บทที่ 1 : สุราพิษและม่านหมอกที่หวนคืน

บทที่ 1 : สุราพิษและม่านหมอกที่หวนคืน

รสขมปร่าของสุราพิษยังคงเกาะกุมอยู่ในลำคอ ความร้อนผ่าวแผดเผาหลอดอาหารและลำไส้จนแหลกเหลว ลมหายใจขาดห้วงพร้อมความเจ็บปวดเจียนสิ้นใจยามคมมีดกรีดตัดเส้นเอ็นข้อมือข้อเท้าทีละข้างอย่างเลือดเย็น เสียงฝีเท้าของจ้าวเจ๋อเหยียนที่ก้าวเดินเคียงคู่กับเซี่ยอวี่หลินท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยันยังคงดังก้องอยู่ในความมืดมิดของตำหนักเย็น ค่ำคืนที่หิมะโปรยปรายกลบทับร่างไร้วิญญาณที่ถูกเหยียบย่ำจนหมดสิ้นศักดิ์ศรี

เฮือก!

เซี่ยอวิ๋นซีผวาตื่นขึ้นมา ลมหายใจหอบถี่จนแผงอกกระเพื่อมไหว เหงื่อเย็นผุดพรายเปียกชุ่มขมับและลำคอ ปลายนิ้วมือสั่นเทารีบยกขึ้นลูบคลำลำคอและข้อมือของตนเองตามสัญชาตญาณ

ไม่มีรอยแผลเป็น ไม่มีคราบเลือดเกรอะกรัง เส้นเอ็นยังอยู่ครบถ้วน

เขากะพริบตาไล่ม่านหมอกจางๆ กวาดสายตามองไปรอบห้อง ม่านโปร่งสีครามทิ้งตัวลงมารับลมเช้า กลิ่นหอมสะอาดของไม้กฤษณาผสานกลิ่นดอกสาลี่ริมหน้าต่าง ลวดลายไม้สลักบนหัวเตียงคือเรือนหลานฮวาในจวนแม่ทัพตระกูลเซี่ย ร่างกายนี้เบาสบาย ผิวพรรณเนียนละเอียดไร้รอยฟกช้ำ นี่คือตัวเขาในวัยสิบแปดปี วันที่ความหายนะยังมิได้เริ่มต้นขึ้น

สวรรค์คืนชีวิตให้เขาจริงๆ

เสียงฝีเท้าเบาบางดังมาจากหน้าห้อง ก่อนบานประตูปิดสนิทจะถูกผลักเปิดออก ร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มละมุนละไม ใบหน้าที่เคยทำให้เซี่ยอวิ๋นซีหลงงมงายจนยอมสละทุกสิ่งในชีวิต บัดนี้กลับดูเสแสร้งจนน่าสะอิดสะเอียน

จ้าวเจ๋อเหยียน องค์ชายสามผู้ซ่อนความทะเยอทะยานไว้ใต้รอยยิ้ม

"อวิ๋นซี เจ้าฟื้นแล้วหรือ" จ้าวเจ๋อเหยียนก้าวเข้ามาทรุดกายนั่งลงข้างเตียง ทอดสายตามองด้วยความอ่อนโยนพลางเอื้อมมือหมายจะจับมือของเขา "เปิ่นหวางได้ยินว่าเจ้าล้มป่วยจึงรีบมาดู ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังกังวลเรื่องที่อวี่หลินทำแจกันหยกพระราชทานแตกในห้องหนังสือของท่านแม่ทัพ"

เซี่ยอวิ๋นซีขยับมือหลบอย่างแนบเนียน ดึงชายผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าตัก ปล่อยให้อีกฝ่ายคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

ดวงตาหงส์ทอดมองบุรุษตรงหน้านิ่ง แววตาราบเรียบดุจผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น ชาติก่อนเขาก็หลงเชื่อคำหวานนี้ ยอมเอ่ยปากรับสมอ้างว่าเป็นคนทำแจกันแตก จนถูกบิดาสั่งโบยสามสิบไม้และกักบริเวณสามเดือน เปิดทางให้เซี่ยอวี่หลินเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงฉลองชัยชนะแทนเขา จนได้ตำแหน่งพระชายาเอกขององค์ชายสามไปครองอย่างสง่างาม

"หากเรื่องนี้รู้ถึงพระกรรณเสด็จพ่อ อวี่หลินคงไม่พ้นต้องรับโทษหนัก สภาพร่างกายของน้องเจ้าบอบบางถึงเพียงนั้น หากโดนโบยคงทนพิษบาดแผลไม่ไหว" จ้าวเจ๋อเหยียนทอดถอนใจ สีหน้าฉายแววกังวลใจอย่างสมจริง "เจ้าเป็นพี่ใหญ่ มีเกียรติของท่านแม่ทัพคอยคุ้มหัว หากเจ้ายอมออกหน้ารับแทน เสด็จพ่อย่อมไม่เอาความเจ้าถึงชีวิต ช่วยน้องชายของเจ้าสักคราได้หรือไม่ ถือว่าทำเพื่ออนาคตของพวกเรา"

