เมื่อกาลเวลาหวนคืน และชะตายังมิได้ถูกเขียน

แสงสีทองพลันสว่างวาบขึ้นตรงหน้า

ซูเยว่หนิงรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างกำลังลอยอยู่ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลย้อนกลับ เสียงลม เสียงผู้คน และเสียงสายน้ำจากแดนวิญญาณค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความรู้สึกเบาหวิว ก่อนทุกอย่างจะหยุดลงในชั่วพริบตา

“คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ!” เสียงร้องตกใจดังขึ้น ซูเยว่หนิงลืมตาขึ้นทันที

สิ่งแรกที่เห็นคือโคมดอกไม้หลากสีซึ่งแขวนเรียงรายอยู่เหนือศีรษะ แสงอาทิตย์ลอดผ่านผ้าแพรสีสด เกิดเป็นเงาพร่างพราวบนพื้นถนน เสียงผู้คนพูดคุยกันดังอยู่รอบกาย เด็ก ๆ วิ่งถือโคมกระดาษไปตามถนน กลิ่นหอมของขนมอบลอยมาตามลมปะปนกับกลิ่นดอกไม้

ซูเยว่หนิงกะพริบตาช้า ๆ นางมองไปรอบกายอย่างเลื่อนลอย

เทศกาลบุปผา...

หนึ่งเดือนก่อนวันที่นางตาย

หัวใจของซูเยว่หนิงเต้นแรงขึ้นทันที นางยกมือขึ้นแตะหน้าอกโดยไม่รู้ตัว

ไม่มีบาดแผล

ไม่มีเลือด

แต่เพียงสัมผัสตรงตำแหน่งนั้น ความเจ็บปวดจากความทรงจำก็พลันแล่นวาบขึ้นมา คมมีดแทงทะลุร่าง ลมหายใจที่ขาดห้วง กลิ่นคาวเลือด แผ่นหลังที่กระแทกพื้นตรงหน้าผา

ซูเยว่หนิงหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ทุกอย่างยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

“คุณหนู?” เสียงเรียกข้างกายทำให้นางได้สติ ซูเยว่หนิงเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ไม่ไกล

“เยว่หนิง” เสียงนั้นทำให้หัวใจของนางกระตุก บิดากำลังเดินเข้ามาหา ส่วนข้างกายคือมารดาของนาง

ซูเยว่หนิงยืนนิ่ง ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในชีวิตก่อน นางไม่มีโอกาสได้เห็นพวกเขาอีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการได้ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนเช่นนี้พร้อมหน้ากัน นางก้าวเข้าไปหา ก่อนจะโผเข้ากอดมารดาแน่นโดยไม่ทันคิด

“ท่านแม่...” มารดาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะลูบศีรษะนางอย่างเอ็นดู

“วันนี้เจ้าเป็นอะไร เหตุใดถึงได้ออดอ้อนแม่เช่นนี้?”

ซูเยว่หนิงซุกหน้าลงกับไหล่ของมารดา

“ข้าคิดถึงท่าน”

“ก็เพิ่งเจอกันเมื่อครู่นี้เองมิใช่หรือ?”

“ข้าก็คิดถึงไม่ได้หรือ?”

มารดาหัวเราะเบา ๆ บิดาที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้าพลางยิ้ม

“ปล่อยให้นางกอดเถิด วันนี้เป็นเทศกาลทั้งที” ซูเยว่หนิงผละออกจากอ้อมกอดช้า ๆ แล้วมองคนทั้งสองซ้ำอีกครั้ง ราวกับต้องการจดจำภาพนี้เอาไว้ให้ลึกที่สุด

“แล้วพี่ใหญ่เล่า?”

“เหวินเซวียนเพิ่งออกเดินทางไปได้สามวัน เจ้าลืมแล้วหรือ?”

สามวัน... ซูเยว่หนิงนิ่งไป

“เขาไปที่ใดหรือ?”

“เมืองชิงเหอ คงอีกสักพักกว่าจะกลับ”

ซูเยว่หนิงพยักหน้า อย่างน้อยก็ยังไม่มีสิ่งใดผิดไปจากความทรงจำของนาง

ซูเยว่หนิงเดินเที่ยวไปกับบิดามารดา แวะร้านขนม ซื้อดอกไม้ ชมโคมที่แขวนอยู่เต็มถนน และฟังเสียงหัวเราะของผู้คนรอบกาย นางพยายามปล่อยตัวไปกับบรรยากาศ ไม่คิดถึงนักฆ่า ไม่คิดถึงวันตาย ไม่คิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น

เพียงชั่วครู่หนึ่ง นางอยากเป็นซูเยว่หนิงคนเดิมที่มาเที่ยวเทศกาลกับครอบครัวเท่านั้น หากหยุดเวลาเอาไว้ได้... นางอยากให้มันหยุดอยู่ตรงนี้จริง ๆ

แต่แล้วเสียงม้าร้องก็ดังขึ้นจากเบื้องหน้า

“หลบเร็ว!” ผู้คนแตกฮือ รถม้าคันหนึ่งกำลังเสียการควบคุม ม้าตื่นตกใจพุ่งฝ่าฝูงชนเข้ามา ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป

มีใครบางคนผลักนางจากด้านข้าง ร่างของซูเยว่หนิงเสียหลัก ล้มลงบนพื้น แขนกระแทกเข้ากับขอบแผงขายของ ส่วนขาข้างหนึ่งพลิกจนเกิดความเจ็บแปลบขึ้นมา

“เยว่หนิง!” มารดารีบเข้ามาหา

“ข้าไม่เป็นไร...” นางพยายามยันตัวลุก แต่เพียงขยับแขน ความเจ็บก็แล่นขึ้นมาจนต้องสูดลมหายใจ มือของมารดาที่เข้ามาช่วยพยุงแตะลงตรงหน้าอกของนางโดยบังเอิญ

เพียงสัมผัสเดียวร่างของนางพลันแข็งค้าง ความเจ็บปวดรุนแรงจากวันนั้นแล่นกลับมาอีกครั้ง ซูเยว่หนิงหน้าซีดลงทันที

“เยว่หนิง?” มารดารีบชักมือกลับ บิดามองนางด้วยความเป็นห่วง

“กลับบ้านกันก่อน” ซูเยว่หนิงพยักหน้า

ระหว่างทางกลับ นางพิงอยู่ในอ้อมแขนของมารดา

แขนยังปวด ขาก็ยังปวด แม้แต่หน้าอกเองก็ยังหลงเหลือความเจ็บจาง ๆ จากความทรงจำที่ร่างกายไม่ยอมลืม

ซูเยว่หนิงหลับตาลง

หนึ่งเดือน...

นางมีเวลาเพียงหนึ่งเดือนก่อนวันที่ตัวเองจะตาย และอีกสองสัปดาห์ก่อนที่ครอบครัวจะถูกนักฆ่าโจมตี

คราวนี้นางรู้ทุกอย่างล่วงหน้า และจะไม่ยอมให้เรื่องเดิมเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง