Partager

บทที่ 4/1

Auteur: LycDin
last update Date de publication: 2026-01-30 15:13:23

บทที่ 4

หลังจากจบงานเยว่ไป๋ฮวาก็เดินกลับเรือนด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่าในหัวของนางตอนนี้วุ่นวายสับสนไปหมด วันนี้เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันหลายอย่าง ในใจของนางตอนนี้สับสนงุนงงไปหมดว่าแท้จริงแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับตนเองกันแน่

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงย้อนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง สงสัยสวรรค์คงสมเพชในโชคชะตาของนาง จึงให้นางกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

แต่ไม่ว่าจะเพราะเหตุใด หลังจากนี้นางก็จะใช้ชีวิตให้มีความสุข และจะเอาคืนทุกคนที่ทำให้ชีวิตของนางต้องมีจุดจบเช่นนั้น ไม่ว่าผู้ใด นางก็จะเอาคืนอย่างสาสม

และคนแรกที่นางจะจัดการ ก็คือน้องสาวตัวดีของนาง เพราะวันพรุ่งนี้ อีกฝ่ายก็จะเดินมาให้นางจัดการด้วยตนเอง นางเพียงแค่รออยู่ที่เรือนอย่างสงบเท่านั้น

และก็เป็นไปตามที่นางคาดการณ์เอาไว้ เพราะเยว่อิงฮวาส่งคนมาเชิญนางไปพบที่ศาลากลางน้ำเหมือนเดิมไม่มีผิด

“คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองให้มาเชิญไปพบที่ศาลาริมน้ำเจ้าค่ะ”

เยว่ไป๋ฮวายกยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าไม่ว่าง เจ้ากลับไปเถิด”

“แต่คุณหนูรองมีเรื่องต้องการสนทนากับคุณหนูนะเจ้าคะ” สาวใช้บอกเสียงแข็ง เพราะที่ผ่านมาเจ้านายผู้นี้ไม่เคยมีท่าทีเช่นนี้เลย ทุกครั้งไม่ว่าจะถูกผู้ใดเรียกก็มักจะไปอย่างว่าง่าย

“เจ้ามีสิทธิ์มาใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับคุณหนูเช่นข้าหรือ” เยว่ไป๋ฮวาบอกเสียงเย็น ปรายตามองไปที่สาวใช้ด้วยสายตาที่ดูน่ากลัว “กลับไปบอกเจ้านายของเจ้า หากอยากพบก็ให้มาหาข้าเอง”

“จะ เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบเสียงสั่น นางไม่เคยเห็นคุณหนูใหญ่ของจวนมีท่าทีเช่นนี้มาก่อน จึงทำให้หวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ลี่จินได้แต่มองเจ้านายตาปริบ ๆ ไม่คิดว่าเจ้านายจะมีมุมเช่นนี้ด้วย เมื่อก่อนไม่ว่าจะถูกกระทำเช่นไร เจ้านายของนางก็ก้มหน้ารับตลอด

เยว่ไป๋ฮวาหวนคิดไปถึงเมื่อก่อน ทุกคนล้วนแต่สามารถรังแกนางได้ เพราะนางไม่ชอบความวุ่นวาย อะไรยอมได้นางก็จะยอมเสมอ แต่หลังจากนี้มันจะไม่เป็นเช่นนั้น ผู้ใดกล้าเข้ามาหาเรื่องนาง นางก็จะเขาคืนให้สาสม

“นางพูดเช่นนั้นจริง ๆ หรือ” เยว่อิงฮวาที่ได้ยินสาวใช้บอกก็แปลกใจ เพราะที่ผ่านมาพี่สาวตัวดีของนางมักจะยอมตลอด เหตุใดวันนี้จึงได้แปลกไปเช่นนี้

“ใช่เจ้าค่ะ น้ำเสียงของนางยังถือดีอีกด้วยนะเจ้าคะ” สาวใช้รีบใส่ไฟทันที

“กล้ามาก” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเยว่อิงฮวาก็มีโทสะขึ้นมา “ไป ข้าจะไปจัดการนางด้วยตนเอง”

หญิงสาวเดินนำเหล่าสาวใช้ไปที่เรือนของพี่สาว เพราะหวังจะไปจัดการคนที่กล้าขัดคำสั่งของตนเอง

