เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 6
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-10 21:19:58เพราะเพิ่งมาทำงานวันนี้เป็นวันแรก เจณิสตาเลยไม่ต้องติดสอยห้อยตามเจ้านายใหม่ออกไปประชุมงานนอกสถานที่ เวลาส่วนใหญ่ของวันนี้หมดไปกับการเรียนรู้งานจากเอกสารที่คนเก่าทำไว้
โดยมีพัดชา ผู้ถูกเรียกตัวให้มารับหน้าที่พี่เลี้ยงเฉพาะกิจ คอยมาดูแลและอธิบายในส่วนที่เธอไม่เข้าใจ
ปกติแล้วเธอทำงานเป็นฟรีแลนซ์ รับแปลเอกสาร นอกจากลูกค้าซึ่งมักเป็นขาประจำ พิมพิที่เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย และน้องสาวฝาแฝดที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันเธอก็แทบไม่ได้คุยกับใครเลย
เมื่อจู่ ๆ ต้องมามีเพื่อนร่วมงานหลายคนเลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเกร็ง ดังนั้นหากไม่มีข้อสงสัยอะไรเธอเลยทำตัวเหมือนยุ่ง ด้วยการนั่งอ่านเอกสารเงียบ ๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องสนทนากับใคร
“อุ้ย เที่ยงสิบแล้วเหรอเนี่ย โทษที ๆ พี่ก็ลืมมองนาฬิกาเลย ปะ เราไปพักกินข้าวกันก่อน เดี๋ยวค่อยมาอ่านกันต่อตอนบ่าย”
พัดชาดันแฟ้มเอกสารให้ปิดลงแล้วยิ้มให้อย่างใจดี หากเจณิสตากลับมีรอยยิ้มเจื่อน ๆ
“พอดีวันนี้ เจ... เขม ห่อข้าวมาค่ะ”
หญิงสาวชี้มือไปทางถุงผ้าใบเล็ก ๆ ที่หอบหิ้วติดมือมาจากบ้าน โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ใช่คนชอบเซ้าซี้ หลังส่งยิ้มแล้วบอกว่าถ้าอยากได้ขนมอะไรเพิ่มให้โทรมาบอก อีกฝ่ายก็เดินตามไปสมทบกับเพื่อนร่วมทีมที่ยืนรออยู่ไม่ไกล
เจณิสตาพรูลมหายใจยาว ๆ ทิ้งตัวลงพิงเก้าอี้ ให้ตายเถอะ กี่ครั้งแล้วนะที่เธอเกือบเผลอแทนตัวด้วยชื่อตัวเอง ดีที่ต่อให้อยู่กับพัดชาเธอก็ยังสวมหน้ากากอนามัยอยู่ตลอด และเราไม่ได้นั่งกันใกล้มาก ทำให้ความลับที่แบกบนบ่ายังคงอยู่ดี
“เมื่อไรยายเขมจะหายดีเนี่ยยยย”
คนร่ำ ๆ อยากกลับไปทำงานของตัวเองอย่างสบายใจโอดครวญ ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเอาหน้ากากอนามัยออกจากหน้า แล้วก้มไปหยิบกล่องพลาสติกที่มีขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อยขึ้นมาเปิด
ในนั้นมีแซนด์วิชไข่ที่เธอทำเองบรรจุอยู่ ส่วนแก้วเก็บความเย็นมีน้ำส้มคั้นสด ฝีมือเธออีกเช่นเดียวกัน ที่เลือกเมนูนี้มา ไม่ใช่เพราะเป็นคนรักสุขภาพ แต่เพราะมันกินง่าย แถมกล่องก็ไม่ค่อยเลอะด้วย
หญิงสาวส่งอาหารกลางวันเข้าปาก ความกรอบของผักกาดหอม ผสมผสานไปกับความหวานมันติดเค็มปะแล่มของไข่ดาวที่เคล้าด้วยครีมสลัด ตัดเลี่ยนด้วยรสเปรี้ยวอมหวานของน้ำส้มเย็น ๆ เรียกรอยยิ้มให้จุดที่มุมปาก
ฮืม โคตรดี!
