บทที่ 2 : กลิ่นกฤษณาในจวนชินอ๋อง

บทที่ 2 : กลิ่นกฤษณาในจวนชินอ๋อง

ล้อรถม้าไม้ประดู่สีเข้มบดลงบนพื้นศิลาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เคลื่อนตัวออกจากหน้าประตูจวนแม่ทัพตระกูลเซี่ยอย่างสงบนิ่ง ทิ้งความตื่นตระหนกและสายตาเคียดแค้นของอนุหลิวกับเซี่ยอวี่หลินไว้เบื้องหลัง เซี่ยหยวนผู้เป็นบิดาทำได้เพียงยืนนิ่งริมบันไดหน้าจวน มองขบวนทหารองครักษ์เกราะดำนำตัวบุตรชายคนโตออกไปโดยไร้หนทางทัดทาน อำนาจราชโองการปากเปล่าของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินมีน้ำหนักล้นฟ้า ขุนนางฝ่ายใดก็มิกล้าเอาคอขึ้นพาดเขียงเพื่อขัดขวาง

เซี่ยอวิ๋นซีเปิดม่านหน้าต่างรถม้าออกเล็กน้อย ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาปะทะดวงหน้า ขับไล่ความขุ่นมัวในอกไปจนสิ้น แสงแดดยามบ่ายสาดสะท้อนผิวน้ำในคูเมืองหลวง ชาติก่อนเขาใช้ชีวิตอยู่ภายในกำแพงจวนแม่ทัพ คอยก้มศีรษะยอมจำนนและวิ่งวุ่นทำเพื่อผู้อื่นจนหลงลืมไปว่า สายลมภายนอกนั้นบริสุทธิ์และกว้างใหญ่เพียงใด

รถม้าเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลักทางทิศเหนือ ก่อนจะหยุดลงอย่างนุ่มนวลหน้าคฤหาสน์โอ่อ่า

จวนชินอ๋อง ตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่กว้างขวาง กำแพงศิลาสีดำทมิฬตัดกับแนวกระเบื้องเคลือบสีครามเข้ม บรรยากาศเงียบสงัดปราศจากเสียงเจื้อยแจ้ว มีเพียงเสียงก้าวย่างลาดตระเวนของทหารพยัคฆ์ทมิฬที่เดินสวนกันอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นอายสงบนิ่งหนักแน่นสมกับเป็นที่พำนักของบุรุษผู้กุมอำนาจทางทหารสูงสุดในแผ่นดิน

พ่อบ้านชรานำข้ารับใช้เกือบสามสิบชีวิตคุกเข่ารอรับอยู่หน้าบันไดศิลา

"บ่าวน้อมรับคุณชายใหญ่เซี่ย... ว่าที่พระชายารองพ่ะย่ะค่ะ" พ่อบ้านก้มศีรษะลงต่ำ น้ำเสียงเปี่ยมความเคารพอย่างแท้จริง "ท่านอ๋องมีรับสั่งให้จัด เรือนชิงซง ไว้รับรองท่าน ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดเปลี่ยนใหม่ตามความชอบของท่านเรียบร้อยแล้วขอรับ"

เซี่ยอวิ๋นซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เรือนชิงซงคือเรือนพักปีกตะวันออกที่มีทางเดินเชื่อมต่อไปยังเรือนบรรทมของเซียวจิ้งหลานโดยตรง มีเพียงแนวสวนไผ่กั้นไว้เท่านั้น การจัดสรรที่พักเช่นนี้มิใช่การต้อนรับแขกทั่วไป แต่เป็นการดึงเขาเข้ามาอยู่ในเขตหวงห้ามส่วนตัวอย่างเปิดเผย

"นำทางเถิด" เซี่ยอวิ๋นซีกล่าวเรียบๆ

หลังผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดผ้าไหมสีครามปักลายเมฆาเรียบหรู เซี่ยอวิ๋นซีสาวเท้าก้าวไปตามระเบียงไม้ยาว มุ่งหน้าสู่ห้องทรงอักษรตามคำเชิญของเจ้าของจวน

กลิ่นหอมสะอาดลุ่มลึกของไม้กฤษณาโชยมาแตะจมูกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นนี้เป็นเอกลักษณ์ประจำกายของเซียวจิ้งหลาน กลิ่นที่ชาติก่อนเซี่ยอวิ๋นซีเคยสัมผัสได้เพียงเลือนรางในคืนที่ตนเองหมดสติอยู่ในคุกหลวง บัดนี้มันกลับอบอวลอยู่รอบตัว มอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

