บทที่ 3 : ไออุ่นยามราตรี

บทที่ 3 : ไออุ่นยามราตรี

เสียงลมราตรีพัดกรูผ่านแนวป่าไผ่ด้านหลังเรือนชิงซง กิ่งไผ่เสียดสีกันดังกึกก้องแผ่วเบาเคล้าไปกับความเงียบสงัด แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุ ทอดเงาทาบลงบนพื้นศิลาเป็นลวดลายสลับซับซ้อน ค่ำคืนแรกในจวนชินอ๋องดำเนินไปอย่างสงบนิ่ง บ่าวไพร่และทหารเวรยามต่างถอยร่นออกไปเฝ้าระวังอยู่นอกเขตเรือนพักตามคำสั่ง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนกว้างขวาง

บนเตียงไม้ชิงชันหลังใหญ่ เซี่ยอวิ๋นซีนอนทอดกายอยู่ใต้ผ้าห่มแพรเนื้อหนา เปลือกตาปิดสนิท คิ้วเรียวงามกลับขมวดมุ่นเข้าหากันจนเป็นปมแน่น ลมหายใจที่ควรสม่ำเสมอกลับเริ่มถี่กระชั้น ร่างกายใต้ผืนผ้าสั่นสะท้านขึ้นมาทีละน้อย

ความมืดมิดในยามหลับใหลฉุดดึงสติของเขาย้อนกลับสู่อดีตชาติอันโหดร้าย

พายุหิมะโหมกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่างตำหนักเย็น ไอหนาวเหน็บเสียดแทงทะลุเสื้อผ้าขาดวิ่นลึกถึงกระดูก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงและความอับชื้น เขานอนจมอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ สองแขนสองขาไร้เรี่ยวแรง ข้อมือและข้อเท้าปรากฏรอยแผลลึกสีแดงฉาน เลือดสดไหลทะลักออกมาไม่หยุดหย่อนหลังคมมีดกรีดตัดเส้นเอ็นจนขาดสะบั้น

เสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงของเซี่ยอวี่หลินดังก้องสะท้อนในโสตประสาท รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของจ้าวเจ๋อเหยียนยังคงชัดเจน คนรักที่เขายอมมอบหัวใจและอำนาจทหารให้ บัดนี้กลับยืนถือจอกสุราลายมังกร ก้มลงมองเขาด้วยสายตาราวกับมองเศษขยะไร้ค่า

‘ดื่มลงไปเสียเถิดอวิ๋นซี สุรากาพระราชทานนี้ เสด็จแม่จงใจเลือกสิ่งที่ดีที่สุดมาส่งเจ้าเดินทาง’

มือหยาบกร้านของขันทีบีบเข้าที่กรามของเขาจนกระดูกแทบแหลก บังคับกรอกของเหลวสีใสลงในลำคอ รสชาติขมปร่ารุนแรงแผดเผาเนื้อเยื่อตั้งแต่หลอดอาหารลงไปถึงกระเพาะอาหาร ความเจ็บปวดรุนแรงประหนึ่งมีเปลวเพลิงนับพันดวงลุกไหม้อยู่ภายในร่าง เขาดิ้นรนทุรนทุราย พยายามเค้นเสียงกรีดร้องออกมา ทว่าสิ่งที่หลุดรอดจากริมฝีปากมีเพียงลิ่มเลือดสีดำคล้ำและเสียงครางแผ่วโหย

ไร้ผู้ใดเหลียวแล ไร้ผู้ใดยื่นมือเข้าช่วย มีเพียงความหนาวเหน็บและความโดดเดี่ยวที่กลืนกินเขาทีละน้อยจนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายดับลง

"ไม่..."

เสียงพึมพำแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากซีดเผือด เซี่ยอวิ๋นซีดิ้นรนอยู่บนเตียง นิ้วเรียวขยำผ้าปูที่นอนจนยับย่น ร่างกายบอบบางสั่นระริกดั่งใบไม้ต้องลมพายุ หยาดเหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผากและลำคอ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านหางตา หยาดน้ำใสสะท้อนแสงจันทร์สลัว

เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ร่างสูงตระหง่านในชุดคลุมตัวในสีเข้มก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้อง เซียวจิ้งหลานที่ยังมิได้พักผ่อนในเรือนใหญ่ฝั่งตรงข้าม ได้ยินเสียงครางสะอื้นแผ่วเบาจากเรือนชิงซงจึงรุดหน้ามาดูด้วยตนเอง

