ตอนที่ 4

สำหรับเธอที่ชอบอยู่บ้าน และต้องพยายามระวังตัวไม่ให้ถูกจับได้ว่ามาทำงานแทนน้องสาวฝาแฝด มันแทบไม่ต่างไปจากฝันร้ายเลยสักนิด

ครั้นจะท้วงติงหรือปฏิเสธคำสั่งเธอก็คงทำไม่ได้อีกนั่นแหละ เพราะนอกจากมาทำงานแทนน้องสาวแล้ว เธอยังต้องปฏิบัติหน้าที่ไม่ให้มีขาดตกบกพร่อง เลี่ยงทุกการปะทะ จนกว่าตัวจริงจะสามารถกลับมาทำงานได้ตามปกติ

แล้วเท่าที่อ่านในอินเตอร์เน็ตมา ส่วนใหญ่มักจะสามารถกลับมาใช้งานได้เป็นปกติภายใน 1 เดือน ก็ได้แต่หวังว่ายายเขมจะไม่คิดซน ทำตัวเองเจ็บเพิ่ม แล้วรีบ ๆ กลับมาเอาตำแหน่งคืนทีเถอะ!

“เอ้อ น้องเขมส่งเอกสารให้ฝ่ายบุคคลครบแล้วเนอะ”

“ค่ะ”

แต่ถึงตอบออกไปแบบนั้น เจณิสตาก็ไม่มั่นใจนักว่าตัวเองจำผิดหรือจำถูก แถมเมื่อเช้ายายน้องตัวดีก็ไม่เห็นบอกอะไรเพิ่มเติม นอกจากบอกว่า  ‘ฉันจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว ไปถึงแกก็แนะนำตัวแล้วนั่งทำงานได้เลย’

แกรก

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น ดึงให้ทั้งเจณิสตาและพัดชาต่างหันไปมองต้นเสียง ทันใดนั้นสาวออฟฟิศก็เก็บเสียงหัวเราะและสีหน้าเพ้อฝันที่มีเมื่อครู่ทันควัน พวกเธอกดศีรษะลงด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม

“สวัสดีค่ะคุณก้อง”

คุณก้อง คุ้น ๆ เฮ้ย! นี่มันชื่อเจ้านายยายเขมนี่หว่า คนตัวเล็กตาโต รีบโค้งตัวแล้วเอ่ยทักทายตามรุ่นพี่

“สวัสดีค่ะคุณก้องภพ”

“อืม”

แค่ได้ยินเสียงเจณิสตาก็เผลอเม้มปาก สัมผัสได้ถึงความดุและเข้มงวดของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน แบบนี้เขาคงไม่พ้นเป็นคนที่เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว ซึ่งแบบนั้นก็ยิ่งอันตรายต่อคนมีความลับแบบเธอเข้าไปใหญ่

“คนนี้น่ะเหรอที่จะมาทำงานเลขา”

“ค่ะคุณก้อง ชื่อน้องเขมค่ะ”

พัดชารีบแนะนำ เป็นจังหวะเดียวกับเจณิสตาที่เงยหน้าขึ้นมาพอดี วินาทีที่สองสายตาสบประสานกัน คล้ายว่าหัวใจของเธอกระตุกไหว ท้องน้อยเกิดระลอกคลื่นบางอย่างซึ่งเธอเองก็อธิบายไม่ถูก

แต่แล้วทุกความรู้สึกแปลกประหลาดก็หายไปในเสี้ยววินาทีที่ดวงตาสีเข้มแสนดุคู่นั้น กวาดมองขึ้นลงอย่างเร็ว ๆ รอบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“แน่ใจ?”

ก้องภพถามย้ำ แววตาแฝงด้วยความหยามหยัน ถึงแม้พนักงานใหม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะแต่งกายด้วยเสื้อแขนขาว กระโปรงก็ยาวกรอมเข่า ดูเรียบร้อยจนเกือบเข้าขั้นเฉิ่มเชยเมื่อเทียบกับพนักงานคนอื่น ๆ ในบริษัท

ทว่ามันช่างย้อนแย้งกับความรัดรึงที่เน้นทรวดทรงแต่ละส่วนให้ลอยเด่นออกมา หล่อนคิดว่าลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้ คนอย่างเขาจะดูไม่ออกหรือยังไง เหอะ!

ก้องภพส่ายหน้าอย่างระอาใจแล้วผลักประตู เดินเข้าห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงประโยคกึ่งเตือนกึ่งไล่ เพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่าควรล้มเลิกความตั้งใจ

“ก็หวังว่าจะเข้ามาทำงานที่เป็นงานจริง ๆ”

อะไรคือก็หวังว่าจะเข้ามาทำงานที่เป็นงานจริง ๆ!

เจณิสตาตาลุกวาว สองมือกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเคือง และเหมือนว่าคนข้าง ๆ จะพอจับอารมณ์ของเธอได้ รอยยิ้มจืดเจื่อนจึงถูกส่งมาพร้อมสัมผัสปลอบใจที่บ่าของเธอ

“อย่าเพิ่งคิดมากน้า คุณก้องไม่ได้ตั้งใจจะว่าเขมเป็นคนแบบนั้นหรอก แต่พอดีเลขาคนก่อน ๆ เขาทำงานกันแบบว่า...” พัดชาเว้นเสียง หากแววตาก็ฟ้องชัดเจนว่าคนเหล่านั้นทำงานแบบไหน

“อื้ม ก็นั่นแหละ ยิ่งคนล่าสุดนี่ ถึงขั้นล็อกห้องแล้วกระโจนใส่ คุณเขาเลยออกแนวขยาดนิด ๆ”

“สำหรับพี่แพทอาจเรียกว่าขยาดนิด ๆ แต่สำหรับเขม การกระทำเมื่อครู่มันเรียกว่าการดูถูกค่ะ”

เจณิสตาแย้งเสียงขุ่น การที่เขาเจอเรื่องแย่ ๆ มาแล้วคิดระแวง อันนี้เธอเข้าใจได้ แต่เขาไม่ควรคิดแล้วตัดสินว่าทุกคนจะเป็นเหมือนกันหมด โดยเฉพาะกับคนที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรก

แล้วจะบอกอะไรให้นะ เห็นหน้าตาบ้าน ๆ แบบนี้ แต่เธอน่ะเป็นคนที่เลือกมากถึงมากที่สุด ไม่อย่างนั้นคงไม่เกาะคานทอง อยู่เป็นโสดมาจนถึงทุกวันนี้หรอก

ส่วนไอ้เรื่องที่ว่าเขาหล่อจนหญิงต้องเหลียวหลัง อันนั้นเธอไม่เถียง แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าความหล่อนั้นจะทำให้เธอคิดอยากกระโจนใส่เขา หรือใช้เต้าไต่เพื่อให้ได้ทั้งงาน ได้ทั้งเงินด้วยอีกคน

โอ๊ย ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

นี่ถ้าไม่ติดว่ายายน้องตัวดีคาดหวังกับงานชิ้นนี้ไว้มากนะ  เธอจะเตะปากไอ้เจ้านายหน้าหล่อแต่ในปากมีฟาร์มหมาปั๊กนี่สักทีแล้วหนีกลับบ้าน

ชักจะไม่อยากทำมันแล้วนะงานเนี่ย!