หน้าหลัก / รักโบราณ / หวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด / หากสวรรค์ยังมีเมตตา แม้เพียงคราเดียวก็ยังดี

แชร์

หากสวรรค์ยังมีเมตตา แม้เพียงคราเดียวก็ยังดี

ผู้เขียน: LittleLyn
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-29 22:36:20

ตามที่ตกลงกันไว้ จิ่งอันมิได้เดินเคียงข้างนาง แต่รักษาระยะห่างเอาไว้ คอยติดตามอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบ ๆ เส้นทางทอดยาวผ่านป่าเขา สายลมพัดยอดไม้ไหวเป็นระลอก แสงแดดลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาเป็นเงาพร่างพราวบนพื้นดิน ทุกอย่างดูสงบสุข สงบเสียจนเยว่หนิงไม่ทันสังเกตว่า มีเงาร่างหลายสายกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในความเงียบ

เมื่อออกจากเมืองชิงเหอมาได้ระยะหนึ่ง เยว่หนิงพลันรู้สึกถึงบางอย่าง

นางหยุดฝีเท้า สายตากวาดมองโดยรอบ

“มีอะไรหรือ?” เสียงของจิ่งอันดังมาจากด้านหลัง

“ข้าไม่รู้...เพียงรู้สึกว่าบรรยากาศแปลกไป”

ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากพงไม้

“เยว่หนิง ระวัง!” จิ่งอันตะโกนขึ้นพร้อมพุ่งเข้ามา

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนแทบไม่มีเวลาให้ตั้งตัว เขาเข้าขวางเบื้องหน้านาง และเป็นฝ่ายรับการโจมตีนั้นแทน

“จิ่งอัน!” เยว่หนิงร้องออกมาด้วยความตกใจ

จิ่งอันเซถอยไปสองสามก้าว แต่ยังคงฝืนยืนอยู่

“ข้าไม่เป็นไร...เจ้ารีบไปเสีย”

“ไม่! ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไว้ที่นี่!” เยว่หนิงส่ายหน้า

เงาร่างของนักฆ่าปรากฏขึ้นอีกหลายคน พวกมันมิได้กล่าวสิ่งใด เพียงค่อย ๆ ขยับเข้ามา จิ่งอันกำกระบี่ในมือแน่น แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บแล้ว แต่ยังคงยืนขวางอยู่เบื้องหน้าของนาง เยว่หนิงมองเขาด้วยดวงตาที่เริ่มแดงก่ำ

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า”

“เจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้สหายของข้าต้องเผชิญอันตรายเพียงลำพังหรือ?” จิ่งอันหัวเราะเบา ๆ

“เช่นนั้นก็ไม่สมกับที่พวกเราเป็นสหายกันแล้ว”

เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู เสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นท่ามกลางผืนป่า จิ่งอันพยายามปกป้องเยว่หนิงอย่างสุดกำลัง แต่ร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บทำให้เขาเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ

“จิ่งอัน!” เยว่หนิงพยายามเข้าไปช่วย ทว่าเขากลับตะโกนห้าม

“อย่าเข้ามา!” เขาหันกลับไปมองนาง เพียงชั่วขณะนั้น เขาก็ถูกแรงโจมตีจนเสียหลัก

เยว่หนิงกัดริมฝีปากแน่น ฝืนกลั้นน้ำตา ก่อนหันหลังออกวิ่งไปตามเส้นทางเบื้องหน้า นางรู้ดีว่าตนเองไม่ควรอยู่ที่นี่อีกต่อไป จิ่งอันสละตนเองเพื่อให้นางมีโอกาสรอดชีวิต นางจึงไม่อาจปล่อยให้ความพยายามของเขาสูญเปล่า

“ต้องหนี...”