“เยว่ไป๋ฮวา เจ้าอยู่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ” เมื่อมาถึงเยว่อิงฮวาก็เอะอะเสียงดัง เรียกให้เจ้าของเรือนออกมา

“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใด” เยว่ไป๋ฮวาเดินออกมาเผชิญหน้ากับน้องสาวที่มาเยือนถึงเรือน นางมองไปยังน้องสาวด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง ต่างจากครั้งก่อน ๆ ที่นางแทบจะไม่สบตาของอีกฝ่ายเลย

“ข้าให้สาวใช้มาเรียก เหตุใดเจ้าไม่ไปหาข้า” เยว่อิงฮวาเชิดหน้าอย่างถือดีเช่นกัน

“แล้วเหตุใดข้าต้องไปหาเจ้า” เยว่ไป๋ฮวาเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยท่าทางที่ถือดีไม่ต่างกัน “แต่จะว่าไป เจ้าเป็นน้องสาวของข้า เจ้าสามารถเอ่ยวาจาเช่นนี้กับพี่สาวได้หรือ”

“เหอะ เจ้าถือสิทธิ์อะไรมาบอกว่าเป็นพี่สาวของข้า เจ้าก็เป็นได้แค่ตัวอันใดไม่รู้ในจวนนี้เท่านั้น” เยว่อิงฮวาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ นางปล่อยให้เยว่ไป๋ฮวามีชีวิตมาถึงตอนนี้ก็ถือว่าเป็นบุญมากแล้ว ตอนนี้ยังมากล้าทำปากดีใส่นางอีก “เป็นแค่คนที่ไม่มีแม่คอยสั่งสอน อย่าริอ่านมาปากดีกับข้า”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทบิเศษ

    บทพิเศษ“เสด็จพ่อ...” เด็กหญิงตัวเล็กวิ่งไปหาบิดาที่เพิ่งเดินเข้ามาในจวน ตอนนี้มารดากำลังตั้งครรภ์น้องชายอยู่ หน้าที่ออกมาต้อนรับบิดาก็คือนางเอง“ซูเอ๋อร์คิดถึงเสด็จพ่อหรือไม่” เขาก้มลงอุ้มบุตรสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอก ตั้งแต่ที่รู้ว่ามารดากำลังมีน้องชาย พี่สาวคนนี้ก็อาสามาต้อนรับบิดาเช่นเขาเพื่อไม่ให้มารดาต้องเหนื่อย ช่างเป็นหนูน้อยที่รู้ความยิ่งนัก“วันนี้ได้ก่อกวนเสด็จแม่หรือไม่” เขาหอมแก้มบุตรสาว แล้วพานางไปหามารดาที่พักผ่อนอยู่ในเรือน ตอนนี้เขาอยากเป็นอ๋องไร้ค่าที่วัน ๆ เอาแต่อยู่ในจวน เขาไม่อยากห่างสองแม่ลูกเลย“ไม่เลยเพคะ ซูเอ๋อร์เป็นเด็กดียิ่งนัก” เขาลูบหัวบุตรสาวด้วยความเอ็นดู เขาเชื่อว่าหากนางได้เป็นพี่สาวจะต้องทำหน้าที่นั้นได้ดีแน่นอน“เสด็จแม่ เสด็จพ่อมาถึงแล้วเพคะ” เสียงเล็กเจี้อยแจ้วก่อนเห็นตัวเสียอีก ทำให้คนที่พักผ่อนอยู่ในเรือนได้แต่หัวเราะเบา ๆ บุตรสาวของนางช่างซุกซนยิ่งนัก“เหนื่อยหรือไม่” เยว่ไปฮวาถามทั้งสามีและบุตรสาว พร้อมกับใช้ผ้าซับใบหน้าของบุตรสาวอย่างรักใคร่ ไม่รู้ว่าไปเล่นซนอันใดมาใบหน้าจึงเป็นสีแดงเช่นนี้“ไม่เหนื่อยเพคะ เพียงแค่ออกไปรับเสด็จพ่อที่หน้าจวน ซูเอ๋อร

