เมื่อมีวาสนาให้พบพาน ย่อมมีชะตาให้พรากจาก

ซูเยว่หนิงพักอยู่ในเมืองชิงเหอต่ออีกสองสามวัน

เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ยังคงดำเนินไปอย่างสงบ ผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อขายกันตั้งแต่เช้าตรู่ เสียงพ่อค้าแม่ค้าดังแว่วมาตามสายลม ถนนสายหลักเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินทางผ่านไปมา ช่วงเวลาสองสามวันที่ผ่านมา จากคนที่บังเอิญได้พบกัน ทั้งสองกลับค่อย ๆ สนิทสนมกันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ยามมีเวลาว่าง พวกนางมักนั่งสนทนากัน บางครั้งเป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน บางครั้งก็เป็นเรื่องราวในอดีต

เยว่หนิงเรียกหญิงผู้นั้นว่า ‘ท่านป้า’ อย่างสนิทสนม นางเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับบิดามารดาของนาง เล่าเรื่องของพี่ชาย และเล่าเรื่องบางอย่างที่เยว่หนิงไม่เคยได้ยินมาก่อน ทุกครั้งที่ได้ฟัง นางมักนั่งเงียบอยู่นาน  นางเพิ่งรู้ว่าอดีตที่ตนเองเคยคิดว่ารู้จักดีนั้น แท้จริงแล้วยังมีอีกหลายสิ่งที่นางไม่เคยรับรู้ บางเรื่องทำให้นางประหลาดใจ บางเรื่องทำให้นางอดยิ้มไม่ได้ และบางเรื่องก็ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นอยู่ในใจอย่างประหลาด

แม้เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจะสั้นนัก แต่ความผูกพันบางอย่างกลับเกิดขึ้นอย่างเงียบงัน ทว่าวันเวลาย่อมไม่เคยหยุดรอผู้ใด เมื่อถึงวันที่นางต้องออกเดินทาง เยว่หนิงกลับรู้สึกอาลัยอยู่ไม่น้อย

เช้าวันนั้น เยว่หนิงจัดสัมภาระของตนเองจนเรียบร้อย หญิงผู้นั้นมองนางด้วยแววตาอ่อนโยน เยว่หนิงประสานมือคำนับ

“ท่านป้า โปรดรักษาตัวให้ดีเถิด” นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา

“นี่คือเทียบยาที่ข้าเขียนไว้ ขอให้ท่านป้าปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด อย่าได้ละเลยเป็นอันขาด”

หญิงผู้นั้นรับเทียบยาไป ก่อนยิ้มบาง ๆ เยว่หนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ

“หากข้าได้พบพี่ชายแล้ว... ข้าจะกลับมาตามหาท่าน”

“ไม่ต้องห่วงข้าหรอก เยว่หนิง... เจ้าเองก็จงรักษาตัวให้ดี” เยว่หนิงพยักหน้า

“ในวันหน้า หากมีวาสนา เราคงได้พบกันอีกครา”

“เจ้าค่ะ” เยว่หนิงยิ้มบาง ๆ นางหันกายเดินจากมา แต่เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็อดหันกลับไปมองไม่ได้ ทั้งสองสบตากันจากระยะไกล ก่อนเยว่หนิงจะค่อย ๆ หันกลับมาอีกครั้ง

บางทีคนเราก็เป็นเช่นนี้ มีพบก็ย่อมมีจาก บางคนแม้ได้พบกันเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ กลับทิ้งความอบอุ่นเอาไว้ในใจได้ยาวนาน เยว่หนิงสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วก้าวเดินต่อไป

เยว่หนิงมุ่งหน้าเดินทางไปทางทิศใต้ตามคำบอกเล่าของเจ้าของโรงเตี๊ยม ทว่ายังไม่ทันออกจากเมืองชิงเหอไปได้ไกล นางก็เห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เพียงเห็นคนผู้นั้น เยว่หนิงก็ชะงักฝีเท้า ดวงตาของนางเบิกกว้าง

“มู่จิ่งอัน!!”

ชายหนุ่มตรงหน้าเผยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับรอคอยนางอยู่แล้ว

“เยว่หนิง ในที่สุดข้าก็ตามหาเจ้าจนเจอ” เขากวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างเป็นห่วง

“เป็นอย่างไรบ้าง ไม่ได้บาดเจ็บอะไรใช่ไหม”

“ข้ามิเป็นไร” เยว่หนิงตอบ ก่อนมองเขาด้วยความสงสัย

“นี่เจ้าตามหาข้าพบได้อย่างไร” ทั้งที่นางทิ้งของทุกอย่างที่สามารถยืนยันตัวตนของนางไว้ที่จวนจนหมดแล้ว ทุกคนก็น่าจะคิดว่านางตายไปแล้ว

“พี่ชายข้าสั่งให้ข้าตามหาและคุ้มครองเจ้าน่ะสิ” มู่จิ่งอันถอนหายใจเบา ๆ

เขากับเยว่หนิงเป็นสหายกันมาตั้งแต่เยาว์วัย ทั้งยังเคยศึกษาวิชาแพทย์ร่วมกับซูเหวินเซวียนและเยว่หนิง พี่ชายของเขามักกำชับอยู่เสมอว่าให้ดูแลสหายให้ดี แม้จิ่งอันจะไม่เข้าใจเหตุผลนัก แต่เมื่อเป็นคำสั่งของพี่ชาย เขาก็ย่อมทำตาม

“พี่ชายเจ้า... มู่จวินเหิงงั้นหรือ” เยว่หนิงเงียบไปครู่หนึ่ง

“เขาน่าจะพบศพของข้าและคิดว่าข้าตายไปแล้วสิ”

“อาเจิ้งบอกว่า แม้เครื่องประดับและของมีค่าต่าง ๆ จะชี้ชัดว่าร่างนั้นเป็นเจ้า แต่มองเพียงครู่เดียว พี่ชายข้าก็รู้ว่านั่นมิใช่ร่างเจ้า เขาจึงให้ข้าออกตามหาเจ้าอย่างลับ ๆ เกรงว่าพี่ชายข้าเองก็คงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล” จิ่งอันกล่าวต่ออย่างจริงจัง

“ข้าคิดว่ามีคนจงใจใส่ร้ายครอบครัวเจ้าและตระกูลว่าน และข้าเกรงว่าพวกมันอาจใช้สถานการณ์นี้จัดการพี่ชายข้าด้วยในคราเดียวกัน”

เยว่หนิงกำมือแน่น

“ตอนนี้ข้ากำลังเดินทางตามหาพี่ชายของข้า ข้าอยากพบเขา... อยากยืนยันว่าเขาปลอดภัย”

จิ่งอันพยักหน้า

“ข้าจะเดินทางไปกับเจ้า เพียงแค่ตามอยู่ห่าง ๆ อย่าให้ใครรู้ว่าเรารู้จักกัน มิเช่นนั้น หากข้าคอยตามติดปกป้องเจ้า คงตกเป็นเป้าของผู้ไม่หวังดีเป็นแน่ แต่หากมีอะไรเกิดขึ้น ข้าจะรีบมาช่วยเจ้าทันที”

เยว่หนิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า ทั้งสองจึงออกเดินทางจากเมืองชิงเหอ