คนเอนจอยกับการกินเคี้ยวตุ้ย ๆ ครางงึมงำในลำคอ สีหน้ามีความสุข หากก็มีเวลาดื่มด่ำช่วงเวลานี้ได้ไม่นาน ทันทีที่ส่งคำสุดท้ายเข้าปากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก็ส่งเสียงดังลั่นจนเจณิสตาเกือบสำลักด้วยความตกใจ
ตายแล้ว ลูกค้าแน่ ๆ เลย
เธอรีบเคี้ยว รีบกลืนสิ่งที่อยู่ในปาก จิบน้ำส้มตามเล็กน้อยแล้วกระแอมไอสองสามทีเป็นการวอร์มเสียง ก่อนจะดึงหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบกับหูตัวเอง
“สวัสดีค่ะ อัลทิเมทมีเดียค่ะ” หญิงสาวกล่าวทักทาย เลียนแบบรุ่นพี่เวลารับสายลูกค้าได้อย่างไร้ที่ติ
( น้องเขม นี่พี่แพทเองนะ )
“อ้อ ค่ะพี่แพท”
ถึงจะงง ๆ อยู่บ้างที่อีกฝ่ายต่อสายเข้ามาหา หากเจณิสตาก็คิดว่ารุ่นพี่คงมีเรื่องสำคัญ และก็เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด
( คือ ... น้องเขมกินข้าวเสร็จหรือยังคะ )
“เสร็จแล้วค่ะ พี่แพทจะให้เขมทำอะไรหรือเปล่าคะ”
( พี่อยากจะขอวานน้องเขมให้ช่วยเข้าไปในห้องคุณก้อง แล้วกดอัปทุกไฟล์ในโฟลเดอร์ที่ชื่อดับเบิ้ลดีออโต้ ลงในไดรฟ์ให้คุณก้องหน่อยได้ไหมคะ พอดีคุณเขาต้องใช้ด่วน แต่ว่าพี่ออกมากินข้าวที่ห้าง ยังหาวินนั่งกลับออฟฟิตไม่ได้เลยค่ะ )
“อ้อ ค่ะ ได้ค่ะ”
เท่านี้ความร้อนรนในน้ำเสียงของปลายสายก็หายไปหลายส่วน รุ่นพี่กล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ จนคนให้ความช่วยเหลือกลายเป็นฝ่ายรู้สึกเกรงใจ
“งั้นรอแป็บนะคะพี่แพท”
เจณิสตาบอกแล้ววางหูโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็รีบวิ่งไปในห้องทำงานท่านประธาน
บทล่าสุด
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 33
เพราะไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต เจณิสตาจึงบอกไปตามตรงว่าเธอแค่ปวดท้องรอบเดือน และขอรับเพียงยาลดปวดก็พอซึ่งแม้คุณหมอจะสั่งจ่ายยาให้ แต่ไม่วายแนะนำกึ่งเกลี่ยกล่อมว่าหากมีอาการปวดรุนแรงจนส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันแบบนี้มาตลอด ควรเข้ารับการตรวจภายในอีกครั้งอย่างละเอียดเจณิสตาพนมมือไหว้ ขอบคุณคุณหมอยังสาวเมื่อการตรวจเสร็จสิ้น พลันเธอก็ชะงัก แววตาล่อกแล่ก อย่างควบคุมไม่อยู่เมื่อสบเข้ากับสายตาดุ ๆ ของเจ้านายที่นั่งกอดอก ทำหน้าบูดอยู่หน้าห้องฉุกเฉินแถมสีหน้าเขาดูจะถมึงทึงขึ้นด้วย เมื่อเห็นว่าเธอเดินออกจากห้องฉุกเฉินมาด้วยสองขาของตัวเอง ปราศจากรถเข็น“เอ่อ...”