สายตาคมกริบกวาดมองร่างบนเตียง หัวใจของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมานับร้อยกระตุกวูบ ภาพคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยผู้มีแววตาสงบนิ่งและเยือกเย็นยามวางแผนตลบหลังศัตรู บัดนี้กลับดูเปราะบางแตกสลายราวกับแก้วเนื้อบางที่พร้อมจะแหลกคามือ

เซียวจิ้งหลานก้าวเข้ามาทรุดกายนั่งลงบนขอบเตียงอย่างเงียบเชียบ มือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากอกเสื้อ ค่อยๆ ซับหยาดเหงื่อเย็นบนหน้าผากเนียนและขมับให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบาขัดกับภาพลักษณ์ดุดันน่าเกรงขามโดยสิ้นเชิง

"อวิ๋นซี..." สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกข้างหู หวังดึงคนตรงหน้าออกจากห้วงฝันร้าย

เซี่ยอวิ๋นซีผวาเฮือก มือเรียวปัดป่ายไปในอากาศอย่างตื่นตระหนก เซียวจิ้งหลานมิได้ล่าถอย กลับยื่นมือใหญ่เข้าไปคว้ามือขาวที่เย็นเฉียบดั่งก้อนน้ำแข็งนั้นไว้ กอบกุมนิ้วทั้งห้าเอาไว้ในอุ้งมืออันอบอุ่น ถ่ายทอดไออุ่นจากฝ่ามือหนาเข้าสู่ร่างกายที่กำลังสั่นเทา

"อย่าแตะ... หนาวเหลือเกิน..." เซี่ยอวิ๋นซีเพ้อออกมาด้วยความทรมาน สติยังคงจมดิ่งอยู่ในคุกตำหนักเย็น "มืดเหลือเกิน... เจ็บ..."

เซียวจิ้งหลานกระชับมือแน่นขึ้น เลื่อนกายเข้าไปใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นหอมสงบนวลของไม้กฤษณาประจำกายแผ่ซ่านโอบล้อมร่างโปร่งเอาไว้ ขับไล่กลิ่นอับชื้นและไอคาวเลือดในฝันร้ายให้ค่อยๆ มลายหายไป

"เปิ่นหวางอยู่นี่แล้ว"

เซียวจิ้งหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกและมั่นคง นัยน์ตาดุดันทอดมองคนตรงหน้าด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีผู้ใดในใต้หล้าเคยได้เห็น มืออีกข้างยกขึ้นปัดปอยผมที่เปียกชื้นออกจากดวงหน้าหวาน เกลี่ยปลายนิ้วเช็ดรอยน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา

"ไม่มีตำหนักเย็น ไม่มีสุราพิษ ไม่มีผู้ใดทำร้ายเจ้าได้อีก... อวิ๋นซี เจ้าปลอดภัยแล้ว"

ถ้อยคำปลอบประโลมและไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทางฝ่ามือดึงสติของเซี่ยอวิ๋นซีให้ค่อยๆ ลอยพ้นจากธารน้ำแข็ง ความเจ็บปวดที่รุมเร้าในอกเริ่มทุเลาลง กลิ่นไม้กฤษณาอันคุ้นเคยทำให้จิตใจที่ตื่นตระหนกค่อยๆ สงบลงตามลำดับ ร่างกายที่เคยเกร็งแน่นเริ่มผ่อนคลายลง ปลายนิ้วเรียวขยับกุมตอบฝ่ามือหนาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เซียวจิ้งหลานมิได้ดึงมือออก เขานั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงเช่นนั้น ปล่อยให้อีกฝ่ายยึดเหนี่ยวฝ่ามือของตนไว้เป็นที่พึ่งพิง แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงคอยเฝ้าระวังภัยอยู่เคียงข้างจนกระทั่งลมหายใจของคนบนเตียงกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง

เวลาล่วงเลยผ่านราตรีอันยาวนาน แสงอรุณรุ่งสีทองเริ่มจับขอบฟ้าทางทิศบูรพา ส่องประกายขับไล่ความมืดมิด เสียงนกร้องเจื้อยแจ่วในสวนไผ่ปลุกให้สรรพสิ่งตื่นจากการหลับใหล

เซี่ยอวิ๋นซีกะพริบตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ม่านหมอกในหัวเริ่มจางหายไป ความอบอุ่นที่แนบชิดอยู่ข้างกายทำให้เขารู้สึกแปลกใจ เมื่อขยับสายตามองลงไป จึงพบว่ามือของตนเองกำลังประสานแน่นอยู่กับมือหนาของบุรุษผู้สูงศักดิ์

