ตอนที่ 3

ความประหม่ากับความไม่มั่นใจตบตีกันให้วุ่น แต่ดูเหมือนทางเลือกเดียวที่เธอมีคือต้องรอด ไม่อย่างนั้นทั้งเธอและยายน้องตัวแสบได้เสียประวัติ ถูกส่งไปเที่ยวห้องกรงทั้งคู่แน่!

“เอาวะ ตายเป็นตาย!” 

หญิงสาวขยับหน้ากากอนามัยให้เข้าที่เข้าทาง สูดลมหายใจเรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเองครู่หนึ่ง สองเท้าก็ก้าวต่อ พาตัวเองเข้าไปในตึก

เธอแวะกวาดสายตาอ่านป้ายแจกแจงชื่อบริษัทของแต่ละชั้นตรงโถงลิฟต์กระทั่งพบว่าข้อมูลที่ปรากฏนั้น ตรงกับรายละเอียดในอีเมลทุกอย่างก็เดินเข้าลิฟต์ กดเลือกชั้นที่ต้องการ ไม่กี่นาทีตัวลิฟต์ก็พาขึ้นมาส่งยังที่หมาย

ความประหม่าพลันเพิ่มพรวด มือไม้พานเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีเมื่อวินาทีที่ผลักประตูกระจกแล้วก้าวเข้าไป สายตานับสิบคู่พร้อมใจกันพุ่งตรงมาทางเธอเป็นตาเดียว

อย่ามาสนใจเธอมากได้ไหม จะทำอะไรก็ทำกันไปสิ!

คนไม่ชอบตกเป็นจุดเด่นโอดครวญในใจพลางก้มหลบสายตาวูบ ครั้นพอนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่บุคลิกของน้องสาวผู้ต้องเป็นคนมาเข้าทำงานที่นี่ เธอก็สั่งให้ตัวเองละทิ้งความประหม่า หันกลับมาทิศเดิมแล้วเชิดหน้ายิ้ม ยิ้มมันทั้ง ๆ ที่มีหน้ากากปิดบังอยู่นั่นแหละ

“สวัสดีค่ะ”

เสียงของเจณิสตาทำให้กลุ่มมนุษย์ออฟฟิศหันมามอง ก่อนที่สาวผมลอนสลวย สวมชุดเดรสเข้ารูปจะก้าวเข้ามาต้อนรับพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร

“น้องคือคนที่จะมาทำเลขาใช่ไหม?”

“ค่ะ เจ ... อะแฮ่ม ๆ เขมค่ะ เขมิกา โอบรักษ์”

เกือบไปแล้วไหมล่ะ!

ความลืมตัวทำให้เจณิสตาเกือบเผลอโพล่งชื่อจริง ๆ ของตัวเองออกไป ยังดีที่มีหน้ากากอนามัยช่วยอำพรางรูปปาก และเสียงที่เปล่งออกมาในคราแรกอู้อี้ เธอจึงตีเนียนด้วยการทำเป็นกระแอมไอแล้วแทนตัวด้วยชื่อของน้องสาวใหม่

“อ้อ คนที่พี่ปิ่นสัมภาษณ์วันนั้น” หนึ่งในกลุ่มพนักงานที่ยืนอยู่ด้านหลังร้องทัก ก่อนจะพากันส่งยิ้มมาให้

“พี่ชื่อแพทนะ คนนี้ชื่อพี่ปิ่น เป็นหัวหน้าทีมหนึ่ง ส่วนคนนั้นพี่รุ้งหัวหน้าทีมสอง แล้วก็นี่มุก น่าจะอายุไล่ ๆ กันกับเรานะ”

พัดชาอาสาเป็นคนแนะนำทุกคนที่ยืนอยู่ในละแวกนั้นให้น้องใหม่รู้จัก แววตาสนใจใคร่รู้เพ่งมองดวงหน้าหวาน  ในใจเต็มไปด้วยความชื่นชม

ขนาดเห็นแค่ครึ่งหน้าเธอยังรู้สึกว่าน้องสวย ตอนเปิดหน้ากากออกมา คงไม่พ้นสวยตะลึงแน่ ๆ เฮ้อ คิดแล้วก็เสียดายที่น้องเขามาทำตำแหน่งเลขา ไม่ใช่ AE อย่างพวกเธอ ไม่อย่างนั้นยอดทีมเดือนหน้าพุ่ง ๆ ทะลุเพดานชัวร์!

หลังทักทายกันพอหอมปากหอมคอ กิติมาก็มอบหมายให้พัดชาเป็นคนพาน้องใหม่มาส่งที่โต๊ะทำงาน ระหว่างเดินมาด้วยกันพัดชาจึงเล่าเกี่ยวกับงานของบริษัทให้ฟังคร่าว ๆ ไปด้วย

“บริษัทเราน่ะนะ ติดหนึ่งในสิบอันดับออแกไนซ์มืออาชีพที่จัดงานได้ดีเยี่ยมเชียวนะ งานใหญ่ ๆ อย่างงานปีใหม่ตรงลานหน้าห้างก็เป็นเราได้จัดเกือบทุกปีเลยนะ งานต่างจังหวัดเราก็รับ ถ้าตารางงานว่างให้ลง”

“งั้นแบบนี้แปลว่าต้องมีทำงานล่วงเวลา หรือไปค้างที่ต่างจังหวัดด้วยสิคะ?”

“จ้ะ ก็ปกติของคนทำอีเวนต์แหละ”

แต่มันไม่ปกติสำหรับเธอเลยสักนิด!

เจณิสตากรีดร้องในใจ ลนลานคว้าแขนรุ่นพี่ใจดีเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ผลักประตู

“แล้วจำเป็นต้องไปทุกคนไหมคะ?”

“ก็ไม่นะ แล้วแต่ทีมที่ได้รับมอบหมายจ้ะ งานของน้องเขมเป็นส่วนของเลขา เพราะงั้นต้องแล้วแต่คุณก้องภพเค้า”

“อ๋อ ดีจังค่ะ”

แบบนั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย เท่าที่แอบศึกษามาล่วงหน้า ส่วนมากงานเลขามักอยู่ที่ออฟฟิต มีบ้างที่ตามไปร่วมประชุมนอกสถานที่ด้วย แต่ถ้าต้องไปถึงต่างจังหวัดนี่ ผู้บริหารใหญ่คงไม่ตามไปนอกจากวันงานหรอกมั้ง

คิดแล้วเจณิสตาก็พรูลมหายใจด้วยความโล่งอก แต่เพิ่งยิ้มออกได้เพียงแป็บเดียว เธอก็ต้องหุบยิ้มฉับ

“ใช่ ดีเลย เราจะได้เจอกันบ่อย ๆ เพราะคุณก้องภพเนี้ย ทั้งเก่งทั้งลุย มีงานที่ไหนคุณเขาก็ลงไปทำกับลูกน้องตั้งแต่วันแรก ๆ เรียกได้ว่าเป็นบอสในฝันที่ใคร ๆ ก็อยากมีเลยแหละ!”

บอสในฝัน?

ใคร ๆ ก็อยากมี?

ใครที่ว่านั่น รบกวนช่วยเว้นคนที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ไว้คนหนึ่งเถอะ!