ตอนที่ 2

แล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น ก็กลายมาเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมายืนอยู่ที่นี่ ในวันนี้ แม้เวลานี้จะเพิ่งเจ็ดนาฬิกาสามสิบห้านาที หากบริเวณหน้าตึกก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ชุดที่สวมใส่และป้ายห้อยคอบอกให้รู้ว่าคนพวกนี้น่าจะเป็นพนักงานของหนึ่งในบริษัทที่เช่าพื้นที่ในตึกแห่งนี้

ใบหน้าสะสวยเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและกังวล  มือเลื่อนลงไปดึงชายกระโปรงให้ขยับลงเล็กน้อย เขมิกา น้องสาวผอมกว่าเธอพอสมควรทำให้ต้องงัดชุดตัวเองออกมาใช้ และครั้งล่าสุดที่เธอสวมพวกมันก็เป็นเมื่อสองปีก่อน

หลังลาขาดจากงานบริษัทแล้วผันตัวมาเป็นฟรีแลนซ์ มันก็ถูกวางเก็บไว้ที่มุมในสุดของตู้เสื้อผ้า วันเวลาหมุนผ่าน กิจวัตรประจำวันทำให้รูปร่างเธอขยับขยาย เมื่อนำกลับมาใส่อีกทีชุดจึงค่อนข้างเข้ารูปจนเน้นทรวดทรงเกินต้องการไปหน่อย

แต่จะให้ซื้อใหม่ยกเซตเพื่อการนี้ บอกตรง ๆ ว่าเธอเสียดายเงิน ไว้ลดน้ำหนักด้วยการกินน้อยลงคงพอถูไถไปได้ประมานหนึ่ง และถึงอย่างไรชุดพวกนี้ก็คงถูกเธอหยิบมาใช้งานแค่หนึ่งเดือน

ใช่ ... แค่หนึ่งเดือนเท่านั้น

‘เจนนนน ฉันจะทำยังไงดี ฉันไม่อยากชวดงานนี้ ฮือ’

‘ไม่ไหวก็บอกเขาไปตามตรงว่าขอโทษค่ะพี่ หนูประสบอุบัติเหตุ ขอเลื่อนวันเริ่มงานไปเป็นวันที่หนึ่งเดือนหน้าแทนได้ไหมคะ’

‘แกจะบ้าเหรอเจน ขืนฉันบอกไปแบบนั้นแล้วเขาตอบกลับมาว่า งั้นน้องก็พักรักษาตัวยาว ๆ ไปเลยนะคะ ไม่ต้องห่วงงานทางนี้ พี่จะหาคนใหม่มาทำแทน ฉันก็ซวยดิ!’

‘เอ้า ถ้าไม่ขอเลื่อนแล้วจะทำยังไง ไปทำงานทั้งแบบนี้เหรอ แกเจ็บมือขวานะ ไม่ใช่มือซ้าย จะเขียนหนังสือ จะพิมพ์คอมยังไง’

‘นั่นแหละปัญหา ถึงฉันไปแต่ถ้าฉันทำงานไม่ได้ เขาก็คงไล่ออกอยู่ดีอะ ฮืออออ’

เขมิการ้องไห้หนัก ตาบวมจนเจณิสตานึกสงสาร ทว่าก็ไม่รู้จะช่วยน้องอย่างไรจึงได้แต่กอดปลอบใจ แต่แล้วจู่ ๆ คนน้ำตานองหน้าก็ดีดตัวออกจากอ้อมอก

‘เจน! ฉันนึกออกแล้วว่าทำยังไงฉันถึงจะไม่โดนไล่ออก แล้วก็ไม่ต้องโทรไปขอเลื่อนวันเริ่มงานด้วย’

‘ยังไง?’

‘แกไง แกไปทำงานแทนฉันหน่อย ไหน ๆ ช่วงนี้งานแปลก็ไม่ค่อยเยอะ’

‘แกจะบ้าเหรอเขม! นี่มันทำงานเลยนะ มันไม่เหมือนตอนเรียนที่แค่เข้าไปนั่งฟังอาจารย์แล้วจดนู้นจดนี่ลงสมุดไปเรื่อยอะ’

‘แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วอะ นะเจนนะ เจนจ๋าเจนสุดที่รัก เดี๋ยวเงินเดือนเดือนแรกฉันยกให้แกหมดเลย กราบล่ะ ช่วยที ฉันอยากได้งานที่นี่จริง ๆ’

‘แต่เขม...’

‘ฉันรู้ว่าแกจะพูดอะไร ฉันรู้ว่าแกจะบอกว่าไม่ต้องห่วง แค่น้องสาวคนเดียวทำไมแกจะเลี้ยงไม่ไหว ฉันรู้ แต่แกรู้อะไรไหม ฉันโคตรรู้สึกแย่เลยที่ตัวเองไร้ประโยชน์ ตอนได้งานเป็นพนักงานขายของตามบูทในห้างฉันก็จับลูกค้าไม่ได้ ยอดไม่มี ใช้เงินเข้าเนื้อตัวเองทุกวันไม่พอ ยังต้องมาขอค่ารถจากแกเพิ่มอีก’

‘…’

‘แล้วพอลาออก ตั้งใจจะมาช่วยงานแกก็ดันทำไม่ค่อยได้เพราะภาษาฉันแม่งโคตรแย่ ใช้แกรมม่าผิด ๆ ถูก ๆ จนสุดท้ายแกต้องเสียเวลาเอางานไปแก้ บางงานถึงขั้นต้องลบแล้วทำใหม่หมด แต่ถึงฉันจะไร้ประโยชน์แค่ไหน ฉันก็ยังหวังนะ หวังว่าวันหนึ่งฉันจะไม่เป็นตัวภาระ แล้วสามารถแบ่งเบาอะไรแกได้บ้าง ... สักนิดก็ยังดี’

ภาพน้องสาวนั่งร้องไห้ น้ำตานองหน้า แววตาร้าวรานด้วยความรู้สึกแย่ พร่ำบอกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ ทำเอาเจณิสตาหัวใจอ่อนยวบ เธอสัมผัสได้ว่าน้องสาวเจตนาดีและตั้งความหวังไว้กับงานนี้มาก ซึ่งหากปล่อยให้หลุดมือไปก็ไม่รู้ว่าโอกาสดี ๆ แบบนี้จะมีเข้ามาอีกเมื่อไร

สุดท้ายหลังนอนทบทวนอยู่หลายคืน เธอก็พบว่าเธอไม่อาจเมินเฉยต่อความทุกข์ใจของน้องสาวตัวแสบที่คลานตามออกมาจากท้องแม่ในเวลาไล่เลี่ยกันได้ลงคอ

เพียงแต่ ... จะรอดไหมวะ