บทที่ 2/1

บทที่ 2

“ส่งตัวเจ้าสาว!” เสียงอึกทึกครึกโครมของงานแต่งดังขึ้น ผู้คนต่างออกมาแสดงความยินดี ยกเว้นเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวที่มีใบหน้าเรียบนิ่งตลอดการทำพิธี มิได้ยินดียินร้ายกับการแต่งงานครั้งนี้

“หากไม่เพราะสัญญาหมั้นหมายตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ข้าก็ไม่มีวันแต่งงานกับเจ้าหรอก” เซี่ยเหยียนไห่เดินเข้ามาในห้องหอด้วยสภาพที่เมามาย และพ่นคำพูดที่ไม่คิดรักษาน้ำใจของเจ้าสาวเลยแม้แต่น้อย

เยว่ไป๋ฮวาไม่ได้เอ่ยอันใด ยังคงนั่งนิ่งเหมือนเดิม นั่นยิ่งทำให้เซี่ยเหยียนไห่โมโหมากขึ้นไปอีก

“ได้ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าแต่งงานกับข้าต้องเจออันใดบ้าง” เหยียนไห่ปรี่เข้าไปบีบต้นแขนของเยว่ไป๋ฮวาอย่างแรง และเริ่มลงมือทำรุนแรงกับนาง แต่นางก็ยังไม่ยอมปริปากร้องขอความสงสาร นั่นยิ่งทำให้เขาลงมือรุนแรงมากขึ้นมากกว่าเดิม

เมื่อกระทำจนพอใจแล้ว เขาก็ล้มตัวลงนอนแล้วหลับไปด้วยฤทธิ์สุรา

หญิงสาวลุกขึ้นแต่งตัว พร้อมกับมองไปยังบุรุษที่เป็นสามีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย นางคิดว่าแต่งงานออกมาจากที่นั่นแล้วชีวิตจะดีขึ้น แต่ดูแล้วก็คงจะไม่ต่างจากอยู่ที่จวนมากนัก

ผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน เซี่ยเหยียนไห่ก็รับซูหนิงเซียน เข้ามาเป็นฮูหยินรอง จากชีวิตที่เคยสงบสุขของนาง ก็แปรเปลี่ยนไปทันตา เพราะซูหนิงเซียนมักจะเข้ามาสร้างเรื่องปวดหัวให้นางไม่เว้นวัน

บางครั้งก็กลั่นแกล้งจนนางล้มป่วยไปหลายวัน แต่ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีก็หาได้สนใจไม่ ไม่ว่านางจะอยู่หรือตาย เขาก็ไม่คิดจะเหลียวแล

แรก ๆ แม่สามีก็สนใจนางอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเห็นว่าผ่านไปหลายปีนางไม่มีบุตรให้เสียที ก็เริ่มหมางเมินไม่สนใจว่านางจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไร

จนวันที่ซูหนิงเซียนตั้งครรภ์ชีวิตของเยว่ไป๋ฮวาก็ตกต่ำถึงที่สุด นางถูกส่งตัวไปอยู่ที่เรือนท้ายจวน ใช้ชีวิตอย่างลำเค็ญ สามีก็แวะเวียนมาหาบ้างบางครั้ง

จนวันหนึ่งเยว่ไป๋ฮวาก็ตั้งครรภ์ขึ้นเช่นกัน ซึ่งนั่นสร้างความไม่พอใจให้ซูหนิงเซียนเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตั้งครรภ์ได้

“ฮูหยินรอง จะปล่อยไปเช่นนี้จริง ๆ หรือเจ้าคะ” มี่มี่ถามเจ้านายอย่างกังวลใจ เพราะหากฮูหยินใหญ่คลอดบุตรชายออกมา พวกนางได้ลำบากแน่

“ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่สำคัญ จะทำอันใดไม่ได้” ตอนนี้สามีของนางกำลังทำเรื่องสำคัญ จะเกิดเรื่องไม่ได้ นางทำได้เพียงเก็บความไม่พอใจเอาไว้ “แต่ก็อย่าให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเกินไป”