"ทำเพื่ออนาคตของพวกเราหรือพ่ะย่ะค่ะ"

เซี่ยอวิ๋นซียกยิ้มบางเบา แววตาคมกริบฉายประกายเย็นยะเยียบ เขายันกายลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงอย่างเชื่องช้า

"องค์ชายสามทรงคิดอ่านรอบคอบยิ่งนัก แต่หม่อมฉันสงสัยเหลือเกิน แจกันหยกชิ้นนั้นตั้งอยู่บนชั้นหนังสือด้านในสุดของห้องทำงานท่านพ่อ น้องรองเข้าไปเดินชนได้อย่างไร หรือแท้จริงแล้ว... กำลังรื้อค้นหาเอกสารบางอย่างเพื่อนำไปมอบให้ใครบางคนที่หอจุ้ยฮวา?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเจ๋อเหยียนชะงักค้าง แววตาอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงในเสี้ยววินาที

"อวิ๋นซี เจ้าพูดเรื่องอันใด"

"เมื่อสองคืนก่อน ยามจื่อ น้องรองแอบลอบออกจากจวนไปพบองค์ชายสามที่หอนางโลมจุ้ยฮวา สั่งสุราดอกท้อราคาแปดพันตำลึง และรับมอบปิ่นหยกสลักลายหงส์คู่" เซี่ยอวิ๋นซีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย น้ำเสียงราบเรียบทว่ากรีดลึก "หากหม่อมฉันต้องออกหน้ารับโทษเรื่องแจกันหยก เช่นนั้นก็คงต้องทูลเสด็จพ่อเรื่องที่องค์ชายสามลอบนัดพบคนในจวนแม่ทัพยามวิกาล พร้อมส่งมอบของแทนใจที่ขโมยมาจากตำหนักกุ้ยเฟยไปด้วย จะได้มิต้องเหนื่อยความสองหน พระองค์คิดว่าดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

"เซี่ยอวิ๋นซี!"

จ้าวเจ๋อเหยียนลุกพรวดขึ้นยืน สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าคอเสื้อของคนบนเตียงเพื่อเค้นเอาความจริง "เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร! ใครเป็นคนบอกเจ้า!"

ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วขององค์ชายสามจะได้สัมผัสแม้เพียงชายเสื้อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นทรงอำนาจพลันดังขึ้นจากระเบียงทางเดินด้านนอก พร้อมกับรังสีอำมหิตอันเย็นเยียบที่แผ่คลุมเข้ามาในห้องจนอุณหภูมิลดฮวบ

"เปิ่นหวางมิยักรู้ว่าองค์ชายสามมีสิทธิ์เข้ามาออกคำสั่งและข่มขู่บุตรชายคนโตของแม่ทัพใหญ่ถึงในเรือนพักส่วนตัว"

ร่างสูงตระหง่านในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นเงินลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา บุรุษผู้มีโครงหน้าคมสันดุดัน คิ้วกระบี่พาดเฉียงเหนือแววตาคมปราบดุจพญาเหยี่ยว กลิ่นอายคาวเลือดและอำนาจดิบเถื่อนที่ติดตัวมาจากสมรภูมิชายแดนกดทับบรรยากาศรอบด้านจนผู้คนแทบหยุดหายใจ

เซียวจิ้งหลาน ชินอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และแม่ทัพใหญ่ผู้กุมกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ

จ้าวเจ๋อเหยียนสะดุ้งสุดตัว รีบลดมือลงแล้วค้อมกายคารวะอย่างลนลาน เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม "เสด็จอาหรงอ๋อง... หลานเพียงแค่แวะมาเยี่ยมอาการป่วยของอวิ๋นซีเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ มิได้มีเจตนาอื่นใด"

"แวะมาเยี่ยม หรือแวะมาปิดปาก?"

