ตอนที่ 6

เพราะเพิ่งมาทำงานวันนี้เป็นวันแรก เจณิสตาเลยไม่ต้องติดสอยห้อยตามเจ้านายใหม่ออกไปประชุมงานนอกสถานที่ เวลาส่วนใหญ่ของวันนี้หมดไปกับการเรียนรู้งานจากเอกสารที่คนเก่าทำไว้

โดยมีพัดชา ผู้ถูกเรียกตัวให้มารับหน้าที่พี่เลี้ยงเฉพาะกิจ คอยมาดูแลและอธิบายในส่วนที่เธอไม่เข้าใจ

ปกติแล้วเธอทำงานเป็นฟรีแลนซ์ รับแปลเอกสาร นอกจากลูกค้าซึ่งมักเป็นขาประจำ พิมพิที่เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย และน้องสาวฝาแฝดที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันเธอก็แทบไม่ได้คุยกับใครเลย

เมื่อจู่ ๆ ต้องมามีเพื่อนร่วมงานหลายคนเลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเกร็ง ดังนั้นหากไม่มีข้อสงสัยอะไรเธอเลยทำตัวเหมือนยุ่ง ด้วยการนั่งอ่านเอกสารเงียบ ๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องสนทนากับใคร

“อุ้ย เที่ยงสิบแล้วเหรอเนี่ย โทษที ๆ พี่ก็ลืมมองนาฬิกาเลย ปะ เราไปพักกินข้าวกันก่อน เดี๋ยวค่อยมาอ่านกันต่อตอนบ่าย”

พัดชาดันแฟ้มเอกสารให้ปิดลงแล้วยิ้มให้อย่างใจดี หากเจณิสตากลับมีรอยยิ้มเจื่อน ๆ

“พอดีวันนี้ เจ... เขม ห่อข้าวมาค่ะ”

หญิงสาวชี้มือไปทางถุงผ้าใบเล็ก ๆ ที่หอบหิ้วติดมือมาจากบ้าน โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ใช่คนชอบเซ้าซี้ หลังส่งยิ้มแล้วบอกว่าถ้าอยากได้ขนมอะไรเพิ่มให้โทรมาบอก อีกฝ่ายก็เดินตามไปสมทบกับเพื่อนร่วมทีมที่ยืนรออยู่ไม่ไกล

เจณิสตาพรูลมหายใจยาว ๆ ทิ้งตัวลงพิงเก้าอี้ ให้ตายเถอะ กี่ครั้งแล้วนะที่เธอเกือบเผลอแทนตัวด้วยชื่อตัวเอง ดีที่ต่อให้อยู่กับพัดชาเธอก็ยังสวมหน้ากากอนามัยอยู่ตลอด และเราไม่ได้นั่งกันใกล้มาก ทำให้ความลับที่แบกบนบ่ายังคงอยู่ดี

“เมื่อไรยายเขมจะหายดีเนี่ยยยย”

คนร่ำ ๆ อยากกลับไปทำงานของตัวเองอย่างสบายใจโอดครวญ ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเอาหน้ากากอนามัยออกจากหน้า แล้วก้มไปหยิบกล่องพลาสติกที่มีขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อยขึ้นมาเปิด

ในนั้นมีแซนด์วิชไข่ที่เธอทำเองบรรจุอยู่ ส่วนแก้วเก็บความเย็นมีน้ำส้มคั้นสด ฝีมือเธออีกเช่นเดียวกัน ที่เลือกเมนูนี้มา ไม่ใช่เพราะเป็นคนรักสุขภาพ แต่เพราะมันกินง่าย แถมกล่องก็ไม่ค่อยเลอะด้วย

หญิงสาวส่งอาหารกลางวันเข้าปาก ความกรอบของผักกาดหอม ผสมผสานไปกับความหวานมันติดเค็มปะแล่มของไข่ดาวที่เคล้าด้วยครีมสลัด ตัดเลี่ยนด้วยรสเปรี้ยวอมหวานของน้ำส้มเย็น ๆ เรียกรอยยิ้มให้จุดที่มุมปาก

ฮืม โคตรดี!

คนเอนจอยกับการกินเคี้ยวตุ้ย ๆ ครางงึมงำในลำคอ สีหน้ามีความสุข หากก็มีเวลาดื่มด่ำช่วงเวลานี้ได้ไม่นาน ทันทีที่ส่งคำสุดท้ายเข้าปากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก็ส่งเสียงดังลั่นจนเจณิสตาเกือบสำลักด้วยความตกใจ

ตายแล้ว ลูกค้าแน่ ๆ เลย

เธอรีบเคี้ยว รีบกลืนสิ่งที่อยู่ในปาก จิบน้ำส้มตามเล็กน้อยแล้วกระแอมไอสองสามทีเป็นการวอร์มเสียง ก่อนจะดึงหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบกับหูตัวเอง

“สวัสดีค่ะ อัลทิเมทมีเดียค่ะ” หญิงสาวกล่าวทักทาย เลียนแบบรุ่นพี่เวลารับสายลูกค้าได้อย่างไร้ที่ติ

( น้องเขม นี่พี่แพทเองนะ )

“อ้อ ค่ะพี่แพท”

ถึงจะงง ๆ อยู่บ้างที่อีกฝ่ายต่อสายเข้ามาหา หากเจณิสตาก็คิดว่ารุ่นพี่คงมีเรื่องสำคัญ และก็เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด

( คือ ... น้องเขมกินข้าวเสร็จหรือยังคะ )

“เสร็จแล้วค่ะ พี่แพทจะให้เขมทำอะไรหรือเปล่าคะ”

( พี่อยากจะขอวานน้องเขมให้ช่วยเข้าไปในห้องคุณก้อง แล้วกดอัปทุกไฟล์ในโฟลเดอร์ที่ชื่อดับเบิ้ลดีออโต้ ลงในไดรฟ์ให้คุณก้องหน่อยได้ไหมคะ พอดีคุณเขาต้องใช้ด่วน แต่ว่าพี่ออกมากินข้าวที่ห้าง ยังหาวินนั่งกลับออฟฟิตไม่ได้เลยค่ะ )

“อ้อ ค่ะ ได้ค่ะ”

เท่านี้ความร้อนรนในน้ำเสียงของปลายสายก็หายไปหลายส่วน รุ่นพี่กล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ จนคนให้ความช่วยเหลือกลายเป็นฝ่ายรู้สึกเกรงใจ

“งั้นรอแป็บนะคะพี่แพท”

เจณิสตาบอกแล้ววางหูโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็รีบวิ่งไปในห้องทำงานท่านประธาน