บทที่ 4/1

บทที่ 4

หลังจากจบงานเยว่ไป๋ฮวาก็เดินกลับเรือนด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่าในหัวของนางตอนนี้วุ่นวายสับสนไปหมด วันนี้เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันหลายอย่าง ในใจของนางตอนนี้สับสนงุนงงไปหมดว่าแท้จริงแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับตนเองกันแน่

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงย้อนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง สงสัยสวรรค์คงสมเพชในโชคชะตาของนาง จึงให้นางกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

แต่ไม่ว่าจะเพราะเหตุใด หลังจากนี้นางก็จะใช้ชีวิตให้มีความสุข และจะเอาคืนทุกคนที่ทำให้ชีวิตของนางต้องมีจุดจบเช่นนั้น ไม่ว่าผู้ใด นางก็จะเอาคืนอย่างสาสม

และคนแรกที่นางจะจัดการ ก็คือน้องสาวตัวดีของนาง เพราะวันพรุ่งนี้ อีกฝ่ายก็จะเดินมาให้นางจัดการด้วยตนเอง นางเพียงแค่รออยู่ที่เรือนอย่างสงบเท่านั้น

และก็เป็นไปตามที่นางคาดการณ์เอาไว้ เพราะเยว่อิงฮวาส่งคนมาเชิญนางไปพบที่ศาลากลางน้ำเหมือนเดิมไม่มีผิด

“คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองให้มาเชิญไปพบที่ศาลาริมน้ำเจ้าค่ะ”

เยว่ไป๋ฮวายกยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าไม่ว่าง เจ้ากลับไปเถิด”

“แต่คุณหนูรองมีเรื่องต้องการสนทนากับคุณหนูนะเจ้าคะ” สาวใช้บอกเสียงแข็ง เพราะที่ผ่านมาเจ้านายผู้นี้ไม่เคยมีท่าทีเช่นนี้เลย ทุกครั้งไม่ว่าจะถูกผู้ใดเรียกก็มักจะไปอย่างว่าง่าย

“เจ้ามีสิทธิ์มาใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับคุณหนูเช่นข้าหรือ” เยว่ไป๋ฮวาบอกเสียงเย็น ปรายตามองไปที่สาวใช้ด้วยสายตาที่ดูน่ากลัว “กลับไปบอกเจ้านายของเจ้า หากอยากพบก็ให้มาหาข้าเอง”

“จะ เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบเสียงสั่น นางไม่เคยเห็นคุณหนูใหญ่ของจวนมีท่าทีเช่นนี้มาก่อน จึงทำให้หวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ลี่จินได้แต่มองเจ้านายตาปริบ ๆ ไม่คิดว่าเจ้านายจะมีมุมเช่นนี้ด้วย เมื่อก่อนไม่ว่าจะถูกกระทำเช่นไร เจ้านายของนางก็ก้มหน้ารับตลอด

เยว่ไป๋ฮวาหวนคิดไปถึงเมื่อก่อน ทุกคนล้วนแต่สามารถรังแกนางได้ เพราะนางไม่ชอบความวุ่นวาย อะไรยอมได้นางก็จะยอมเสมอ แต่หลังจากนี้มันจะไม่เป็นเช่นนั้น ผู้ใดกล้าเข้ามาหาเรื่องนาง นางก็จะเขาคืนให้สาสม

“นางพูดเช่นนั้นจริง ๆ หรือ” เยว่อิงฮวาที่ได้ยินสาวใช้บอกก็แปลกใจ เพราะที่ผ่านมาพี่สาวตัวดีของนางมักจะยอมตลอด เหตุใดวันนี้จึงได้แปลกไปเช่นนี้

“ใช่เจ้าค่ะ น้ำเสียงของนางยังถือดีอีกด้วยนะเจ้าคะ” สาวใช้รีบใส่ไฟทันที

“กล้ามาก” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเยว่อิงฮวาก็มีโทสะขึ้นมา “ไป ข้าจะไปจัดการนางด้วยตนเอง”

หญิงสาวเดินนำเหล่าสาวใช้ไปที่เรือนของพี่สาว เพราะหวังจะไปจัดการคนที่กล้าขัดคำสั่งของตนเอง

“เยว่ไป๋ฮวา เจ้าอยู่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ” เมื่อมาถึงเยว่อิงฮวาก็เอะอะเสียงดัง เรียกให้เจ้าของเรือนออกมา

“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใด” เยว่ไป๋ฮวาเดินออกมาเผชิญหน้ากับน้องสาวที่มาเยือนถึงเรือน นางมองไปยังน้องสาวด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง ต่างจากครั้งก่อน ๆ ที่นางแทบจะไม่สบตาของอีกฝ่ายเลย

“ข้าให้สาวใช้มาเรียก เหตุใดเจ้าไม่ไปหาข้า” เยว่อิงฮวาเชิดหน้าอย่างถือดีเช่นกัน

“แล้วเหตุใดข้าต้องไปหาเจ้า” เยว่ไป๋ฮวาเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยท่าทางที่ถือดีไม่ต่างกัน “แต่จะว่าไป เจ้าเป็นน้องสาวของข้า เจ้าสามารถเอ่ยวาจาเช่นนี้กับพี่สาวได้หรือ”

“เหอะ เจ้าถือสิทธิ์อะไรมาบอกว่าเป็นพี่สาวของข้า เจ้าก็เป็นได้แค่ตัวอันใดไม่รู้ในจวนนี้เท่านั้น” เยว่อิงฮวาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ นางปล่อยให้เยว่ไป๋ฮวามีชีวิตมาถึงตอนนี้ก็ถือว่าเป็นบุญมากแล้ว ตอนนี้ยังมากล้าทำปากดีใส่นางอีก “เป็นแค่คนที่ไม่มีแม่คอยสั่งสอน อย่าริอ่านมาปากดีกับข้า”