ตอนนี้นางเป็นคนคุ้มเรือน จะทำอันใดก็ได้ มีบุตรแล้วอย่างไร ก็มิใช่ว่าจะคลอดออกมาเป็นบุตรชายเสียเมื่อไหร่

“เจ้าค่ะ” มี่มี่ทำตามคำสั่งของเจ้านายอย่างเคร่งครัด ส่งเพียงแค่เศษอาหารไปที่เรือนท้ายจวน ยาบำรุงครรภ์ก็เป็นเพียงยาทั่วไป ที่แทบจะไม่ให้ประโยชน์อันใดเลย

“ฮูหยิน นี่มันรังแกกันเกินไปหรือไม่เจ้าคะ” ลี่จินเห็นอาหารที่ส่งมาก็ได้แต่บ่นออกมา สาวใช้ที่จวนสกุลเยว่ยังได้กินอีกว่านี้ เจ้านายของนางเป็นถึงฮูหยินเอก ได้กินเพียงเศษอาหารเช่นนี้หรือ

เมื่อก่อนก็แล้วไปเถิด เพราะเจ้านายของนางกินไม่ได้มาก แต่ตอนนี้เจ้านายของนางต้องบำรุงร่างกาย จะกินอาหารเช่นนี้อีกต่อไปไม่ได้

“ช่างเถิด เจ้าก็รู้ว่าข้ากินมากไม่ได้” ตั้งแต่ท้อง จนตอนนี้ผ่านมาห้าเดือนแล้ว นางก็ไม่ค่อยอยากอาหาร จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องอาหารเท่าใด

“ไม่ได้นะเจ้าคะฮูหยิน หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคุณชายน้อยจะไม่แข็งแรงได้” ครั้งนี้ลี่จินไม่ยอม เพราะหากปล่อยไปเช่นนี้คุณชายน้อยเกิดมาจะต้องไม่แข็งแรงเป็นแน่

“ได้ เดี๋ยวข้าจะไปคุยเรื่องนี้กับท่านพี่เอง” นางจะไปขอสินเดิมมาดูและเอง หลังจากนี้ต้องใช้เงินอีกมาก นางไม่อยากให้บุตรที่เกิดมาต้องลำบาก

“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นว่าเจ้านายเริ่มคิดถึงตนเอง ก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ ลำพังนางลำบากนั้นไปเป็นอันใด แต่นางจะไม่ยอมให้ฮูหยินกับคุณชายน้อยลำบากเด็ดขาด

“เจ้าไปเฝ้าประตูจวนไว้เถิด ท่านพี่กลับจวน เจ้าก็มาเรียกข้า” เยว่ไป๋ฮวาได้แต่ยิ้มให้กับความกระตือรือร้นของสาวใช้

กว่าสาวลี่จินจะจะกลับมาที่เรือน ท้องฟ้าก็มืดเสียแล้ว

“ฮูหยิน คุณชายใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

“ไปกันเถิด” สองนายบ่าวเดินตรงไปที่ห้องหนังสือของเซี่ยเหยียนไห่ด้วยใบหน้าที่แน่วแน่ ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องนำสินเดิมกลับมาให้ได้

“ท่านพี่ ตอนนี้แผนการของพวกเราไปถึงไหนแล้วเจ้าคะ” ซูหนิงเซียนถามสามี พร้อมกับบีบนวดที่บ่าแกร่งอย่างเอาใจ

“ตอนนี้หากไม่มีอันใดผิดพลาด ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามแผนการของเรา คนที่ลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ก็คือองค์ชายรอง ส่วนองค์ชายใหญ่ก็จะได้ครองบัลลังก์อย่างชอบธรรม หลังจากนี้ชีวิตของพวกเราก็จะมั่นคง ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว” เซี่ยเหยียนไห่หัวเราะอย่างชอบใจ หากเรื่องนี้สำเร็จ เขาก็จะเป็นคนที่ช่วยหนุนฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ เมื่อถึงตอนนั้นเขาก็จะเป็นคนที่ฮ่องเต้ไว้วางใจ แล้วทีนี้เขาก็จะกลายเป็นคนสำคัญของราชสำนัก