เซียวจิ้งหลานปรายตามองผ่านหลานชายราวกับมองเศษฝุ่น สุรเสียงทุ้มต่ำราบเรียบทว่าสะกดข่ม

"ศาลต้าหลี่และกองทัพพยัคฆ์ทมิฬเพิ่งเข้าปิดล้อมหอจุ้ยฮวาเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน เจ้าหน้าที่พบสายลับแคว้นศัตรูซ่อนตัวอยู่ในห้องลับชั้นสาม... และบังเอิญเหลือเกินที่ในห้องนั้น มีป้ายหยกประจำตัวขององค์ชายสามตกอยู่ใต้โต๊ะสุรา"

จ้าวเจ๋อเหยียนหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด แข้งขาสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม

"เปิ่นหวางแนะให้เจ้าเอาเวลาไปคิดหาคำแก้ต่างต่อหน้าพระพักตร์ ดีกว่ามายืนส่งเสียงดังในจวนผู้อื่น" เซียวจิ้งหลานเอ่ยปากขับไล่อย่างไม่ไว้หน้า

"พ่ะ... พ่ะย่ะค่ะ หลานขอตัวก่อน"

จ้าวเจ๋อเหยียนมิกล้าเอ่ยแก้ตัวแม้แต่ครึ่งคำ รีบหมุนกายสาวเท้าก้าวออกจากเรือนหลานฮวาไปอย่างรวดเร็วราวกับคนหนีตาย

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง

เซี่ยอวิ๋นซีมิได้ละสายตาไปจากบุรุษร่างสูงตรงหน้า ชาติก่อนเขารู้เพียงว่าเซียวจิ้งหลานเป็นแม่ทัพคนหน้าดุที่เย็นชาและเหี้ยมโหด ไม่เคยข้องแวะกับฝ่ายใดในราชสำนัก ทว่าในคืนที่เขาต้องโทษตาย มีข่าวลือแว่วเข้าหูว่าชินอ๋องผู้นี้บุกเดี่ยวเข้าวังหลวงเพื่อสังหารผู้บงการจนตัวตายตามไปเช่นกัน

เซียวจิ้งหลานก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างเตียง เงาร่างสูงใหญ่ทอดทับลงมาบดบังแสงสว่าง นัยน์ตาดุดันคู่นั้นกวาดมองใบหน้าหวานหมดจดอย่างพินิจพิเคราะห์ ทว่าลึกลงไปกลับมีความอ่อนโยนและห่วงใยที่สะกดกลั้นเอาไว้

"ข่าวลือในเมืองหลวงบอกว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยเป็นคนอ่อนแอ หลงรักองค์ชายสามจนยอมเป็นหมากเบี้ยให้เขากดขี่..." เซียวจิ้งหลานโน้มกายลงมาเล็กน้อย มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ "ดูท่าคนทั้งเมืองหลวงคงตาบอดกันหมด"

"สายตาของคนนอกมักมองเห็นแต่สิ่งที่ตนอยากเห็นพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยอวิ๋นซีสบตาคมปราบอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วท่านอ๋องเล่า ทรงมองเห็นสิ่งใดในตัวหม่อมฉัน?"

มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธยกขึ้น ปลายนิ้วแตะลงที่ปลายคางมนอย่างแผ่วเบา สัมผัสอบอุ่นและทะนุถนอมขัดกับท่าทีดุดันภายนอก ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นไม้กฤษณาปัดผ่านข้างแก้มจนหัวใจของเซี่ยอวิ๋นซีกระตุกไหวอย่างประหลาด

"เปิ่นหวางเห็นคมมีดที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนน้ำนิ่ง" สุรเสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู "เจ้าต้องการทำลายคนที่คิดทรยศเจ้า ส่วนเปิ่นหวางต้องการกวาดล้างหนอนบ่อนไส้ในราชสำนัก... ออกจากจวนตระกูลเซี่ยแล้วมาอยู่กับข้า เปิ่นหวางจะเป็นเกราะคุ้มกันให้เจ้า ให้เจ้าใช้ชื่อของข้าเหยียบย่ำทุกคนที่เจ้าแค้น"

เซี่ยอวิ๋นซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายสงสัย "ท่านอ๋องทรงยื่นข้อเสนอใหญ่หลวงเพียงนี้ ทรงต้องการสิ่งใดตอบแทน?"

เซียวจิ้งหลานสบสายตากับดวงตาหงส์คู่สวย นัยน์ตาคมคู่นั้นทอประกายลุ่มลึกและแน่วแน่จนสะกดสายตา

"เปิ่นหวางต้องการตัวเจ้า... และหัวใจของเจ้า"

คำตอบตรงไปตรงมาไร้การอ้อมค้อมทำให้ใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นซีร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าในความร้อนผ่าวนั้น กลับมีความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต

เซี่ยอวิ๋นซียกมือขึ้นทาบทับลงบนหลังมือหนาของชินอ๋อง ปลายนิ้วเรียวบีบกระชับเบาๆ ริมฝีปากคลี่ยิ้มงดงามทว่าแฝงประกายท้าทาย

"หากท่านอ๋องกล้าเป็นเกราะให้หม่อมฉัน... หม่อมฉันก็พร้อมจะก้าวเข้าสู่กระดานนี้เคียงข้างท่านพ่ะย่ะค่ะ"