ตอนที่ 7 ไอ้คนสารเลว!

ราเชนทร์หันมายิ้มให้เธอ เขาสอดแหวนเอาไว้ในกระเป๋าลับในเสื้อสูทของตัวเอง โดยที่ไอริสไม่ทันได้สังเกต เขาจะต้องรู้ถึงความสำคัญของแหวนนี้ให้ได้ ก่อนที่จะคืนให้เธอ อยากรู้ว่าทำไมแค่เขาจะสวมมันให้นิศาชล กลับทำให้คนใจแข็งอย่างไอริส ถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นมาก่อน

"หึ!  ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะ ทำไมคุณถึงรีบร้อนตัวแบบนั้นล่ะ ไม่เอาน่าไอริส นอกจากคุณแล้ว ยังมีใครที่คิดอยากจะทำลายงานหมั้นของผมอีกงั้นเหรอ"

“ถ้าเป็นฝีมือฉันทำจริง ๆ คงไม่กระจอกแบบนี้แน่ ฉันไม่ชอบเอาเรื่องงานอดิเรกที่ต่ำตม ของลูกสาวเจ้าของบริษัทสารเลวมาแฉแบบนี้หรอก อย่างน้อยถ้าจะทำ พวกเขาจะต้องสูญเสียมากกว่างานหมั้นนี้ มันถึงจะคุ้มค่า”

ราเชนทร์เริ่มมั่นใจแล้วว่า เป้าหมายของไอริสไม่ได้อยู่ที่เขา แต่น่าจะเป็นบริษัท ฟินิกซ์ เฮ้าส์ ของฉัตรพงศ์ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกโกรธมากกว่าเดิม เพราะนั่นหมายความว่า ไอริสไม่ได้สนใจว่าเขาจะหมั้นกับใครงั้นเหรอ

“หึ! งานหมั้นของนักธุรกิจใหญ่อย่างผม ล่มลงไปเพราะคลิปและรูปถ่ายไม่กี่ใบ ถ้าแบบนี้ยังไม่เรียกว่าคุ้ม แล้วยังจะเรียกอะไรได้อีก”

มือหนาของเขา จับปลายคางของเธอเข้ามา และบีบจนเริ่มเจ็บ ไอริสพยามยามตีไปที่หน้าอก และไหล่ของเขา แต่ราเชนทร์ก็จับมือเธอเอาไว้ได้ โดยเฉพาะมือที่มีแผลอยู่ เขากดแน่นจนเธอร้องขึ้นมาอีกครั้ง

“โอ๊ย! ปล่อยฉันนะ ไอ้คนสารเลว!”

“เจ็บก็อย่าดิ้นให้มากนักสิ ไม่รู้เหรอว่ายิ่งดิ้น มันก็ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของผมอยู่ หายไปเกือบสองเดือน กลับมาก็ทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่คิดจะเล่าให้ฟังบ้างเหรอ จริงสิลืมไปว่า คุณชอบนอนคุย มากกว่านั่งคุยดี ๆ สินะ”

“หุบปากแล้วปล่อยฉันลงไปนะ เรวินคุณจอดรถเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะลง โอ๊ย!”

เรวินไม่ตอบเธอสักคำ ราเชนทร์ที่กำลังโกรธจัด เพราะงานหมั้นล่มในวันนี้ หันมาบีบแก้ม และมือที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง ไอริสยังไม่ได้ทำแผล เธอเจ็บแต่ก็พยายามกัดฟันกลั้นเอาไว้ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

“เก่งนี่ กัดฟันเสียงดังขนาดนั้น แต่ไม่มีน้ำตาสักหยด เมื่อกี้นี้คุณร้องไห้ ตอนที่กำลังเห็นผมสวมแหวนหมั้นให้นิศาชล ตอนนี้ผมก็อุตส่าห์ยกเลิกงานหมั้นให้แล้ว นี่ยังไม่สมใจคุณหรอกเหรอ.... ไอริสที่รัก”

“ปล่อยนะ!”

“ไม่ปล่อย ในเมื่อคุณทำตามแผนสำเร็จแล้ว ก็ต้องรู้สิว่า ถึงเวลาที่ต้องจ่ายแล้ว”

เสียงเหี้ยมเกรียมเต็มไปด้วยความโกรธของราเชนทร์ ดวงตาดุดันคู่นั้นกำลังกระหาย และต้องการหาที่ระบายออก ทำเอาไอริสรู้สึกกลัวจนขนลุกไปทั้งตัว รอยยิ้มเย็นนั่นแฝงไปด้วยความเดือดดาล เหมือนกับอยากจะฆ่าคน เธอต้องรีบหาทางหนี แต่ทว่าทุกอย่าง มันก็ไม่ทันเสียแล้ว

วิลล่าหรู

ผลัก!

