LOGINShare
ตอนที่ 1จุดจบของสตรีโง่เขลา
publish date:
2026-11-04 12:06:57ตอนที่ 1จุดจบของสตรีโง่เขลา
ท่ามกลางความมืดมิดที่เหน็บหนาวจนเข้าถึงกระดูก ร่างที่เปลือยเปล่าของมู่รั่วซีนอนพังพาบอยู่บนพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วรุนแรงเสียจนความหนาวเหน็บของหิมะที่โปรยปรายกลายเป็นเพียงความรู้สึกแผ่วเบา ผิวที่เคยขาวเนียน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยราคีคาวจากน้ำมือของบุรุษวัยฉกรรณ์นับสิบที่รุมย่ำยีไม่เหลือชิ้นดี กลิ่นคาวกามคละคลุ้งปนเปไปกับกลิ่นอับชื้นของอารามร้างหลังเก่า ที่ครั้งหนึ่งนางเคยถูกส่งให้มาอยู่ที่นี่เพื่อสำนึกกับความผิดที่นางไม่ได้ทำ ภาพความทรงจำสุดท้ายของนางคือนางกำลังนั่งดื่มชากับน้องสาวอยู่ในจวนของสามี...ก่อนจะตื่นขึ้นมาพบกับนรกบนดิน เสียงหัวเราะเยาะหยันของชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับเสียงภูตผีที่ตามหลอกหลอน “พี่หญิง... ท่านดูสภาพตัวเองในตอนนี้สิ ช่างน่าเวทนานัก ข้าเห็นแล้วยังอดใจหายแทนไม่ได้จริงๆ” น้ำเสียงอ่อนหวานรื่นหูที่นางเคยรักและเอ็นดูดังขึ้นที่หน้าประตูอาราม มู่หลันฮัว น้องสาวต่างมารดาผู้มีใบหน้างดงามหมดจดเดินกรีดกรายเข้ามาใกล้ ชายกระโปรงสีชมพูกลีบบัวของนางสะอาดสะอ้านตัดกับความโสโครกที่มู่รั่วซีกำลังเผชิญ ปลายเท้าของนางยื่นออกมาเขี่ยมือที่สั่นเทาของพี่สาวออกอย่างรังเกียจ ราวกับกำลังเขี่ยเศษขยะที่ขวางทางเดิน “ทำ...ไม...ทั้งที่ข้าดีกับเจ้ามาตลอด...ยอมแม้กระทั่งให้เจ้าใช้สามีร่วมกัน...” รั่วซีเค้นเสียงลอดไรฟัน ลำคอของนางแห้งผากและระคายเคืองจนแสบร้อน “เหตุใดจึงทำกับข้าเช่นนี้!...” มู่หลันฮัวระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไพเราะแต่เย็นเยียบไปถึงกระดูก นางโน้มตัวลงมาใกล้จนรั่วซีเห็นเงาตัวเองในดวงตาที่มืดมิดคู่นั้น “ผิดที่ท่านเกิดมาเป็นบุตรสาวภรรยาเอกอย่างไรเล่าพี่หญิง ผิดที่ท่านเกิดมาพร้อมวาสนาที่ข้าไม่มี ผิดที่ท่านได้ครอบครองสัญญาหมั้นหมายกับบุรุษที่ข้าหมายปองมาตลอด” หลันฮัวจิกผมของรั่วซีให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา “ท่านไม่รู้หรอกว่าทุกครั้งที่ข้าปั้นหน้ายิ้มให้ท่าน ในใจข้าอยากจะกรีดใบหน้างามๆ ของท่านให้เสียโฉมเพียงใด! ท่านคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะกตัญญูต่อคนที่แย่งชิงตำแหน่งพระชายาเอกที่ควรจะเป็นของข้าไป?...” เพียะ! มือเรียวสวยของหลันฮัวตบเข้าที่แก้วซีกซ้ายของรั่วซีอย่างแรงจนหน้าสะบัด “วันนี้...ชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ผู้สูงส่งจะมอดไหม้ไปพร้อมกับอารามแห่งนี้ ทุกคนจะจดจำท่านในฐานะสตรีแพศยาที่หนีตามชายชั่วมาเสพสมจนถูกรุมโทรมตาย ส่วนข้า...