“รถเข็นไปไหน”น้ำเสียงเข้มงวดแทบลอยมากระแทกหน้า เจณิสตาพยายามใช้รอยยิ้มลดทอนความขุ่นเคืองของเจ้านาย“คือฉันไม่ปวดท้อง ไม่ปวดหัวแล้วก็เลยคืนรถเข็น เผื่อมีคนอื่นที่เขาจำเป็นต้องใช้มากกว่าน่ะค่ะ”“แล้วใครบอกว่าเธอไม่จำเป็นต้องใช้”เธอนี่แหละบอก!แต่เพราะไม่อยากให้เจ้านายเรียกหาเจ้ารถเข็นนั้นกลับมา เจณิสตาจึงเลือกไม่ตอบแล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น“แล้วคุณก้องล่ะคะ คุณหมอว่ายังไงบ้าง เรื่อง เอ่อ... จมูก”“หนัก ปวดไปครึ่งหน้า เลือดเพิ
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 32
เนื่องจากทั้งไม่สบายตัวจากอาการปวดที่รุมเร้า และไม่สบายใจกับบรรยากาศภายในห้องโดยสารที่เงียบเฉียบ ไร้บทสนทนาจนรู้สึกอึดอัด เจณิสตาจึงแสร้งทำเป็นนอนหลับตาแต่แล้วลมเย็นที่เป่าเข้าหน้าก็ดันทำให้เธอผล็อยหลับไปจริง ๆ กว่าจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ก็ตอนรับรู้ได้ถึงแรงสะบัดของเข็มขัดนิรภัย“อื้อ”หญิงสาวสะดุ้งตกใจ และเพราะยังไม่ตื่นดี มือจึงคว้าหมับที่สายเข็มขัดนิรภัย ขณะที่อีกมือก็ยื่นไปหาเงาดำที่คร่อมอยู่เหนือร่าง โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นจะกลายเป็นการล่วงเกินเจ้านายในเวลาต่อมาเพี้ยะ!หือ? เสียงอะไรแล้วทำไมสันมือเธอถึงได้เจ็บ ๆ ตึง ๆเจณิสตาขมวดคิ้ว กระพริบตาถี่ ๆ ชั่วอึดใจดวงตาก็เปลี่ยนเป็นเบิกโตเมื่อภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นฉิบหายแล้ว!ความแดงที่ปลายจมูกบอกให้รู้โดยไม่ต้องถามว่าเมื่อครู่สันมือของเธอปะทะเข้ากับส่วนไหนของเจ้านาย และยิ่งไปกว่านั้น ...“คะ...คุณก้องภพ เอ่อ ในรถมีทิชชูไหมคะ?”“...” แม้จะยังงุนงงกับคำถาม หากเจ้าของรถก็พยักพเยิดหน้า ใช้สายตาชี้แทนคำตอบเจณิสตากระวีกระวาดดึงทิชชูออกจากซองที่ซ่อนอยู่ในช่องเก็บของคอนโซลรถด้านหน้า ช้อนสายตามองเจ้านายแวบหนึ่งแล้วอ้อมแอ้มเสีย
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 31
“คงงั้นค่ะ น้องหน้าซีดมาก แล้วปิ่นก็ได้ยินน้องบ่น ๆ ว่าปวดหัว ที่เดินมารถก็เพราะมาหายาให้น้อง แต่ไม่มี”“แล้วทำไมไม่มี!”“แล้วทำไมต้องเสียงดังใส่ปิ่นด้วยล่ะเนี่ย!”กิติมาแกล้งท้วง เธอกลั้นยิ้มแทบตายตอนเห็นก้องภพหลุดหน้าเหวอ“ก็...ก็มันเป็นยาขั้นพื้นฐานที่ปิ่นมีติดตัวตลอดนี่”“ก็ใช่ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วไงคะ”“งั้นก็ออกไปซื้อสิ ให้ใครไปก็ได้”“แล้วพี่ก้องจะให้ใครไปล่ะคะ หันไปดูสิ ตอนนี้มีใครว่างที่ไหน แม้แต่ตัวปิ่นเองเดี๋ยวก็ต้องไปรอรับเครื่องเสียงแล้วเนี่ย”กิติมาแจ้งเหตุผลเสียงอ่อน ชำเลืองมองคนยืนทำหน้าเครียดแวบหนึ่งก็แสร้งทำเอาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองแล้วทำหน้าตกใจ“อุ้ย พูดถึงก็มาเลย ปิ่นต้องไปทำงานต่อแล้ว ไงถ้าพี่ก้องเห็นใครว่างอยู่ก็ฝากจัดการบอกให้เขาไปซื้อยาให้ทีนะคะ อ้อ แล้วเร็ว ๆ หน่อยก็ดีนะ คือน้องเขมเขา...