ตอนที่ 5

‘งานนี้ฉันหวังไว้มากจริง ๆ’

นึกถึงคำที่น้องสาววิงวอนก่อนเธอออกมาทำงานเมื่อเช้านี้ เจณิสตาก็ได้แต่กำหมัด บอกตัวเองให้สงบสติอารมณ์ เธอจะทำทุกอย่างพังตั้งแต่วันแรกไม่ได้

“แกทำได้เจน แกต้องทำได้ เรื่องแค่นี้เอ้งงงงงง”

หญิงสาวพร่ำสะกดจิตตัวเองซ้ำ ๆ แม้ปลายเสียงจะเหินสูง และยังหายใจถี่รัว บ่งบอกถึงความโมโหที่กรุ่นอยู่เต็มอก แต่เพื่อน้อง เพื่อครอบครัวคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ เธอต้องทำได้!

คล้อยหลังรุ่นพี่กลับไปทำงานที่โต๊ะ เจณิสตาใช้ช่วงเวลาระหว่างเตรียมของว่าง จัดการกับอารมณ์ไปด้วย

เพราะต่อให้ส่วนลึกของใจจะร่ำร้อง อยากเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเจ้านายใหม่มากแค่ไหน แต่ตำแหน่งหน้าที่ก็ทำให้การหนีกลับบ้านเป็นได้แค่ความปรารถนา

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ๆ กระทั่งมั่นใจว่าตนซ่อนทุกความขุ่นเคืองไว้ภายใต้สีหน้าเป็นมิตรที่ประดิษฐ์ขึ้นได้แนบเนียนพอแล้ว เธอก็เคาะประตู

“ขออนุญาตค่ะ”

“เชิญ”

สู้เขาอีหญิง!

ให้กำลังใจตัวเองอีกรอบแล้วเจณิสตาก็กลั้นใจผลักประตู สองเท้าก้าวพาตัวเองไปหยุดยืนใกล้โต๊ะผู้บริหาร บรรจงวางกาแฟลงในตำแหน่งที่เหมาะสมแล้วแนะนำตัวใหม่อีกครั้งอย่างเป็นทางการ

“สวัสดีค่ะคุณก้องภพ ดิฉันนางสาวเขมิกา โอบรักษ์ จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย x คณะวิทยาการจัดการ สาขาการจัดการธุรกิจทั่วไป เกรดเฉลี่ยสามจุดศูนย์หนึ่ง ต่อไปนี้จะมารับหน้าที่เลขานุการ ฉะนั้นขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

ดวงตาสีเข้มละจากหน้าเอกสารไปมองแก้วกาแฟใกล้มือแวบหนึ่ง ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นมองเจ้าของเสียงใส ๆ ที่กำลังพรีเซ้นต์ชื่อเสียงเรียงนามของตัวเอง ราวกับเป็นเด็กนักศึกษาตอนกล่าวรายงานหน้าห้องก็ไม่ปาน

ทันใดนั้นมือที่กำลังจะเปิดแฟ้มเอกสารก็ชะงักเล็กน้อย เมื่อพบว่าแววตาของคนตรงหน้า ช่างสุกใสไร้วี่แววเสน่หา ไม่สิ มันไม่ใช่แค่ไม่มี แต่ยังเจือด้วยความขุ่นเคืองเขาเสียด้วยซ้ำ

และนี่เป็นครั้งแรกที่ก้องภพได้รับสายตาแบบนี้จากผู้หญิง

“...”

“...”

“...”

“เอ่อ คุณก้องภพ มีอะไรอยากจะถามดิฉันเพิ่มหรือเปล่าคะ?”