ข้าจะกลายเป็นพระชายาเพียงหนึ่งเดียวของพี่เฉิงกง และเป็นหงส์เหนือมังกรที่ทุกคนต้องก้มศีรษะให้!” ในจังหวะนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสีม่วงเข้มดูภูมิฐานก็ก้าวออกมาจากเงามืดหลังเสาอาราม เยี่ยนเฉิงกง องค์ชายรองผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียน บุรุษที่รั่วซีรักสุดหัวใจ บุรุษที่นางยอมใช้บารมีของตระกูลแม่ทัพของท่านตาเป็นบันไดให้เขาขึ้นสู่จุดสูงสุด เขามองดูร่างที่ยับเยินของนางด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีความรัก ความสงสาร หรือแม้แต่ความผูกพันที่เคยพร่ำว่ารักบอกนางแม้แต่น้อย “ท่านพี่...ช่วยข้า...” รั่วซีครางออกมาด้วยความหวังเฮือกสุดท้าย นางมองเขาด้วยแววตาที่สั่นระริก หวังจะเห็นความสงสารหรือความโกรธแค้นแทนนางสักนิด ทว่าสิ่งที่ได้เห็นกลับมีเพียงสายตาเย็นชา เขามองนางเหมือนมองซากศพที่ไร้ค่า “เฉิงกง...ท่าน...ท่านรู้เห็นเรื่องนี้ด้วยหรือ?” เยี่ยนเฉิงกงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมองนางด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “รั่วซี ในเมื่อเจ้าหมดประโยชน์แล้ว ก็จงตายไปพร้อมกับมลทินนี้เถิด” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนน่าใจหาย “ส่วนตระกูลท่านตาของเจ้า...อีกไม่นานข้าก็จะถอนรากถอนโคนพวกมันตามเจ้าไป” โลกทั้งใบของมู่รั่วซีพังทลายลงในพริบตา ความจริงที่ได้รับรู้เจ็บปวดรุนแรงยิ่งกว่าบาดแผลบนกาย นางถูกหลอก... ถูกใช้เป็นเครื่องมือมาโดยตลอด และตอนนี้เขากำลังจะกำจัดนางทิ้งเหมือนเศษสวะ “พวกเจ้า...ใจคออำมหิต...ทำกับข้าแบบนี้ได้ยังไง!” รั่วซีเค้นเสียงออกมาพร้อมกับกระอักเลือดสีเข้มคำโต ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้แดงก่ำด้วยเส้นเลือดที่แตกฝอย หลันฮัวหยิบตะเกียงน้ำมันขึ้นมาแล้วโยนลงบนพื้นไม้ เปลวไฟเริ่มลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นควันไฟเริ่มบดบังวิสัยทัศน์ เยี่ยนเฉิงกงโอบเอวมู่หลันฮัวไว้แล้วพากันเดินออกไปจากอารามโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ความร้อนจากเปลวเพลิงเริ่มแผดเผาผิวหนัง แต่ความแค้นในอกกลับรุ่มร้อนยิ่งกว่า รั่วซีพยายามตะเกียกตะกายแต่ไร้เรี่ยวแรง เลือดไหลออกจากปากของนางจนได้กลิ่นคาวคลุ้ง นางมองไปยังเพลิงที่กำลังจะพรากชีวิต พร้อมกับความทรงจำที่พรั่งพรูเข้ามา...ทั้งรอยยิ้มจอมปลอมของน้องสาว และคำหวานอาบยาพิษของชายคนรัก “หากสวรรค์มีตา หากนรกมีจริง...” นางกรีดร้องออกมาด้วยแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ดวงตาที่พร่าเลือนจ้องมองไปยังหลังคาของอาราม “ข้าขอแลกวิญญาณนี้เพื่อให้ได้กลับมา...ไม่ว่าต้องเป็นปีศาจหรืออสูรร้าย ข้าขอโอกาสอีกครั้งเพื่อกลับมาทวงคืนความยุติธรรม! กลับมาเหยียบย่ำพวกมันให้จมดิน! ความเจ็บปวดที่ข้าได้รับในวันนี้ ข้าจะคืนให้พวกเจ้าเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!” เปลวไฟสีส้มฉานลุกท่วมเพดานอาราม ขื่อไม้ขนาดใหญ่หักโค่นลงมาทับร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของนาง ความร้อนแรงแผดเผาผิวหนังจนพองไหม้ แต่นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับความแค้นที่สลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ ก่อนที่สติของนางจะดับวูบลง… .
