รวย หรือ ซวย2

กระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดยาวเท่าฝ่ามือ มีชุดตัวเลขจำนวนสี่ตัวเด่นหลาอยู่บนหัวกระดาษ หญิงสาวใช้เวลาพิจารณามันอยู่เพียงคู่ ก่อนจะหยิบเหรียญขึ้นมา 1 เหรียญ ภายในใจภาวนาขอให้ความโชคดีจงอยู่กับเธอ

“หากเธอถูกรางวัลเลขขูด เธอจะเป็นคนแรกในหมู่บ้านของเราเชียวนะ!!” ซินซินที่เพิ่งรับรางวัลมาขายครั้งแรก อดจะตื่นเต้นไม่ได้ ยืนลุ้นอยู่ข้างเธอไม่ห่าง

“ถ้าชุดขูดนี้ได้รับรางวัล ต้องไปขึ้นเงินที่ไหนคะ?” ในชาติที่แล้วเธอไม่เคยเล่นหวยแบบนี้สักที แต่สำหรับชาตินี้ หวยพวกนี้คือความหวังของเธอ

“ถ้าเป็นชุดตัวเลขแบบนี้ ขึ้นรางวัลที่ฉันได้เลย เพราะไม่ใช่รางวัลใหญ่อะไร ฉันเข้าเมืองเมื่อไหร่ค่อยไปแลกกับรัฐบาลอีกที” ซูเจียงพยักหน้า ก่อนจะค่อยๆขูดวงกลมสีเทา ทีละเลขๆอย่างตั้งใจ

“นี่มันเลข2นี่นา!! ได้มาหนึ่งตัวแล้ว!!” หลังจากขูดไปแล้วถึงสามอัน เลขที่ถูกและตรงกับหัวกระดาษพึ่งได้มาตัวเดียว ยังเหลืออีกเก้าช่อง

สูเจียงลงมือขูดไปเรื่อยๆในหัวกำลังท่องวนวนไปว่า ขอความโชคดีนี้อยู่กับเธอ ขอให้รางวัลนี้เป็นของเธอ!!

”อ๊ะ!! นี่มันเลข7นี่นา!! เธอถูกสองตัวแล้ว!!“ ทั้งคู่สบตากัน เหงื่อเริ่มออกที่หน้าผากของหญิงสาว เธอเงยหน้ามองนาฬิกา พบว่าอีก 20 นาทีจะเข้างาน

” ฉันมีเวลาอีกแค่ 20 นาทีค่ะ!!“ เธอมองไปยังโรงงานที่อยู่ตรงข้ามร้านสหกรณ์ พบว่าด้านหน้าเริ่มมีพนักงานต่อแถวเตรียมลงชื่อแล้ว มือบางรีบทำการขูดทันที บรรทัดที่สาม ช่องที่สามปรากฏเลข9ขึ้นมา ทำทั้งคู่รีบเงยหน้าขึ้นมาสบตากันอย่างตื่นตระหนก

”ถูก!! ถูกตัวที่3แล้ว!!“ ตอนนี้หัวใจของเธอสั่นไหว มือที่กำเหรียญยังคงสั่นเทา แต่ก็เลือกที่จะขูดต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่ง บรรทัดที่สี่ ช่องที่สามปรากฏเลข1ขึ้นมา

”2791!! เธอ!! ถูกรางวัล!!“ ยังไม่ทันที่เธอจะดีใจได้เต็มดวงหน้า เสียงคนที่เดินเข้ามาจากด้านหลัง ทำมือบางรีบวางทับลงบนกระดาษเพื่อปิดชุดตัวเลข ส่วนเจ้าของร้านอย่างซินซิน กลับมองคนมาใหม่ด้วยแววตาไม่พอใจนัก!!

”อยู่นี่เองเหรอแม่ตัวดี!! ฉันคิดไว้แล้วว่าวันนี้แกต้องเข้ากะเช้า เมื่อเช้าที่ฉันไปบ้านเพื่อขอค่าเทอมน้องแก ฉันลืมบอกไปว่าคูปองเนื้อของแก ต้องเอามาแบ่งบ้านฉันด้วย!!“ แม่สามีที่ตามรังควานเธอถึงนี่ ทำซูเจียงแสดงท่าทางเบื่อหน่ายออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอกรอกตาอยู่สองสามทีก่อนจะถอนหายใจ

”คูปองนั่นหนูเอาไปแลกมาแล้วค่ะ แล้วเนื้อก็เอาไปทำอาหารแล้ว เดือนนี้พี่เจี่ยสวี่ให้เงินแม่ไปทั้งหมด 8 หยวน แล้วทำไมถึงยังมาขอคูปองอีกล่ะคะ หรือว่าเรื่องนี้พ่อไม่รู้กันแน่!!“ เธอพูดทั้งที่หยิบหวยขูดใส่เข้ากระเป๋ากางเกงด้วยความเร็ว

”นี่!! แกคิดว่าเงิน 8 หยวนมันพอหรือไง น้องๆของสามีแกแต่ละคนกำลังโตทั้งนั้น กินข้าวทีมันก็ต้องเยอะเป็นธรรมดา ไหนจะของบำรุงสมอง ที่ต้องกินให้มากหน่อย แกเปรียบเทียบกับเงิน 8 หยวนได้หรือไง!!“

