ตอนที่ 12

หัวข้อการคุยในวันนี้คือสรุปรายละเอียดที่คอนเฟิร์มแล้วทั้งหมดของงานเลี้ยงประจำปี ซึ่งทางดับเบิ้ลดีออโต้คาร์บรีฟไว้ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน

งานที่ว่าแบ่งออกเป็น 2 ช่วง โดยช่วงกลางวันจะจัดในธีมงานวัด มีบูทกิจกรรมให้พนักงานร่วมสนุก ส่วนในช่วงกลางคืนนั้น อีกฝ่ายต้องการงานกินเลี้ยงแบบโต๊ะจีนเพราะพนักงานในบริษัทมีมากกว่า 200 ชีวิต มีมินิคอนเสิร์ตจากนักร้องยอดนิยม 2 วง ก่อนจะตบท้ายด้วยการจับสลากแจกของรางวัล

เจณิสตาหยิบเอกสารจากซองมาอ่านเองหนึ่งชุด พยายามจำทุกรายละเอียดที่ลูกค้าแจ้ง แต่แค่จำมันไม่สู้ฟังไปจดไป คิดแล้วเธอก็เผลอถอนหายใจอย่างหงุดหงิด วินาทีต่อมาปากกาด้ามสีเงินที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงก็ถูกผลักมาตรงหน้า

“เป็นเลขาประสาอะไรไม่พกปากกา”

ถึงจะรู้ตัวว่าผิดที่ไม่เตรียมพร้อม แต่ที่เธอไม่ได้พกสมุดหรือปากกาติดตัวมาเลยสักแท่ง มันเป็นเพราะเขาบีบให้เธอขึ้นรถมาอย่างกะทันหันไม่ใช่เหรอ

แต่ก็นั่นแหละ เธอเถียงได้แค่ในใจ หญิงสาวแอบย่นจมูกใส่เจ้านายที่ตอนนี้หันกลับไปคุยงานกับลูกค้าต่อ หยิบปากกาด้ามนั้นมาใช้ ละทิ้งทิฐิที่จะทำให้ตัวเองลำบากไปชั่วคราว

“พวกของแจกก็ไม่มีอะไรมาก เป็นพวกเครื่องใช้ไฟฟ้า รางวัลใหญ่ ๆ หน่อยที่เป็นพวกตู้เย็น เครื่องซักผ้า รถมอเตอร์ไซด์ จะให้เป็นป้ายรางวัลแล้วค่อยให้มารับของจริงทีหลัง อ้อ ขอพลุด้วยนะ สักสามสิบนัด”

“ได้ ส่วนเรื่องนักร้องที่แกอยากได้ สรุปได้ราคาตามนี้นะ พยายามต่อรองราคาให้แล้วแต่เขาไม่ยอมลดให้เลยว่ะ”

“เออ ๆ ไม่เป็นไร ฉันตั้งงบตรงนี้ไว้ห้าแสน ถ้ามันไม่เกินนี้ฉันโอเค แต่ถ้าเหลือก็ดี จะได้เอาไปซื้อทองไว้แจกพนักงานเพิ่ม”

โห โคตรใจป้ำ!

เจณิสตาหูผึ่ง ยิ่งได้ยินว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะแจกทองทั้งหมดกี่บาทเธอก็ตาลุกวาว มือจดข้อมูลที่จำเป็นยิก ๆ ส่วนสมองนั้นจดจำ ย้ำกับตัวเองให้ขึ้นใจว่าหลังกลับจากคุยงานครั้งนี้ เธอจะไปบอกน้องสาวให้เปิดเว็บไซด์ดูว่าดับเบิลดีออโต้คาร์ยังเปิดรับสมัครงานในตำแหน่งไหนอีกบ้าง

ใช้เวลาอยู่ที่โชว์รูมเกือบสองชั่วโมงการคุยงานก็จบลง เจณิสตาลอบถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ เมื่อพบว่าแม้จะเลยเวลาเลิกงานไปแล้ว เธอก็ยังกลับบ้านไม่ได้ แถมต้องติดรถเจ้านายหน้าบูดกลับไปบริษัทเพราะข้าวของทั้งหมดอยู่ที่นั่นอีก ซึ่งกว่าพวกเธอจะฝ่าการจราจรที่แสนติดขัดมาถึงตึกได้ ก็เป็นเวลาหกโมงครึ่ง

บรี๊น!