Latest chapter
หวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง ตอนที่ 9 คู่อริ
ตอนที่ 9 คู่อริรั่วซีถูกพามานั่งที่โต๊ะรับรองสำหรับคุณหนูตระกูลขุนนาง ซึ่งตั้งอยู่ถัดจากลานพิธีไม่ไกลนัก ตลอดเวลาที่เดินมา นางแสร้งทำเป็นกระสับกระส่าย มือไม้สั่นเหมือนคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่สายตานั้นกลับคอยสังเกตทุกความเคลื่อนไหวไม่นานนักเสียงแตรก็ดังก้องกังวาลไปทั่วบริเวณ ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่ของโอรสสวรรค์ก็เคลื่อนคล้อยเข้ามาสู่ลานพิธีอย่างช้าๆ ธงทิวสีเหลืองทองโบกสะบัดล้อสายลม เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างหมอบลงกับพื้นก่อนจะกล่าวถวายพระพรพร้อมกันมู่รั่วซีย่อกายหมอบลงตามข้าราชบริพารคนอื่นๆ ทว่าดวงตาของนางกลับไม่ได้ก้มลงมองพื้นดินเพียงอย่างเดียว นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผ่านช่องว่างของแขนเสื้อที่ยกขึ้นบังใบหน้า สายตาของนางจับจ้องไปที่กลุ่มสตรีผู้สูงศักดิ์ที่เดินตามหลังฮ่องเต้มาฮองเฮา ผู้ทรงไว้ซึ่งอำนาจสูงสุดในฝ่ายใน เดินอย่างสง่างามในชุดสีเหลืองทองที่ปักลายหงส์เหิน ใบหน้าของพระนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมตตา ถัดมาคือเหวินกุ้ยเฟย พระมารดาของเยี่ยนเฉิงกง พระนางสวมชุดสีแดงทับทิมที่ขับให้ผิวพรรณดูผุดผ่องยิ่งขึ้น ใบหน้ายิ้มแย้มของพระนางดูอ่อนโยนแต่รอยยิ้มนั้นสำหรับรั่วซีคือคมดาบที่อ
หวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง ตอนที่ 8 งานเทศกาลล่าสัตว์
ตอนที่ 8 งานเทศกาลล่าสัตว์ณ บริเวณลานพิธีงานเทศกาลล่าสัตว์ ขบวนรถม้าของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์จอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เยี่ยนเฉิงกงในชุดล่าสัตว์สีน้ำเงินเข้มดูองอาจสมเป็นชายชาตรี เขากำลังยืนสนทนากับเหล่าขุนนางด้วยรอยยิ้มที่ทำให้บรรดาคุณหนูทั้งหลายใจสั่นไปตามๆ กัน“นั่นรถม้าตระกูลมู่นี่นา” เสียงของใครคนหนึ่งร้องทักขึ้นทำให้เสียงหัวเราะต่อกระซิบของบรรดาเหล่าคุณหนูและคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์หยุดชะงักลงเล็กน้อย เมื่อรถม้าหรูหราที่มีตราสัญลักษณ์ตระกูลมู่โหวเคลื่อนตัวเข้ามาจอดอย่างมั่นคงสายตาทุกคู่ต่างหันมามองด้วยความสนใจ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่เพิ่งกลับมาจากการสำนึกผิดที่วัดเขาซิงซาน จะต้องมีวีรกรรมอะไรบางอย่างให้เป็นหัวข้อสนทนาในวันนี้แน่ๆมู่จิ้นหยวนก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรก ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและแฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ เขาจัดระเบียบชุดให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปยื่นมือรับหลิวซื่อ ที่ก้าวตามลงมาพร้อมรอยยิ้มละมุนอันเป็นเอกลักษณ์ จากนั้นมู่หลันฮัวก็ก้าวลงมาด้วยท่วงท่าที่ราวกับเทพธิดาตัวน้อยๆ นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัวดูอ่อนหวานและสดใส ยามที่นางยิ้มให้เหล่าขุนนางและคุณชา
หวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง ตอนที่ 7 ละครฉากใหญ่