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทส่งท้าย

    บทส่งท้ายตอนนี้ทุกอย่างในราชสำนักเป็นไปด้วยดี คนขององค์ชายใหญ่ค่อย ๆ ถูกจัดการไปทีละคนอย่างเงียบ ๆ จนตอนนี้ฐานะขององค์ชายรองมั่นคง อีกไม่นานก็จะถูกแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท และแน่นอนว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในการควบคุมของรุ่ยอ๋อง“เสด็จพี่ อีกนานหรือไม่กว่าเรื่องทุกอย่างจะจบ” เยว่ไป๋ฮวาอ้อนสามีขณะที่กำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียง ตอนนี้เขาทำงานหนักมาก เมื่อคืนก็ไม่รู้ว่าเขาเข้ามานอนตอนไหน“ตอนที่ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว รอเพียงองค์ชายรองถูกแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท พวกเราก็สามารถออกนอกเมืองได้แล้ว” หากแต่งตั้งองค์รัชทายาทแล้ว ไม่นานก็สามารถออกไปนอกเมืองหลวงได้“หม่อมฉันจะตั้งตารอนะเพคะ” เยว่ไป๋ฮวาเอ่ยอย่างออดอ้อนพร้อมกับหอมแก้มสามีอย่างเอาใจ นางนัดกับเขาเอาไว้ว่าหากจบเรื่องทุกอย่างแล้ว อยากจะออกไปท่องเที่ยวนอกเมือง นางอยากจะออกไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย“ทำเช่นนี้ไม่อยากลุกจากเตียงใช่หรือไม่” เขาก้มลงไปคลอเคลียคนตัวเล็กที่ทำสีหน้าออดอ้อน“เสด็จพี่กลับมาถึงตอนไหนหรือ” หญิงสาวชวนเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้ตนเองเขินอายไปมากกว่านี้ อยู่กับเขามาก็นานมากแล้ว แต่เหตุใดนางถึงไม่คุ้นชินเสียที ส่

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทที่ 45/2

    “ไม่น่าเชื่อว่าตระกูลผู้ดีจะมีจุดจบที่น่าอดสู่เช่นนี้”“ใช่ หากไม่เพราะบุตรชายชั่วช้าผู้นั้น ตระกูลคงไม่ถึงคราล่มสลาย นายหญิงของจวนต้องมาเป็นบ้าเพราะการกระทำของบุตรชาย”“ไม่รู้ว่าจากนี้ตระกูลเซี่ยจะมีสภาพเช่นไร”หลังจากสกุลเซี่ยล้มลง ภายในราชสำนักก็เริ่มระส่ำระสาย เพราะตระกูลเซี่ยเป็นกำลังหลังขององค์ชายใหญ่ ทำให้ตอนนี้องค์ชายใหญ่ขาดกำลังหลักไป คนที่เคยให้ความสนับสนุนต่างก็มองหาที่พึ่งใหม่ ไม่ต่างจากเยว่โจวเหยา บิดาของเซี่ยไป๋ฮวา เมื่อเห็นว่าองค์ชายใหญ่เริ่มหมดอำนาจก็เริ่มเอนเอียงมาทางฝังองค์ชายรอง เพราะอย่างไรตอนนี้บุตรเขยของเขาก็คือรุ่ยอ๋อง เขาจะต้องสนับสนุนเขาอย่างแน่นอน“เรื่องนี้ข้าช่วยท่านพ่อมิได้ สามีของข้ามิได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนักท่านพ่อก็รู้ หากอยากเข้าร่วมกับองค์ชายรอง ท่านพ่อต้องไปเจรจาเอง” เยว่ไป๋ฮวาบอกบิดาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นางไม่อยากไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้“เจ้ามันลูกอกตัญญู ข้าเดือดร้อนเจ้าก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วย” เยว่โจวเหยาเอ่ยด้วยอารมณ์คุกรุ่น เขาไม่คิดเลยว่าบุตรสาวจะเอ่ยวาจาอกตัญญูเช่นนี้ออกมาได้“ท่านพ่ออย่าลืมนะเจ้าคะ ว่าท่านพ่อมิไ