หนักอยู่”กิติมาทำหน้าจริงจังส่งท้าย ก่อนจะปลีกตัวกลับไปหาทีมที่ตอนนี้เริ่มทยอยนำลูกโป่งขึ้นล้อมเสาและซุ้มทางเข้า โดยไม่สนใจว่าคนข้างหลังจะหน้าบูดบึ้ง มองเธอด้วยแววตาขุ่นขวางแค่ไหนแล้วดูนะ ถ้าอุตส่าห์บอกใบ้ เปิดทางให้ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่ออีก เธอจะดึงตัวน้องมาทำงานด
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 30
"แล้วถามจริง ๆ นะคะ หน้าฉันดูเหมือนคนอยากกระโจนใส่คุณก้องตลอดเวลาเหรอคะ?”“เหมือน หน้าคุณมันฟ้องมากว่าถ้ามีไม้หน้าสามอยู่แถวนั้น คุณกระโจนใส่ผมแน่”เจณิสตาถึงกับหลุดหัวเราะร่า ไม่คิดปฏิเสธ เพราะตอนนั้นในใจเธอก็แอบคิดแบบนั้นจริง ๆส่วนตอนนี้ ...หากตัดเรื่องที่เขาพูดจาไม่เข้าหูเพราะตั้งแง่กับเธอตั้งแต่วันแรก และชอบพูดจากวนโอ๊ยจนอยากทุบหลังในบางครั้ง เธอว่าเขาก็ไม่ได้เป็นเจ้านายที่แย่อาจจะดุบ้างในเวลางาน แต่มันเกิดจากความต้องการให้งานออกมาดีที่สุด ตรงตามโจทย์ที่ลูกค้าบรีฟไว้ที่สุด และที่สำคัญเขาไม่ใช่เจ้านายประเภทถนัดแต่ชี้นิ้วสั่งงานไปวัน ๆ เขามีความรู้ความสามารถ คิดและมองอย่างนักธุรกิจกระนั้นเขาก็ยังปฏิบัติต่อคนที่มีตำแหน่งต่ำกว่าอย่างสุภาพ เปิดใจรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น และมันจะมีผู้บริหารระดับสูงสักกี่คนที่กล้าลงไปช่วยทีมงานแบกเสาเต็นท์จนเสื้อเปรอะเปื้อนมาวันนี้เธอเลยไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมทุกคนในบริษัท รวมถึงทีมสถานที่ถึงพร้อมใจให้ความเคารพ และบอกว่าเขาคือเจ้านายในฝันแล้วเจณิสตาก็สะดุ้ง หลุดจากห้วงความคิดเมื่อแก้วในมือถูกดึงออกไป ก่อนที่เขาจะรินไวน์ให้เธอเพิ่ม“พอแล้วค่ะ”เธอรีบ
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 29
“ทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่”“นี่คุณก้องภพคิดจะสัมภาษณ์งานรอบสองเหรอคะ?”“ก็แค่อยากรู้ แล้วนี่ก็หมดเวลางานแล้ว เลิกเรียกผมเต็มยศแบบนั้นเถอะ”“ถ้าไม่ให้เรียกว่าคุณก้องภพ แล้วจะให้เรียกว่าอะไรคะ ลุงก้อง?”คิ้วเข้มพลันกระตุกยิก ๆ อายุเขาเพิ่งก้าวผ่านเลข 3 มาไม่กี่ปีนะ แถมหน้าก็ยังไร้ริ้วรอย เอาอะไรมาลุง!ก้องภพถลึงตาใส่เลขาที่นั่งทำหน้าตาใสซื่อราวกับเมื่อครู่ไม่ได้หลอกด่าใคร“มีใครเคยบอกไหมว่าคุณนี่ปากร้ายเอาเรื่อง”“ก็...