เซี่ยอวิ๋นซีผลักบานประตูไม้แกะสลักเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

ภายในห้องทรงอักษรกว้างขวาง แสงตะวันส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่กระทบชั้นตำราสูงจรดเพดานหลายสิบหลัง บนโต๊ะไม้ชิงชันตัวยาวเต็มไปด้วยม้วนฎีกาและแผนที่ยุทธศาสตร์ ร่างสูงตระหง่านของเซียวจิ้งหลานนั่งเหยียดกายตรง ปลายนิ้วแกร่งตวัดพู่กันลงบนกระดาษอย่างมั่นคง คิ้วกระบี่พาดเฉียงสะท้อนความจริงจัง แววตาดุดันคมปราบดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อยังคงแผ่รังสีน่าเกรงขาม

"มาแล้วหรือ"

เซียวจิ้งหลานมิได้เงยหน้าขึ้น ทว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำกลับเอ่ยทักทายได้แม่นยำ เขาวางพู่กันลงบนแท่นหยก ค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองผู้มาเยือน

สายตาคมกริบกวาดมองเซี่ยอวิ๋นซีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดผ้าไหมสีครามขับเน้นให้ผิวขาวผ่องดูโดดเด่น ดวงตาหงส์คู่งามที่เคยฉายแววหวาดระแวงในอดีต บัดนี้กลับเปล่งประกายคมชัดและสงบนิ่ง รูปลักษณ์งดงามดั่งหยกสลักที่ซ่อนความอันตรายไว้ภายในทำให้มุมปากของชินอ๋องยกขึ้นบางเบา

"นั่งสิ" เซียวจิ้งหลานผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

เซี่ยอวิ๋นซีก้าวเข้าไปนั่งลงอย่างสง่างาม ท่วงท่าไร้ความประหม่า สบประสานกับสายตาคมปราบตรงๆ

"ฐานะ 'ว่าที่พระชายารอง' ที่ท่านอ๋องมอบให้เมื่อเช้า สร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองหลวงเร็วยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยอวิ๋นซีเปิดฉากสนทนาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า "ท่านมิกลัวว่าขุนนางฝ่ายตรงข้ามจะมองว่าท่านลุ่มหลงความงามจนเสียการใหญ่หรือ?"

"หากการรับเจ้าเข้ามาทำให้พวกมันคิดว่าเปิ่นหวางมีจุดอ่อน นั่นย่อมเป็นเรื่องดียิ่ง" เซียวจิ้งหลานรินชาร้อนลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบส่งให้คนตรงหน้า "ศัตรูที่ประมาทย่อมก้าวพลาดได้ง่ายเสมอ"

เซี่ยอวิ๋นซีรับถ้วยชามาถือไว้ ไออุ่นจากผิวกระเบื้องแผ่ซ่านเข้าสู่ปลายนิ้ว "แต่ฐานะนี้ทำให้หม่อมฉันกลายเป็นเป้าหมายของคนทั้งเมืองหลวง โดยเฉพาะจ้าวเจ๋อเหยียนและคนในวังหลัง"

"หากเจ้าเป็นเพียงแขกในจวน ใครหน้าไหนก็กล้าลอบกัดเจ้า" เซียวจิ้งหลานวางมือประสานไว้บนโต๊ะ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบ "แต่หากเจ้ามีป้ายชื่อของเปิ่นหวางติดตัว ต่อให้เป็นฮ่องเต้คิดจะแตะต้องเจ้า ก็ต้องคำนวณกำลังทหารพยัคฆ์ทมิฬนอกเมืองหลวงเสียก่อน"

คำตอบอันโอหังเปี่ยมอำนาจทำให้เซี่ยอวิ๋นซียกยิ้มรับ

"ท่านอ๋องรอบคอบเสมอ" เซี่ยอวิ๋นซีวางถ้วยชาลง ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังแผนที่ยุทธศาสตร์บนโต๊ะ "เช่นนั้นเรามาคุยเรื่องงานเลี้ยงตำหนักไท่เหอในอีกสามวันข้างหน้าดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ"

เซียวจิ้งหลานเลิกคิ้ว "เจ้ารู้งานเลี้ยงนี้ด้วยหรือ?"