นางพึมพำกับตนเอง พลางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ทว่าร่างกายที่อ่อนแรงกลับไม่เป็นใจ เพียงวิ่งไปได้ไม่นาน ลมหายใจของนางก็เริ่มหอบถี่ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยหิน ด้านหลังยังคงมีเสียงฝีเท้าตามมาอย่างไม่ลดละ

เยว่หนิงไม่กล้าหันกลับไปมอง นางเพียงกัดฟันวิ่งต่อไป ผ่านแนวต้นไม้ผ่านทางลาดชัน ผ่านพุ่มไม้ที่ขีดข่วนชายอาภรณ์จนยุ่งเหยิง เสียงฝีเท้าด้านหลังก็ใกล้เข้ามาทุกขณะ เยว่หนิงหอบหายใจ พลันเห็นทางเบื้องหน้าถูกขวางด้วยหน้าผาสูงชัน นางหยุดชะงัก หันกลับไปมองด้านหลัง เงาร่างของเหล่านักฆ่าค่อย ๆ ปรากฏออกมาจากแนวป่า พวกมันตามนางมาทันแล้ว เยว่หนิงถอยหลังไปทีละก้าว

“ไม่...” นางกวาดตามองหาทางหนี แต่ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็ไร้ซึ่งหนทาง เบื้องหลังคือหน้าผา เบื้องหน้าคือเหล่านักฆ่า

นางไม่มีทางไปแล้ว เยว่หนิงหอบหายใจ ดวงตาพร่ามัวจากหยาดน้ำตา นางรู้ดีว่าเวลาของตนเองกำลังจะหมดลง ทว่าในใจกลับยังมีเรื่องราวมากมายที่ยังมิได้สะสาง เยว่หนิงหลับตาลง นางมิได้วิงวอนขอให้ตนเองรอดชีวิต สิ่งเดียวที่นางปรารถนาคือโอกาสที่จะได้แก้ไขทุกสิ่ง

“หากสวรรค์ยังมีเมตตา หากข้ายังมีวาสนาที่จะได้มีชีวิตอีกครั้ง...”

“ข้าขอเพียงโอกาสอีกครั้ง ให้ข้าได้ปกป้องและคืนความยุติธรรมให้แก่คนที่ข้ารัก...”

เงาร่างตรงหน้าขยับเข้ามา แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่สิ่งที่นางรู้สึกชัดเจนที่สุดกลับเป็นความไม่ยินยอม นางยังไม่อยากตาย นางยังมีเรื่องที่ต้องทำ ยังมีคนที่ต้องพบ ยังมีความจริงที่ต้องค้นหา

“สวรรค์...” นางกล่าวเป็นครั้งสุดท้าย

“หากข้ายังมีวาสนา... ขอให้ชาติหน้าของข้า อย่าได้จบลงเช่นนี้อีกเลย”

สิ้นเสียงนั้น ทุกสิ่งรอบกายพลันเงียบสงัด เยว่หนิงรู้สึกเพียงว่าร่างกายของตนเองหมดเรี่ยวแรงลง นางค่อย ๆ ทรุดตัวลงกับพื้น

“ข้าจะต้อง... กลับมา...” ลมหายใจสุดท้ายก็แผ่วจางลง เปลือกตาของซูเยว่หนิงค่อย ๆ ปิดสนิท หยาดน้ำตาหยดหนึ่งยังคงค้างอยู่ที่หางตา พร้อมกับคำสัตย์ที่ยังฝังลึกอยู่ในจิตใจ

หากสวรรค์มอบโอกาสให้นางได้กลับมาอีกครั้ง นางจะไม่ปล่อยให้โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นซ้ำรอยอีกเป็นอันขาด

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • หวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด   ข้อกล่าวหา และบัญชีที่ต้องชิงลงมือก่อน