ตอนที่ 7 ละครฉากใหญ่ในคืนต่อมา เหตุการณ์ยังคงดำเนินไปเช่นเดิม อาฝูเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำแกงรังนก ท่าทางของนางดูนอบน้อมยิ่งกว่าเก่า เพราะเห็นว่ามู่รั่วซีไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร มิหนำซ้ำยังดูจะเชื่องขึ้นกว่าเดิมมาก“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ น้ำแกงรังนกอุ่น ๆ มาแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ฮูหยินกำชับให้บ่าวใส่โสมคนเพิ่มเข้าไปอีกเล็กน้อย เพื่อให้ท่านมีเรี่ยวแรงก่อนวันงานพรุ่งนี้เจ้าค่ะ” อาฝูเอ่ยเสียงหวานรั่วซีที่นั่งอ่านตำราอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น นางส่งยิ้มที่ดูเลื่อนลอยเล็กน้อยให้อีกฝ่าย แสร้งทำเป็นว่าฤทธิ์ยาจากเมื่อคืนยังหลงเหลืออยู่บ้าง “ขอบใจเจ้ามากอาฝู วางไว้ตรงนั้นเถิด”“บ่าวอยากเห็นคุณหนูดื่มให้หมดก่อนบ่าวจะกลับเจ้าค่ะ จะได้มั่นใจว่าท่านจะหลับสบาย” อาฝูยังคงกดดันด้วยท่าทีที่เป็นห่วงเป็นใยรั่วซีหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “เจ้าช่างเป็นบ่าวที่ซื่อสัตย์เสียจริง”นางหยิบถ้วยน้ำแกงขึ้นมา กลิ่นของมันฉุนกึกจนนางอยากจะอาเจียนออกมาเสียเดี๋ยวนั้น ปริมาณของยาที่ผสมมาวันนี้แรงกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด หากเป็นสตรีธรรมดาดื่มเข้าไปคงได้เดินละเมอแก้ผ้าไปตบตีผู้คนกลางตลาดเป็นแน่ รั่วซียกถ้วยขึ้นบังใบหน้า แสร้งทำเป็นจิบ ทว่
หวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง ตอนที่ 6 ยาพิษเคลือบน้ำผึ้ง
ตอนที่ 6 ยาพิษเคลือบน้ำผึ้งยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามาปกคลุมจวนมู่โหว แสงจันทร์นวลตาฉาบไล้ไปตามหลังคากระเบื้องดินเผา แต่บรรยากาศในเรือนเหมยฮวากลับดูเงียบสงัดจนผิดปกติ มู่รั่วซีนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้ฉุ่ยเอ๋อร์สางผมยาวสลวยให้อย่างแผ่วเบา ในกระจกทองเหลืองสะท้อนใบหน้าที่งดงามทว่าเย็นชาดุจหิมะพันปีก๊อก ก๊อก ก๊อก...เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นทำลายความเงียบ ฉุ่ยเอ๋อร์ชะงักมือ พลางมองหน้าเจ้านายด้วยความรู้ใจ รั่วซีพยักหน้าเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้นางเปิดประตูร่างของอาฝูเดินก้มหน้าเข้ามาในห้อง ท่าทางของนางเปลี่ยนไปจากเมื่อวันก่อนอย่างสิ้นเชิง ไม่มีอีกแล้วความซุ่มซ่ามหรือท่าทีลุกลี้ลุกลน นางเดินอย่างมั่นคง ประคองถาดไม้ที่มีถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวมุกวางอยู่ กลิ่นหอมกรุ่นของรังนกคละคลุ้งปนเปไปกับกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่รั่วซีแสนคุ้นเคย“คุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ ฮูหยินสั่งให้บ่าวนำน้ำแกงรังนกบำรุงกายมาส่งเจ้าค่ะ” อาฝูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นางวางถ้วยลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ไม่ให้น้ำกระฉอกแม้แต่หยดเดียว “ฮูหยินกำชับมาว่า ให้คุณหนูดื่มตอนยังอุ่นๆ ถึงจะได้ผลดีที่สุดเจ้าค่ะ”รั่วซีมองถ้วยน้ำแกงนั้นด้วยสาย
หวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง ตอนที่ 5 คุณหนูใหญ่เปลี่ยนไป