"งานเลี้ยงต้อนรับทูตแคว้นเป่ยตี๋... งานที่จ้าวเจ๋อเหยียนวางแผนจะกู้หน้าตนเองคืนมา" เซี่ยอวิ๋นซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แววตาคมกริบ "หลังจากเรื่องที่หอจุ้ยฮวา จ้าวเจ๋อเหยียนเสียคะแนนนิยมไปมาก เขาจึงร่วมมือกับเซี่ยอวี่หลิน เตรียมมอบ 'ภาพปักไหมมงคล' ถวายแด่ฮ่องเต้เพื่อแสดงความกตัญญูและลบล้างความผิด"

"ภาพปักไหมทองคำสิบสองผืนที่จวนแม่ทัพสั่งทำขึ้นมา?" เซียวจิ้งหลานถามต่อ แววตาทอประกายพึงใจในข้อมูลของคนตรงหน้า

"ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ เส้นไหมทองคำที่ใช้ปักภาพนั้น มิได้ซื้อมาจากพ่อค้าหลวง..." เซี่ยอวิ๋นซีโน้มตัวเข้าไปใกล้ แววตาหงส์ส่องประกายเจ้าเล่ห์ "แต่มันเป็นของที่ลักลอบนำออกมาจากคลังหลวงฝ่ายใน โดยมีขันทีคนสนิทของจ้าวเจ๋อเหยียนเป็นคนจัดการ และลงบัญชีเท็จว่าเป็นของที่ชำรุดเสียหาย"

เซียวจิ้งหลานมองใบหน้าหวานที่กำลังวางแผนเชือดเฉือนศัตรูอย่างมีชีวิตชีวา ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกประทับใจ ชายหนุ่มมิเพียงฉลาดหลักแหลม ทว่ายังมีความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญที่หาได้ยากยิ่ง

"เจ้ารู้เรื่องลับในคลังหลวงละเอียดถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?" สุรเสียงทุ้มถามขึ้นเบาๆ มิได้จับผิด ทว่าแฝงความใคร่รู้

เซี่ยอวิ๋นซีชะงักไปชั่วครู่ ชาติก่อนเขาคือคนที่จ้าวเจ๋อเหยียนส่งไปขโมยเส้นไหมชุดนั้นออกมาด้วยตนเอง ความทรงจำอันเจ็บปวดผุดขึ้นมาในใจ ทว่าสีหน้าภายนอกกลับยังคงสงบนิ่ง

"หม่อมฉันมีวิธีหาข่าวของหม่อมฉัน... ท่านอ๋องเพียงแค่ต้องเชื่อใจ"

เซียวจิ้งหลานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากอันเยือกเย็น มือหนาเอื้อมออกไปจับมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดถ่ายทอดความมั่นคงเข้าสู่จิตใจของเซี่ยอวิ๋นซี

"เปิ่นหวางเชื่อเจ้า" เซียวจิ้งหลานเอ่ยอย่างหนักแน่น "งานเลี้ยงคืนนั้น เจ้าอยากลงมืออย่างไร จงทำตามใจเจ้า หากเกิดเรื่องอันใด เปิ่นหวางจะยืนอยู่ข้างหลังเจ้าเอง"

เซี่ยอวิ๋นซีมองมือใหญ่ที่กุมมือตนไว้ ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้หัวใจที่เคยด้านชาไหวระริก ในชีวิตก่อน เขาเป็นฝ่ายวิ่งตามและก้มหัวให้ผู้อื่นมาตลอด ทว่าบุรุษผู้สูงศักดิ์ตรงหน้ากลับพร้อมจะกางปีกปกป้องและมอบอำนาจให้เขาอย่างไม่มีเงื่อนไข

"หากหม่อมฉันทำให้งานเลี้ยงหลวงพังพินาศเล่าพ่ะย่ะค่ะ?" เซี่ยอวิ๋นซีแกล้งถามเย้า

เซียวจิ้งหลานดึงมือเรียวเข้ามาใกล้ริมฝีปาก ก้มลงประทับจุมพิตแผ่วเบาลงบนข้อนิ้วขาวผ่อง สายตาคมปราบทอดมองด้วยความลุ่มหลงและท้าทาย

"ต่อให้เจ้าเผาตำหนักไท่เหอจนวอดวาย... เปิ่นหวางก็จะช่วยเจ้าเติมฟืน"