    มู่จวินเหิงไม่ได้พาซูเยว่หนิงกลับเข้าเมืองหลวงทันที หลังเกิดเหตุเขาตัดสินใจพานางและบ่าวรับใช้ที่เหลือรอดแวะพักยังเรือนพักรับรองในหมู่บ้านใกล้เคียงเพื่อรวบรวมกำลัง ก่อนจะเดินทางเข้าเมืองในยามวิกาลอย่างเงียบเชียบม้าศึกหยุดลงที่หน้าเรือนรับรองหลังใหญ่ในเขตพำนักส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่ม ที่นี่มีทหารองครักษ์คอยคุ้มกันหนาแน่น ปลอดภัยจากสายตาของคนนอกและกลุ่มมือสังหารทันทีที่ก้าวเท้าเข้าประตูเรือน เสียงร้อนรนก็ดังขึ้นต้อนรับ“พี่ใหญ่!”มู่จิ่งอัน น้องชายแท้ ๆ ของมู่จวินเหิงและสหายสนิทของเยว่หนิงรีบก้าวออกมา เมื่อเห็นสภาพมอมแมมและรอยเลือดบนเสื้อผ้าของสหายสาว เขาก็อุทานด้วยความตกใจ “เยว่หนิง! เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีสภาพนี้”มู่จวินเหิงปรายตาดุ ๆ ห้ามปราม “อย่าเพิ่งถามมาก พาไปหาหมอก่อน”คืนนั้น ซูเยว่หนิงจึงได้รู้ว่า ภาพลักษณ์ดุดันของแม่ทัพไร้พ่ายผู้นี้แท้จริงแล้วมีความละเอียดรอบคอบกว่าที่คิด เขาจัดเตรียมห้องหับที่เงียบสงบ กำชับบ่าวไพร่ให้ดูแลนางอย่างดี รวมถึงจัดหายาและอาหารมาให้ การดูแลอย่างเงียบเชียบนี้ช่วยให้จิตใจที่หวาดผวาของนางสงบลงได้มากผ่านไปสองวัน ภายในห้องหนังสือส่วนตัวของจวนแม่ทัพ บรรยาก

  • หวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด   ตื่นจากฝันร้าย... สู่ความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

    เยว่หนิงทอดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าความทรงจำระหว่างนางและเขาขาดหายไปหลายปีเต็ม ในวัยเด็ก นางรับรู้เพียงว่าเขาคือพี่ชายของมู่จิ่งอัน ครั้นเติบโตต่างคนต่างแยกย้าย เขาออกสู่สมรภูมิรบ ส่วนนางร่ำเรียนวิชาแพทย์อยู่ข้างกายจิ่งอัน แม้สองตระกูลจะมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่นางไม่เคยคิดฝันว่าความเชื่อมโยงระหว่างตนกับเขาจะถักทอไปไกลกว่าคำว่าคนคุ้นเคย ทว่าในวันนี้... ชายผู้ยืนอยู่เบื้องหน้านาง กลับเป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาฉุดช่วยนางไว้จากความตายเยว่หนิงพยักหน้าเบา ๆ ยิ้มรับด้วยความตื้นตัน "ขอบคุณท่านแม่ทัพ"มู่จวินเหิงชะงักไปเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเครียดขรึมตอบกลับเพียงสั้น ๆ "ไม่ต้องขอบคุณ"เขาหันหลังกลับเพื่อเตรียมจัดการความเรียบร้อยรอบบริเวณ โดยไม่มีใครทันได้สังเกตเห็นรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก เพราะอย่างน้อยในครั้งนี้... เขาได้มาถึงทันเวลา ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปมู่จวินเหิงพาซูเยว่หนิงและคนเจ็บที่เหลือประคองกันเดินทางไปยังหมู่บ้านใกล้เคียงอย่างระมัดระวัง เมื่อมาถึงเรือนพักที่ปลอดภัยและจัดหาหมอมารักษาบาดแผลเรียบร้อยแล้ว บรรยากาศภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ มู่จวินเหิงถอดเสื้อเกราะออก

  • หวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด   หนทางเบื้องหน้ามิอาจเดินต่อ จึงต้องเปลี่ยนเส้นทาง

    เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเยว่หนิงถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตู“คุณหนู ตื่นหรือยังเจ้าคะ? ท่านประมุขให้มาตามเจ้าค่ะ ทุกคนอยู่ที่ห้องโถง”นางลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เยว่หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรีบแต่งตัวแล้วเดินออกจากห้องเมื่อมาถึงห้องโถง ทุกคนนั่งอยู่พร้อมหน้า สีหน้าของดูจริงจังกว่าปกติ“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?” บิดาหันมามองนาง“เมื่อคืนมีโจรปล้นขบวนสินค้าที่เดินทางผ่านถนนสายเหนือ เส้นทางนั้นไม่ปลอดภัยแล้ว เราคงต้องเปลี่ยนเส้นทาง” หัวใจของเยว่หนิงเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยถนนสายเหนือ...เป็นเส้นทางที่พวกเขากำลังจะไป“กลับไปใช้ถนนสายเก่าที่ต้องผ่านหุบเขา”เยว่หนิงชะงัก"ข้าไม่อยากเดินทางผ่านหุบเขา”“เหตุใด?” ซูเหวินเซวียนถามนางกำชายเสื้อแน่น จะบอกได้อย่างไร? เพราะนางรู้สึกว่ามันอันตราย?“ข้าไม่อยากไปจริง ๆ” น้ำเสียงของนางจริงจังกว่าปกติมารดามองบุตรสาว ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ถ้าเยว่หนิงไม่สบายใจ เราหาทางอื่นไม่ได้หรือ?”“ถ้าเช่นนั้นอ้อมไปทางตะวันตก จะใช้เวลาเพิ่มอีกสามวัน แต่ถนนค่อนข้างปลอดภัย”“เช่นนั้นไปทางตะวันตกเถิดเจ้าค่ะ” สุดท้ายทุกคนจึงตกลงเดินทางไปทางตะวันตกขบวนรถม้าออกจากหมู่บ้านในช่วงสาย เยว่หนิง

  • หวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด   เมื่อหนทางเปลี่ยนผัน ใครเล่าจะรู้ปลายทาง

    “ไปพักผ่อนด้วยกันสักหน่อยก็ดี พวกเราไม่ได้ออกไปเที่ยวพร้อมหน้ากันมานานแล้ว” บิดาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า เยว่หนิงหลุบตาลง ซ่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ เอาไว้ นางยังไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนทุกอย่างได้หรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือ คราวนี้ครอบครัวของนางจะไม่อยู่ที่จวนในวันที่นักฆ่าบุกมาคืนนั้น เยว่หนิงกลับห้องและเริ่มคิดถึงเส้นทางเดิมทีนางเคยคิดถึงเมืองชิงเหอเป็นตัวเลือกหนึ่ง เพราะเมืองนั้นอากาศดีและเหมาะกับการพักฟื้น แต่เพียงความคิดนั้นผุดขึ้นมา นางก็ปัดมันทิ้งทันทีชิงเหอ... ที่นั่นคือสถานที่ที่นางตาย ต่อให้คราวนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว นางก็ไม่คิดเสี่ยงพาครอบครัวไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำสุดท้ายของชีวิต ดังนั้น นางจึงเลือกเมืองเหอผิงแทนเมืองเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างออกไปหลายวันทางรถม้า มีน้ำพุร้อนและอากาศเย็นสบาย ผู้คนไม่พลุกพล่านจนเกินไป ทั้งยังอยู่คนละทิศกับชิงเหอ เหมาะแก่การพักฟื้น และที่สำคัญ...ไม่เกี่ยวข้องกับเส้นทางที่นางเคยเดินในชีวิตก่อนนางหยิบกระดาษขึ้นมา เขียนเส้นทางคร่าว ๆ ลงไป นางไม่อาจรู้ได้ว่าเหตุการณ์ในอดีตเกิดขึ้นเพราะสิ่งใด แต่ตราบใดที่นางเปลี่ยนแปลงสิ่งต่าง ๆ ได้มากพอ

  • หวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด   ครอบครัวพร้อมหน้า ก่อนสายลมแห่งชะตาจะพัดผ่าน