“เข้าไป! พวกนายเฝ้าอยู่ข้างนอก วันนี้ฉันไม่รับแขก ไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้ามีนักข่าวมาก็ยิงขู่ไปซะ ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง ก็ไม่ต้องให้กลับออกไปอีก เข้าใจมั้ย”

“ครับบอส”

“ส่วนคุณ มากับผม!”

“อย่านะไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ ฉันบอกไปแล้วว่าไม่รู้เรื่อง โอ๊ย!”

ไอริสถูกเขากึ่งลากกึ่งดึง เพื่อลงมาจากรถ และพาขึ้นมาที่ชั้นสอง ในวิลล่าสุดหรูส่วนตัว ที่นี่คนในไม่สามารถออก คนนอกก็ไม่สามารถเข้ามา หากไร้คำสั่งของราเชนทร์ นี่เป็นกฎที่เขาตั้งขึ้นมาเอง

“ทำไม… เริ่มกลัวแล้วเหรอ ไม่ต้องห่วง ผมไม่โทษคุณเรื่องงานหมั้นนี้ล่มหรอกนะ”

ไอริสเบิกตากว้าง เมื่อราเชนทร์เริ่มถอดเสื้อผ้าในชุดเจ้าบ่าวของเขาออกอย่างไม่ใส่ใจ

“คุณหมายความว่ายังไง”

“หึ! ก็หมายความว่า ผมไม่ในใจเรื่องงานหมั้นวันนี้ตั้งแต่แรก ไม่ว่ารูปกับคลิปนั้นจะเป็นฝีมือใคร ผมก็ไม่สนใจ”

“คุณกำลังจะบอกว่า.... คุณไม่ได้อยากหมั้นกับเธองั้นเหรอ”

“คุณกำลังดีใจอยู่เหรอ”

“ฝันไปเถอะ! คุณจะหมั้นกับใครก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”

“ไอริส!”

ราเชนทร์ดึงเข็มขัดแบรนด์เนมที่เอวของเขาออกมา และเดินตรงมาหาเธอทันที ไอริสทำท่าจะหนี แต่กลับถูกดึงเอาไว้ เธอล้มลงไปกับพื้น เขาจึงลากแขนสองข้างของเธอ กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

เธอทั้งเจ็บปวดที่ฝ่ามือ ซึ่งเลือดยังคงไหลออกมาจนชุ่มผ้าที่รัดเอาไว้ ราเชนทร์ก้มลงรัดแขนเธอเอาไว้ด้วยเข็มขัด และลากไปกับพื้นมาถึงกลางห้องอีกครั้ง

“โอ๊ย! อย่านะ ปล่อยฉันนะ ราเชนทร์ไอ้คนโรคจิต!”

“ถ้ายังไม่หุบปาก ผมจะรัดขาคุณเอาไว้ด้วย แล้วหาอะไรยัดปากคุณไว้ซะ!”

ไอริสมองเขาด้วยความกลัวและโกรธจัด ไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าทำร้ายเธอถึงขนาดนี้ ตอนนี้ร่างกายเธอสะบักสะบอมเพราะทั้งถูกดึง ลากและมัดแขนเอาไว้ ไร้ซึ่งหนทางหนี

“หึ! ถึงคุณจะบอกว่าไม่สนใจ แต่ผมก็ยังอยากจะบอกคุณอยู่ดี ฟังให้ดีนะไอริส งานหมั้นที่จัดขึ้นในวันนี้ คนที่ต้องหมั้นกับผมจริง ๆ ไม่ใช่นิศาชล”

ไอริสตกใจจนนิ่งไปทันที 

“นี่คุณ… กำลังจะพูดอะไรกันแน่”

ราเชนทร์ถอดเสื้อสูทด้านในของเจ้าบ่าว จนเหลือแค่เสื้อเชิ้ตสีขาว ตอนนี้เขาเริ่มปลดนาฬิกาที่ข้อมือ และกระดุมเสื้อทั้งสองข้าง แววตายังคงจดจ้องมาที่ร่างบางบนเตียง ซึ่งเริ่มสั่นเหมือนลูกแมวอยู่บนนั้น ไม่นานก็โน้มเข้ามา จนเธอตกใจสุดขีด

“ผมกำลังจะพูดว่า ต่อให้เรื่องในวันนี้ ทำลายอนาคตของลูกสาวคนโตของคุณฉัตรพงศ์ไปได้ มันก็ไม่มีผลอะไรกับผม เพราะว่าคนที่จะหมั้นจริง ๆ คือลูกสาวคนเล็ก ที่ชื่อ “รันรดา” ต่างหากล่ะ”