าอย่างนั้นเป็นแบบไหนล่ะ หนูนิชาก็ไม่ใช่ ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่”

คนถูกถามไม่ได้ตอบ อันที่จริงตัวเขาไม่ได้วางสเปกไว้แบบชัดเจน แค่รู้สึกคลิกกับคนไหนได้ก็จะเลือกเข้าหาคนนั้นเสียมากกว่า

“พี่คิมอยากกินอะไรเพิ่มไหมคะ เดี๋ยวหนูทำให้”

“ไม่ต้อง”

เขาตอบกลับอย่างเย็นชา จัดการอาหารตรงหน้าที่มีอยู่จนหมดก่อนจะลุกขึ้นเพื่อกลับห้อง วันนี้ยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะเพราะไม่ได้กลับมานาน บรรดาเพื่อนเก่าสมัยมัธยมต้นจึงอยากนัดเจอคิมหันต์หลายคน

“ลูกจะไปไหน”

“ผมจะออกไปข้างนอกครับ นัดเจอเพื่อนไว้หลายคน เย็นนี้คุณแม่ไม่ต้องรอทานข้าวหรอกนะครับ ผมกลับดึก”

พูดจบก็กลับขึ้นห้องไปอย่างรีบร้อน ทิ้งให้มารดามองตามด้วยความไม่พอใจที่เขาเอาแต่สนอกสนใจเพื่อนฝูง แทนที่จะอยู่กับแม่บ้าง ส่วนณัฐนิชาทำสายตาละห้อยเหมือนลูกหมาถูกทิ้ง

หล่อนอยากอยู่กับเขาให้นานกว่านี้ แต่อีกฝ่ายคงรู้สึกตรงกันข้าม สำหรับชายหนุ่มแล้ว การอยู่ไกล ๆ หญิงสาว ไม่ต้องได้เห็นหน้ากันคงเป็นเรื่องดีที่สุด

---

 ฝากกดเข้าชั้นด้วยนะคะ