    หลังกลับถึงจวน ซูเยว่หนิงก็ถูกมารดาพาไปนั่งพักทันที“แขนช้ำไปหมดแล้ว” มารดามองรอยแดงตรงท่อนแขนของนางแล้วขมวดคิ้ว“ข้าบอกแล้วว่าให้ระวัง เหตุใดจึงชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เรื่อย”“ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย” ซูเยว่หนิงตอบเสียงเบานางนั่งนิ่งขณะที่สาวใช้เข้ามาช่วยจัดการแผล ส่วนมารดายังคงบ่นอยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด เสียงนั้นฟังดูธรรมดาเหลือเกิน ธรรมดาจนซูเยว่หนิงต้องก้มหน้าลงเพื่อซ่อนดวงตาที่เริ่มร้อนผ่าวนางคิดถึงมันมากเหลือเกิน“เจ็บหรือ?” มารดาถามเมื่อเห็นนางเงียบซูเยว่หนิงพยักหน้า เพื่อปกปิดความรู้สึกที่แท้จริง มารดามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาลูบศีรษะคืนนั้นซูเยว่หนิงนอนไม่หลับ นางนอนมองเพดานอยู่บนเตียง พลางลูบหน้าอกตัวเองเบา ๆ ความเจ็บจากคมมีดยังหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ แม้ไม่มีบาดแผลแล้ว แต่บางครั้งเพียงหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย หน้าอกก็จะรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ราวกับร่างกายยังจำได้ว่าครั้งหนึ่งมันเคยถูกทำร้ายอย่างไรอีกสองสัปดาห์นักฆ่าจะมา และอีกหนึ่งเดือนนางจะตาย ซูเยว่หนิงพลิกตัวไปมาอยู่พักใหญ่กว่าจะหลับลงได้เช้าวันรุ่งขึ้น นางถูกปลุกด้วยเสียงเอะอะจากด้านนอก“คุณหนู! คุณหนู!” เสีย

  • หวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด   เมื่อกาลเวลาหวนคืน และชะตายังมิได้ถูกเขียน

    แสงสีทองพลันสว่างวาบขึ้นตรงหน้าซูเยว่หนิงรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างกำลังลอยอยู่ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลย้อนกลับ เสียงลม เสียงผู้คน และเสียงสายน้ำจากแดนวิญญาณค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความรู้สึกเบาหวิว ก่อนทุกอย่างจะหยุดลงในชั่วพริบตา“คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ!” เสียงร้องตกใจดังขึ้น ซูเยว่หนิงลืมตาขึ้นทันทีสิ่งแรกที่เห็นคือโคมดอกไม้หลากสีซึ่งแขวนเรียงรายอยู่เหนือศีรษะ แสงอาทิตย์ลอดผ่านผ้าแพรสีสด เกิดเป็นเงาพร่างพราวบนพื้นถนน เสียงผู้คนพูดคุยกันดังอยู่รอบกาย เด็ก ๆ วิ่งถือโคมกระดาษไปตามถนน กลิ่นหอมของขนมอบลอยมาตามลมปะปนกับกลิ่นดอกไม้ซูเยว่หนิงกะพริบตาช้า ๆ นางมองไปรอบกายอย่างเลื่อนลอยเทศกาลบุปผา...หนึ่งเดือนก่อนวันที่นางตายหัวใจของซูเยว่หนิงเต้นแรงขึ้นทันที นางยกมือขึ้นแตะหน้าอกโดยไม่รู้ตัวไม่มีบาดแผลไม่มีเลือดแต่เพียงสัมผัสตรงตำแหน่งนั้น ความเจ็บปวดจากความทรงจำก็พลันแล่นวาบขึ้นมา คมมีดแทงทะลุร่าง ลมหายใจที่ขาดห้วง กลิ่นคาวเลือด แผ่นหลังที่กระแทกพื้นตรงหน้าผาซูเยว่หนิงหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ทุกอย่างยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่“คุณหนู?” เสียงเรียกข้างกายทำให้นางได้สติ ซูเยว

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status