เสียงแตรดึงให้คนเพิ่งวิ่งพ้นประตูหลังขึ้นไปหยิบกระเป๋าและกล่องข้าวชะลอฝีเท้าแล้วหันไปมอง แล้วเธอก็พบว่าต้นเสียงเป็นรถยนต์คันที่เธอเพิ่งโดยสารมาเมื่อสิบนาทีก่อน

คิ้วเรียวเลิกสูง แววตาเต็มไปด้วยความฉงนระคนหวาดระแวง นี่เขาคงไม่ได้จะใช้งานเธอเพิ่มใช่ไหม คิดแล้วสองเท้าก็เร่งสับถี่ยิบ พาตัวเองหนีออกห่างจากรถยนต์คันนั้น

“นี่ คุณ!”

เสียงทุ้มตะโกนไล่หลัง และเมื่อเจณิสตาแสร้งทำหูทวนลม ไม่หยุดเดินสักที อีกฝ่ายจึงเร่งเครื่องยนต์ ขับมาเบียดใกล้ ๆ

“คุณเขมิกา”

เรียกเต็มยศขนาดนี้ ก็คงต้องหันแล้วล่ะ หญิงสาวคิดอย่างท้อใจ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็หันไปทำหน้าเหมือนแปลกใจ

“คะ? คุณก้องภพเรียกฉันหรือคะ?”

“แล้วคุณชื่อเขมิกาหรือเปล่าล่ะ?”

เนี่ยไง ก็เพราะปากเขาเป็นแบบนี้ เธอถึงไม่ค่อยอยากจะเสวนาด้วย

“คุณจะไปทางไหน เดี๋ยวผมไปส่ง”

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ บีทีเอสอยู่แค่ตรงนี้เอง เดินย้อนไปนิดเดียวก็ถึง”

“ผมผ่าน ขึ้นมาสิ”

เจณิสตายิ้มเย็น ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้มองไม่ออกจริง ๆ เหรอว่าเธอไม่อยากไปกับเขา

“เร็วสิคุณ ยิ่งช้าเดี๋ยวก็ยิ่งถึงบ้านดึก”

“ค่าค่าา”

เมื่อถูกเร่งรอบที่สองเจณิสตาจึงยอมก้าวขึ้นรถอย่างเสียไม่ได้ ในรถยังเย็นฉ่ำ และลำดับของเพลงก็ขยับจาก 36 มาเป็น 39 นี่แปลว่าเขานั่งอยู่บนรถตลอดเลยเหรอ?

“คุณเคยทำงานอะไรมาบ้าง”

จู่ ๆ คนขับก็โพล่งถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาเจณิสตาสะดุ้ง หน้าเหวอ

“คะ? เอ่อ...ก็พวกงานเอกสารทั่วไปค่ะ”

เธอเลือกตอบแบบกว้าง ๆ ไป เพราะถึงจะอยู่ร่วมชายคาและเป็นฝาแฝด ทว่าเธอก็ไม่ได้ล่วงรู้ทุกกิจกรรมของน้องสาว

“งั้นเหรอ? แล้ว...คุณแปลเอกสารได้ไหม”

“ได้ค่ะ อันนั้นถนัดเลย”

“ดี เพราะผมมีสัญญาที่ยังไม่ได้เซ็นอีกสองสามบริษัท พรุ่งนี้จะส่งอีเมลไปให้”

“ค่ะ”

บทสนทนาจบลงแค่นั้นเพราะรถยนต์ชะลอเข้าจอดใกล้กับทางขึ้นของสถานีรถไฟฟ้าซึ่งอยู่ห่างจากตึกเพียงไม่กี่ร้อยเมตรพอดี

“ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวพนมมือไหว้เขาก่อนลงจากรถ ยืนใช้สายตาส่ง จวบจนรถยนต์คันนั้นแล่นไปไกลแล้วถึงค่อยหมุนตัว ก้าวขึ้นบันไดเลื่อน

เอาจริง ๆ เขาก็ไม่ได้นิสัยแย่เท่าไร แต่มันจะดีกว่านี้ ถ้าสถานีที่เขาแวะมาส่ง มันไม่ได้ไกลจากสถานีปลายทางที่เธอจะไปอีกหนึ่งสถานี ต้องเสียเงินเพิ่มเลยเนี่ย!