คำพูดเห็นแก่ตัวพวกนั้นทำให้ซูเจียงสั่นสะท้าน แต่ไม่ได้รีบหยิบเงินออกมาให้เหมือนแต่ก่อน เธอวางมือลงบนโต๊ะคิดเงินขนาดสูงเท่าราวนมด้านหน้า ก่อนจะหันมาฉีกยิ้มให้แม่สามี

”เด็กพวกนั้นมันเป็นลูกของแม่นี่คะ ไม่ใช่ลูกของหนูสักหน่อย!! และหนูเป็นแค่สะใภ้ค่ะ ไอ้เด็กพวกนั้นแม่คลอดมันออกมาหนิ่คะ ถ้าไม่มีปัญญาจะเลี้ยงพวกมัน แม่ลองสั่งให้พวกมันออกมาหางานทำดูมั้ยล่ะคะ!!“

พูดจบเธอก็เดินออกมาทันที ไม่สนใจท่าทางตื่นตะลึงของแม่สามี และเจ้าของร้านอย่างซินซิน ที่แทบจะลุกขึ้นมาปรบมือให้เธอกับความกล้าหาญในครั้งนี้

”ตอนเย็นฉันจะเข้ามาซื้อยา สำหรับสามีนะคะพี่ซินซิน“ เธอพูดแค่นั้นก็เดินไปลงชื่อหน้าโรงงาน เหมือนบอกเป็นนัยว่ารางวัลที่อยู่ในกระเป๋าของเธอนี้ จะเข้ามาแลกในตอนเย็น

”ได้เลยพี่จะเปิดร้านรอเธอ เจี่ยสวี่สามีของเธอทำงานหนักมาก เขาต้องได้กินยาที่ดี และอาหารที่ดี ถูกไหมคะป้าเหวินเหยา!!“ การเน้นย้ำของซินซิน เริ่มทำให้แม่สามีของเธออับอาย

คนแก่ที่จิตใจว้าวุ่นไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เนื่องจากลูกชายคนรองและลูกชายคนที่สาม กดดันให้เธอหาค่าเทอมมาจ่ายให้ได้ เพราะพวกเขาต้องการจะเรียนต่อ ไม่ต้องการที่จะออกมาทำงานลำบากลำบน เช่นบุตรชายคนโต

”ถุย!! วันนี้มันกินยาผิดสำแดงอะไรมา มันถึงกล้ามาต่อล้อต่อเถียงกับฉัน!! คอยดูเถอะอาสวี่หายเมื่อไหร่ ฉันจะบอกให้เขาหย่ากับเธอซะ!!“ คนแก่กว่ายังไม่ยอม เดินออกมาเท้าเอว ตะโกนไล่หลังของเธอมาไม่สนว่าพนักงานด้านหน้าจะยืนมองเรื่องนี้กันอย่างสนใจแค่ไหน

”ถ้าแม่ทำได้…ก็ทำเถอะค่ะ หย่ากับพี่เจี่ยสวี่ไป หนูก็แค่กลับบ้านเดิม หรือไม่หนูก็แค่ออกมาเช่าบ้านอยู่ ทำงาน ทำมาหากิน เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง สร้างตัวเอง อนาคตข้างหน้าจะได้ไม่ต้องเป็นภาระของลูกหลาน เหมือนที่แม่กำลังทำอยู่!!“ คนในโรงงานที่ได้ยินแบบนั้นต่างยกมือขึ้นปิดปาก

ซูเจียงคนที่ไม่เคยมีปากเสียงก้มหน้าก้มตาทำงานมาตลอดหลายปี และไม่ว่าแม่สามีหรือครอบครัวสามีจะเอาเปรียบแค่ไหนก็ตาม หรือหลายครั้งที่ตามมาขอเงินเธอในโรงงาน เธอก็มักให้อย่างเสียไม่ได้ หลายครั้งที่ทุกคนเห็นใจแต่ไม่อาจยุ่งเรื่องครอบครัวของคนอื่นได้ ก็ทำเป็นเพียงให้กำลังใจเธออยู่ห่างๆ

แต่วันนี้ทุกอย่างกลับแปลกไป ซูเจียงคนเดิมหายไปแล้ว ตอนนี้มีแต่ซูเจียงที่กล้าจะท้าชนกับแม่สามี ไม่สนว่าคนเป็นสามีจะเข้าข้างครอบครัวหรือไม่ เธอจะสนเพียงตัวของเธอเองเท่านั้น!!

”นังซูเจียง!! นังลูกสะใภ้อกตัญญู!!“ คนที่วันนี้ไม่ได้ดั่งใจตั้งแต่เช้ามืด เริ่มด่าท้อและโวยวาย แต่เมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนหันหลัง ไม่ได้หันกลับมาสนใจอะไรอีก กลับกลายเป็นว่า แม่สามีของเธอนั้นทิ้งตัวลงบนพื้น ดีดดิ้นไปมา พร้อมทั้งทุบขาตัวเองอย่างเจ็บใจ

”เจ้าข้าเอ้ย… มาดูลูกสะใภ้อกตัญญูคนนี้กัน มันละเลยคนแก่ในบ้าน คนแก่ที่ไปขอมันมาเป็นลูกสะใภ้เองจับมือ!! มันเห็นว่าลูกลูกชายของฉันหมดประโยชน์แล้ว มันจึง… ละเลยบ้านของสามี แม้แต่ข้าวจะกรอกหม้อหมด มันก็ไม่ยอมให้เงินไปซื้อ มีคูปองมันก็เอาไปแลกกินคนเดียว มาดูนางเด็กเหลือขอนี่กันเถอะ!!“