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทที่ 45/1

    บทที่ 45เยว่ไป๋ฮวาไปที่จวนสกุลเซี่ยพร้อมกับท่านหมอแต่เช้า ตอนนี้คนของทางการได้ควบคุมจวนสกุลเซี่ยเอาไว้หมดแล้ว จึงทำให้นางสามารถเข้าไปในจวนได้อย่างง่ายดาย“คารวะพระชายา” เหล่าขุนนางเมื่อเห็นพระชายาของรุ่ยอ๋องเดินเข้ามาต่างก็พากันทำความเคารพ“น้องสาวเปิ่นหวางเฟยแต่งเข้ามาที่จวนสกุลเซี่ย จากนั่นร่างกายก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ จึงอยากให้ท่านหมอตรวจดูร่างกายอย่างละเอียด” เยว่ไป๋ฮวาบอกความต้องการของตนเอง วันนี้นางจะนำตัวของเยว่อิงฮวากลับจวน นางอยากให้สองแม่ลูกอยู่ด้วยกัน จะมีชีวิตรอดหรือไม่ก็ถือว่าเป็นวาสนาของพวกนางสองคนก็แล้วกัน“เชิญพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”เยว่ไป๋ฮวาพาหมอไปที่เรือนของน้องสาวอย่างรีบร้อน “ท่านหมอตรวจดูเถิดว่าน้องสาวของเปิ่นหวางเฟยถูกพิษหรือไม่”หมอที่ถูกเชิญตัวมาตัวเยว่อิงฮวาอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ฮูหยินน้อยเซี่ยถูกพิษพ่ะย่ะค่ะ”“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้” เยว่ไป๋ฮวาเอ่ยเสียงสั่น ร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พยายามแสดงให้เห็นว่านางรักใครน้องสาวเพียงใด “อิงฮวาอย่าได้กลัว พี่สาวผู้นี้จะเป็นคนช่วยเจ้าเอง”เยว่อิงฮวาไม่มีแรงแม้แต่แรงจะเอ่ยออกมา จึงได้แต่นอนร้องไห้นิ

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทที่ 44/2

    หลังจากซูหนิงเซียนกินยาแล้วไป เซี่ยเหยียนไห่ก็กลับไปหาบิดาอีกครั้ง เขาตัดสินใจดีแล้ว เขาไม่อยากให้นางต้องทนอยู่ในสภาพนั้นอีก เขาจะต้องช่วยนางให้ได้ หากเขาไม่ได้ขึ้นเป็นนายใหญ่ของจวน ก็ไม่สามารถทำอันใดได้สะดวก เขาจึงจำเป็นต้องจัดการบางอย่าง“ท่านพ่อ ดื่มยาขอรับ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาบิดาที่ยังคงนอนไร้สติอยู่ เขามองยาอยู่ในมือด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง เรื่องทุกอย่างควรจะจบลงเสียที เขาเทยาพิษลงในถ้วยยาของบิดามากกว่าปกติอย่างไม่คิดลังเล “เป็นท่านที่บังคับให้ข้าทำเช่นนี้”จ้าวซุนหยานที่เห็นว่าถึงเวลาที่เหมาะสมก็พาตัวหมอหลวงเข้ามาตรวจร่างกายเซี่ยซงฉี“ไปแจ้งเจ้านายของพวกเจ้า เปิ่นหวางพาหมอหลวงมาตรวจอาการใต้เท้าเซี่ย” จ้าวซุนหยานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง วันนี้เขาอยากมาเห็นสภาพของสกุลเซี่ยด้วยตาของตนเอง ว่าจะมีสภาพเป็นเช่นไร“พ่ะย่ะค่ะ” บ่าวรับใช้รีบเข้าไปแจ้งเจ้านายทันทีเซี่ยเหยียนไห่ที่ได้ยินว่าจ้าวซุนหยานพาหมอมาตรวจอาการบิดาก็ลนลานจนทำอันใดไม่ถูก หากให้หมอเข้ามาตรวจอาการ จะต้องรู้แน่ว่าบิดาของเขาถูกพิษหาได้ล้มป่วยอันใด ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อาจให้พวกเขาเข้ามาในจวน“คารวะรุ่ยอ๋อง”“จะให้เปิ่นห