ตอนที่ 5 คุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปมู่จิ้นหยวนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนระเบียงไกลๆ ขมวดคิ้วมุ่นในตอนแรก มือของเขาไพล่หลังและกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาเตรียมพร้อมที่จะเดินเข้าไปตำหนิบุตรสาวคนโตหากนางเริ่มแผดเสียงอาละวาดหรือลงไม้ลงมือกับสาวใช้เหมือนอย่างที่เคยทำ ทว่าภาพที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจที่เคยเต็มไปด้วยโทสะและเหนื่อยหน่ายกลับสั่นไหวด้วยความประหลาดใจ“ดูท่า...การส่งนางไปอยู่ที่วัดเขาชิงซานครั้งนี้ จะขัดเกลานิสัยที่แข็งกระด้างของนางได้จริง ๆ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก “หากเป็นเมื่อก่อน ป่านนี้อาฝูคงหัวร้างข้างแตกไปแล้ว แต่วันนี้นางกลับนิ่งสงบและรู้จักเมตตาบ่าวไพ่ รั่วซีเติบโตขึ้นแล้วจริงๆ”หลิวซื่อที่ยืนอยู่ข้างกาย ถึงกับนิ่งค้างไปนาน ดวงตาที่เคยฉายแววอ่อนโยนจอมปลอมบัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่ไม่อาจเก็บงำได้มิด ใบหน้าที่พอกแป้งไว้อย่างดีดูจะซีดลงไปถนัดตา นางวางแผนมาอย่างดิบดี ให้อาฝูไปกระตุ้นโทสะของรั่วซีเพื่อให้ภาพลักษณ์นังปีศาจตราตรึงใจมู่จิ้นหยวนอีกครั้งก่อนงานเทศกาลล่าสัตว์ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตาลปัตร“นั่นสิเจ้าคะท่านพี่...” หลิวซื่อรีบปั้นสีหน
หวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง ตอนที่ 4 กลับจวน
ตอนที่ 4 กลับจวนสามวันต่อมา ณ ค่ายทหารชายแดนตะวันตก ท่ามกลางเสียงโห่ร้องฝึกซ้อมของทหารกล้านับหมื่นและฝุ่นดินที่คละคลุ้งไปทั่วท้องทุ่ง ที่กระโจมบัญชาการหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอย่างน่าเกรงขามหลินฟ่งหยาง แม่ทัพผู้เฒ่าผมสีดอกเลาแต่ร่างกายยังคงกำยำแข็งแรงราวกับเหล็กกล้า กำลังยืนพิจารณาแผนที่ยุทธศาสตร์อยู่หน้าโต๊ะทราย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของสงครามขมวด“รายงานท่านแม่ทัพ! มีม้าเร็วส่งจดหมายลับของคุณหนูใหญ่มู่มาจากวัดเขาชิงซานขอรับ!” นายทหารคนสนิทพรวดพราดเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าหลินฟ่งหยางชะงักไปเล็กน้อย “วัดเขาชิงซาน? รั่วซีอยู่ที่นั่นหรือ? ไหนหลิวซื่อส่งข่าวมาบอกข้าว่านางไปบำเพ็ญเพียรอย่างสงบอยู่ที่อารามหลวงเพื่อเตรียมตัวเป็นพระชายาอย่างไรเล่า!”มือที่กร้านจากการจับดาบรีบฉีกซองจดหมายออกอ่าน ทันทีที่สายตาไล่ไปตามตัวอักษร บรรยากาศภายในกระโจมที่เคยร้อนระอุกลับเย็นเยียบลงจนทหารองครักษ์รอบข้างถึงกับขนลุกซู่ท่านตา หลานอกตัญญูนักที่ไม่ได้ไปกราบเท้าท่านนานปี บัดนี้หลานกำลังตกระกำลำบากอยู่ที่อารามเขาชิงซาน ถูกคนชั่วเป่าหูให้หลงผิดจนเสียคน บัดนี้หลานรู้แจ้งแล้วว่าใครคือคนที่รักหลานจริง และใคร
You May Also Like
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.5K viewsอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน64.5K viewsแม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.1M viewsโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.4K viewsต่างภพมาพบรักท่านแม่ทัพ
บ้านนิยายบายโซ240 viewsไฉ่เฟิงผู้ช่วยตัวน้อยของมารดา
ดอกไม้หนาม1.2K viewsหวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
ดอกไม้หนาม1.2K viewsยั่วรักแม่ทัพต่างแดน
คุณยายจิ้งจอก162 views
