บทที่ 2 วาสนานี้ข้ามอบให้เจ้า (2/5)

            “ข้าสัญญา ท่านพ่อจะต้องไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ข้าจะให้คนช่วยสืบเสาะหายาถอนพิษสือเจียวมาช่วยอีกแรง”

            “อืม...หากไม่มีพ่อเจ้า แม่ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตต่อไปอย่างไร” นัยน์ตาของจินเฟยจูทอดมองผู้เป็นสามีที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างโศกเศร้า

            “ท่านแม่อย่าได้กังวลใจเลยเจ้าค่ะ ท่านหมอบอกกับข้าแล้วว่ายาถอนพิษที่ท่านพ่อมอบให้ข้าสามารถทำให้ท่านพ่อปลอดภัยได้ แม้จะฟื้นตัวช้าไปหน่อยก็ตาม แต่ทว่าข้าสัญญาเจ้าค่ะ ข้าจะหายาถอนพิษสือเจียวมาให้ท่านพ่อให้ได้ ท่านพ่อจะได้ลุกมาปรนนิบัติท่านแม่เหมือนดั่งเคย”

            “ขอบคุณเจ้ามากเย่หรง ยามนี้ต้องลำบากเจ้าแล้ว”

            ‘ข้าขอโทษนะเจ้าคะท่านแม่ที่ทำให้ท่านเสียใจ แต่การที่ท่านพ่อล้มป่วยที่จวนเช่นนี้ย่อมดีกว่าการถูกดึงกลับเข้าจุดจบเช่นเดิม’ นางนึกขอโทษมารดาก่อนจะช่วยดูแลมารดาและบิดาที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง

            วันต่อมาชินอ๋องหม่าเซี่ยอวี้ที่ได้นัดหมายไว้กับเจ้ากรมโยธาก็เสด็จมาเยือนจวนตระกูลหลี่อย่างเปิดเผยด้วยจุดประสงค์ที่ว่าได้นัดหมายไว้ว่าจะเดินทางไปตรวจสอบสะพานที่เพิ่งสร้างเสร็จด้วยกัน

            “ขออภัยเพคะ ที่สามีของหม่อมฉันกลายเป็นเช่นนี้ไปเสียแล้ว”

            “เปิ่นหวางพอจะทราบข่าวมาบ้างแล้ว จึงได้นำหมอหลวงมาด้วยเผื่อจะมีทางรักษา” ทั้งจะได้ยืนยันว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสร้งทำ ทั้งยังสามารถสืบหาหลักฐานเพื่อจัดการคนลงมือ

            “ขอบพระทัยเพคะ” สิ้นเสียงตอบรับของหลี่ฮูหยิน ชินอ๋องก็พยักหน้าให้หมอหลวงเข้าไปตรวจเจ้ากรมโยธา

            “หลี่ฮูหยินอยู่จวนตามลำพังหรือ”

            “มิได้เพคะ บุตรสาวของหม่อมฉันอยู่เฝ้าบิดาทั้งคืน หม่อมฉันเพิ่งให้นางไปเมื่อครู่นี้เองเพคะ ต้องขอพระราชทานอภัยด้วยเพคะที่นางไม่อาจอยู่ต้อนรับพระองค์ได้”

            “มิเป็นไร เปิ่นหวางเข้าใจ” หม่าเซี่ยอวี้ตอบรับพลางนึกแปลกใจเพราะก่อนหน้านี้เขามักจะพบนางที่โรงประมูลอยู่หลายครั้ง ยามนี้เขามาเยือนจวนนางด้วยตนเองเหตุใดถึงไม่ออกมาต้อนรับ แต่ก็สามารถเข้าใจได้ เฝ้าบิดาทั้งคืนคงเหนื่อยล้าไม่น้อย

            ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจหมอหลวงออกมาถวายการรายงานแก่ผู้สูงศักดิ์ว่าเจ้ากรมโยธาถูกวางยาพิษจริงและดูเหมือนจะได้รับยาถอนพิษไปบ้างแล้ว   

            “ท่านหมอที่หม่อมฉันเชิญมาได้แนะนำให้เราป้อนยาถอนพิษร้อยแปดเป็นเวลาสามวันเพคะ”

            “ยาถอนพิษร้อยแปดหรือ” เป็นตัวเขาเองที่แนะนำให้อีกฝ่ายประมูลติดมือกลับไปเพื่อไม่ให้เกิดพิรุธ มิคาดคิดว่าจะได้ใช้รวดเร็วเพียงนี้

            หากวันนั้นเป็นเจ้ากรมโยธาหลี่จงใจประมูลยาถอนพิษเอง เขาคงคิดว่าเรื่องนี้ถูกเตรียมการเอาไว้แล้ว

            “เพคะ เห็นเย่หรงกล่าวว่าบิดาประมูลยาถอนพิษร้อยแปดมาให้นางเอาไว้ติดตัวเพคะ”

            “อืม เปิ่นหวางเข้าใจแล้ว แต่ราชกิจอย่างไรก็ต้องไปทำ ประเดี๋ยวให้รองเจ้ากรมโยธาหานรับหน้าที่พาเปิ่นหวางไปตรวจสอบสะพานที่สร้างเสร็จแทนก็แล้วกัน” เพราะฮ่องเต้ประกาศในท้องพระโรงแล้วว่าจะให้เจ้ากรมโยธาพาชินอ๋องไปตรวจสอบความเรียบร้อยของสะพานที่เพิ่งสร้างเสร็จ อันเป็นหนึ่งในการตรวจสอบของผู้แทนพระองค์

            “หม่อมฉันต้องขออภัยแทนสามีด้วยเพคะ”

            “แล้วทราบหรือไม่ว่าใครเป็นคนลงมือวางยาพิษ”

            “มิทราบเจ้าค่ะ หรืออาจจะเป็นคนที่ไม่อยากให้เจ้ากรมโยธาและท่านอ๋องไปที่สะพานแห่งนั้นก็เป็นได้จึงเลือกลงมือเช่นนี้” จินเฟยจูคาดเดา

            “หลี่ฮูหยินโปรดวางใจ เปิ่นหวางจะต้องสืบหาคนลงมือให้แน่นอน” คงคิดจะปิดปากเจ้ากรมโยธาหลี่สินะ

            “ขอบพระทัยชินอ๋องที่เมตตาเพคะ”

            “เปิ่นหวางต้องไปที่อื่นต่อ คงต้องขอตัวแล้ว”

            “ขอบพระทัยชินอ๋องที่เมตตาตระกูลหลี่เพคะ ประเดี๋ยวหม่อมฉันเดินไปส่งที่หน้าจวนเพคะ” หลังจากนั้นหลี่ฮูหยินก็พาผู้สูงศักดิ์ไปส่งที่หน้าประตูจวน