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทที่ 43/2

    “ท่านอ๋องไม่คิดว่าพวกนางจะมีฝีมือที่ร้ายกาจเช่นนี้” นางก็พอรู้มาบ้างว่าสตรีเหล่านี้เป็นองครักษ์ลับที่ถูกฝึกมาอย่างดี แต่ก็ไม่คิดว่าเหล่านี้ฝึกหนักเช่นนี้ ลบภาพสตรีที่ไล่ตามท่านอ๋องตอนนั้นไปจนหมด“บอกแล้วว่าพวกนางเป็นองครักษ์ที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี” เขายกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ สตรีพวกนี้เขาเป็นคนคัดสรรมาด้วยตนเอง การฝึกฝนก็ล้วนเป็นเขาที่จัดการเองทั้งหมด พวกนางจะมีฝีมือดาษดื่นได้อย่างไร“สวามีของหม่อมฉันเก่งที่สุดเลยเพคะ” เยว่ไป๋ฮวามองสามีด้วยสายตาหวานซึ้งและเอ่ยอย่างเอาอกเอาใจ ตอนนี้นางคิดเรื่องที่อยากทำออกแล้ว“พระชายาอยากได้อันใดก็ว่ามาเถิด” เขาหัวเราะน้อย ๆ ท่าทีของนางมองปราดเดียวก็รู้ถึงความต้องการของนาง“เสด็จพี่ช่วยสอนหม่อมฉันให้เหมือนพวกนางได้หรือไม่เพคะ” นางมองเขาตาปริบ ๆ เพื่ออ้อนวอนให้เขายอมสอนการต่อสู้ให้ “แน่นอนว่าหม่อมฉันมิได้ต้องการเก่งกาจเช่นพวกนาง ขอเพียงเอาตัวรอดได้ก็พอเพคะ”จ้าวซุนหยานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่อยากให้นางต้องมาลำบากเช่นนี้ เพราะเขาเชื่อว่าเขาสามารถปกป้องดูแลนางได้ แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของนาง เขาก็ไม่อยากจะขัด“ได้ เปิ่นหวางจะเป็นคนฝึกการต่อสู้ให้ฮูหยิ

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทที่ 21/1

    บทที่ 21ไม่นานฮ่องเต้และเหล่าราชวงศ์ต่างก็พากันเดินในลานพิธี พิธีการดำเนินไปอย่างเรียบร้อย เมื่อเสร็จสิ้นพิธีฮ่องเต้ก็พระราชทานอนุญาตทุกคนลุกขึ้นไปทำความรู้จักกันได้ตั้งแต่เริ่มงานจ้าวซุนหยานก็เอาแต่มองไปที่เยว่ไป๋ฮวาด้วยสายตาลึกล้ำยากคาดเดา วันนี้นา

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทที่ 20/1

    บทที่ 20วันเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบวัน ชุดที่คนทั้งจวนรุ่ยอ๋องร่วมมือร่วมใจกันรังสรรค์ออกมาก็เสร็จเป็นที่เรียบร้อย จ้าวซุนหยานจึงได้ส่งจดหมายไปให้เยว่ไป๋ฮวามาลองชุดที่จวนของเขาเยว่ไป๋ฮวาที่ได้รับจดหมายก็ตรงไปที่สำนักคุ้มกันภัย ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไ

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทที่ 19/2

    เยว่ไป๋ฮวามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง กิตติศัพท์อ๋องเจ้าสำราญช่างดูดำไม่ได้เสียจริง“เพคะ” จี๋เหยามองไปยังแขกที่มาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกไปด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์ แต่ก็ไม่สามารถทำอันใดได้ จึงได้แต่ออกไปตามคำสั่ง“ฉางหลง บอกให้หลี่กงกงนำผ้าและเครื่องประดับม

  • หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน   บทที่ 19

    บทที่ 19“สรุปแล้วท่านอ๋องเรียกหม่อมฉันออกมาพบด้วยเหตุอันใดหรือเพคะ” นางไม่คิดว่าเขาจะเรียกนางออกมาเพียงเพราะต้องการร่วมดื่มชาตามที่บอกนางเมื่อครู่“เมื่อวานเปิ่นหวางได้ข่าวว่าคนจากสำนักคุ้มกันภัยไป๋เซ่อตามหาผ้าและเครื่องประดับที่ดีที

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status