เมื่อพูดจบไปสักพักแล้วอีกฝ่ายเอาแต่จ้องหน้า คิ้วขมวดเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่ยอมพูดสักที เจณิสตาเลยเป็นฝ่ายถามออกไปตรง ๆ

“เธอ...” ชายหนุ่มเงียบเสียง สีหน้าคล้ายครุ่นคิดลังเลครู่หนึ่งก็พูดต่อ

“ถอดแมสสิ”

ความรู้สึกไม่ปลอดภัยตรงเข้าจู่โจมทันที เจณิสตาเผลอยกมือขึ้นจับสิ่งเดียวที่ช่วยปิดบังตัวตนอย่างลืมตัว

“ถอดทำไมคะ?” พอนึกขึ้นได้ว่ากำลังทำตัวมีพิรุธเธอรีบให้เหตุผลที่คิดว่าเข้าท่าที่สุด “เอ่อ คือว่าดิฉันหมายถึง ตอนนี้ดิฉันเป็นหวัดอยู่น่ะค่ะ แคกแคก”

เจณิสตาไม่ลืมกระแอมไอตบท้ายเพื่อความสมจริง ช่วงนี้ไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ระบาดด้วย เธอมั่นใจว่าคงไม่มีใครอยากเสี่ยงกับมันแน่นอน

“เมื่อเช้าคุณก็ส่งผลตรวจเอทีเคให้แพทแล้วนี่ ถ้าขึ้นสองขีดคุณคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้แบบนี้หรอก เพราะงั้นถอดแมสด้วย ผมต้องรู้ว่าคนที่จะทำงานกับผมทั้งวันหน้าตาเป็นยังไง แล้วหลังจากนี้คุณอยากจะใส่มันต่อทั้งวันทั้งคืน ผมก็ไม่ว่า”

ริมฝีปากอิ่มเดี๋ยวเม้มเดี๋ยวคลาย เหตุผลที่เขายกมาดักคอทำเอาเธอจนต่อคำพูด อยากขัดแต่ก็ทำไม่ได้ งั้นถ้าให้เห็นแค่แวบเดียวก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

อย่างไรซะเธอกับน้องสาวก็เป็นฝาแฝดที่เกิดจากไข่ใบเดียวกัน ขนาดเพื่อนที่โรงเรียนยังใช้เวลาร่วมเดือน กว่าจะแยกออกว่าใครเป็นใคร แล้วนี่เธอมาสวมรอยเป็นยายเขมแค่ไม่นาน เขาไม่ทันแยกออกหรอก

หลังไตร่ตรองดูแล้วคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไรตามมา เจณิสตาก็ยอมปลดหน้ากากอนามัยออกตามคำสั่ง หากเธอก็ทำเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

“โอเคนะคะ” เธอถามแล้วรีบสวมหน้ากากเข้าที่เดิม

ความเงียบก่อเกิด แถมเนิ่นนานเสียจนหัวใจของวัวสันหลังหวะเต้นไม่เป็นส่ำ ร่างกายเครียดเกร็งขึ้นด้วยกลัวจะถูกจับได้ตั้งแต่วันแรก

แต่มันไม่มีอะไรหรอก อย่าเพิ่งตื่นตูม… 

หญิงสาวท่องบอกตัวเองในใจ พยายามควบคุมสีหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุดแม้ใจจะร้อนรนจนแทบยืนไม่นิ่ง อดทนอยู่ราวสองนาทีเธอก็เห็นเจ้านายหนุ่มยกมือขึ้นมาโบกน้อย ๆ เป็นเชิงไล่ เธอถึงกับลืมตัว พรูลมหายใจโล่งอกในนาทีนั้น

“เอ่อ ... ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวไปเตรียมเอกสารก่อนนะคะ ถ้าคุณก้องภพต้องการอะไรเพิ่มเติม กดเรียกดิฉันได้เลย”

พูดจบเจณิสตาก็รีบก้มหน้าก้มตาเดินออกไป ทำให้เธอไม่ทันเห็นเลยว่าแววตาของเจ้าของห้องยามมองตามหลังมานั้น มันเต็มไปด้วยความประหลาดใจและเคลือบแคลง

“จะใช่เธอคนนั้นไหมนะ?” ก้องภพพึมพำถามกับตัวเอง หากวินาทีต่อมาเขาก็ส่ายหน้า

“ไม่น่าใช่หรอก”

เพราะหากเป็นคนคนนั้นจริง หล่อนคงไม่มีปฏิกิริยาอยากจะพุ่งเข้ามากัดเขาอยู่ตลอดเวลาแบบนี้