เยอะอยู่ค่ะ”เจณิสตาพยักหน้ายิ้ม ๆ ส่วนสาเหตุที่เธอใช้คำว่า ‘ลุง’ ไม่ใช่เพราะเขาหน้าแก่ แต่เป็นเพราะเขามีนิสัยบางอย่างคล้ายกับลุงข้างบ้านเธอไม่มีผิด“เขมิกา”อุ้ย! มีคนเริ่มไม่พอใจแล้ว หญิงสาวรีบเก็บรอยยิ้มขัน“ค่า ๆ งั้นเรียกคุณก้องแทน ดีไหมคะ?”“หึ” ก้องภพแค่นหัวเราะ พยักหน้ารับหากไม่วายส่งสายตาคาดโทษ“แล้วตกลงทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่” “จริง ๆ ตอนแรกก็ไม่คิดจะมาหรอกค่ะ”“โอเค งั้นพรุ่งนี้ไปลาออกเลยไหม เดี๋ยวโทรบอกดิเรกให้”“เดี๋ยวสิคะ! ฉันยังพูดไม่จบเลย”หญิงสาวค้อนใส่อย่างลืมตัว“ตอนแรกค่ะ แค่ตอนแรก ก็แบบ...ถ้าให้พูดตรง ๆ เลยก็กลัวค่ะ ฉันกลัวปรับตัวไม่ได้ การเปลี่ยนงา
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 28
“...”“...”ปฏิกิริยานั้นพลอยทำเจณิสตาชะงักตาม และเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาอาจไม่ชอบที่เธอถือวิสาสะทำอะไรตามอำเภอใจ เธอก็ตาโต ลนลานเก็บไม้เก็บมือแล้วผละออกห่าง“ขอโทษค่ะ”ริมฝีปากหยักลึกเดี๋ยวเม้มเดี๋ยวคลาย ครู่หนึ่งก็เผยอขึ้น เจณิสตารีบหดคอ เตรียมใจรับคำดุ“นี่”“คะ...คะ?”“ทีหลังอย่าไปเช็ดหน้าใครแบบนี้ ถ้าไม่อยากมีปัญหากับแฟน”“แฟน?”เจณิสตาทวนคำเสียงสูง งุนงงอยู่ชั่วอึดใจก็หลุดยิ้มขำกับคำเตือนนั่น“ขอบคุณค่ะ เอาไว้ฉันมีแฟนเมื่อไร ฉันจะระวังแล้วกันค่ะ”จบคำหญิงสาวก็หมุนตัวไปบริการปิดท้ายรถให้ ทำให้เธอไม่มีโอกาสเห็นเลยว่าหลังพูดออกไป มุมปากของใครบางคนโค้งตัวสูงนานหลายวินาทีทีเดียวกลับมาถึงที่พักเจณิสตาก็ตรงดิ่งมาอาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก กระทั่งสบายตัวก็ลากกระเป๋าออกมาจัดจากข้อความที่คุยกับพัดชา ทีมอีเว้นท์ที่เหลือจะมาถึงช่วงเที่ยง และเธอจะได้ย้ายไปพักรวมกับพี่ ๆ ในทีม อาจไม่สะดวกสบายและมีวิวสวยเท่ากับวิลล่าหลังนี้ แต่ก็คงสนุกและรู้สึกผ่อนคลายกว่าอยู่ที่นี่มือเรียวหยิบชุดที่จะใส่ในวันพรุ่งนี้ออกมาแขวน แล้วย้ายชุดที่ยังไม่ใส่ไปอยู่ฝั่งเดียวกัน ส่วนตัวไหนที่ใช้งานแล้ว เธอแยกมันใส่ถุงพลาสต
บางทีคุณอาจจะชอบ
ท่านประธานร้อนเร่า (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น41.8K viewsHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์320.5K viewsชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน92.4K viewsOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat53.2K viewsย้อนเวลากลับมารักครอบครัว
ไหล่ซ่า837 viewsวิวาห์บังคับรัก
ผกายมาส135 viewsดีลรักมาเฟียร้าย
เฮียกังฟู186 viewsเมียจ้างบำเรอสวาท
เฮียกังฟู244 views