เซียวจิ้งหลานยังคงนั่งอยู่บนขอบเตียงในท่าเดิม ดวงตาคมปราบมีรอยคล้ำจางๆ จากการอดนอน แววตากลับยังคงสว่างกระจ่างใสและจับจ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

เซี่ยอวิ๋นซีชะงัก ชักมือกลับตามสัญชาตญาณระแวดระวัง

เซียวจิ้งหลานมิได้ปล่อยมือโดยง่าย เขาออกแรงรั้งเบาๆ พลางใช้นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือขาวเนียนอย่างอ่อนโยน ค่อยๆ คลายมือออกเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าได้สติแจ่มชัดแล้ว

"ตื่นแล้วหรือ" สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเรียบง่าย ราวกับเรื่องที่ตนนั่งเฝ้าไข้ทั้งคืนเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญ

"ท่านอ๋อง..." เซี่ยอวิ๋นซีพยุงกายลุกขึ้นนั่ง พยายามจัดระเบียบความคิดและสายตาที่กำลังสับสน "เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ?"

"เปิ่นหวางเดินผ่านมา ได้ยินเสียงเจ้าละเมอ" เซียวจิ้งหลานตอบหน้าตาย ทั้งที่เรือนพักของทั้งคู่อยู่ห่างกันพอสมควร ชายหนุ่มยกมือขึ้นแตะหน้าผากของเซี่ยอวิ๋นซีเพื่อตรวจดูอุณหภูมิร่างกาย "ตัวไม่ร้อนแล้ว ฝันร้ายเรื่องเดิมอีกหรือ?"

สัมผัสอบอุ่นที่หน้าผากทำให้เซี่ยอวิ๋นซีใจเต้นผิดจังหวะ ชาติก่อนไม่เคยมีใครใส่ใจว่าเขาจะเจ็บปวดหรือฝันร้ายเพียงใด ทุกคนล้วนต้องการเพียงผลประโยชน์จากตัวเขาทั้งสิ้น แม่ทัพหน้าดุผู้ถูกเล่าลือว่าเหี้ยมโหดไร้หัวใจ กลับยอมสละเวลานั่งเฝ้าเขาตลอดทั้งคืนโดยไม่เอ่ยปากซักไซ้หรือตั้งคำถามถึงความลับในฝันแม้แต่คำเดียว

"พ่ะย่ะค่ะ... ฝันเรื่องเดิม" เซี่ยอวิ๋นซียอมรับเสียงเบา ดวงตาหงส์ทอดมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่อนลงหลายส่วน

"เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว ฝันร้ายเหล่านั้นก็เป็นเพียงเรื่องไร้สาระ" เซียวจิ้งหลานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดชายเสื้อคลุมให้เข้าที่ ท่าทีทรงอำนาจกลับคืนมาอีกครั้ง "วันนี้เปิ่นหวางสั่งให้ห้องครัวตุ๋นน้ำแกงบำรุงปราณไว้ให้เจ้า ดื่มให้หมด แล้วเตรียมตัวให้พร้อม งานเลี้ยงตำหนักไท่เหอในอีกสองวัน เจ้าต้องไปร่วมงานในฐานะว่าที่พระชายารองของเปิ่นหวางอย่างสง่างาม"

เซี่ยอวิ๋นซีมองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังจะก้าวออกจากห้อง ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างที่เคยเกาะกุมหัวใจมาเนิ่นนานเริ่มมีรอยร้าว รอยอบอุ่นจากฝ่ามือหนายังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ

"ท่านอ๋อง" เซี่ยอวิ๋นซีเอ่ยเรียกขึ้นเบาๆ

เซียวจิ้งหลานหยุดฝีเท้า หันกลับมาเลิกคิ้วมอง

เซี่ยอวิ๋นซียกยิ้มบางเบา รอยยิ้มจริงใจที่มิได้เคลือบยาพิษหรือแผนการใดๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานเป็นครั้งแรก

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"

เซียวจิ้งหลานมองรอยยิ้มนั้นนิ่งอยู่นาน นัยน์ตาคมทอประกายลุ่มลึก มุมปากหยักยกยิ้มรับอย่างพึงใจ

"จำไว้... อยู่ในจวนนี้ เจ้าไม่ต้องกลัวสิ่งใดอีก"