หวนคืนรักนายรุ่นพี่ (เซต รุ่นพี่)

หวนคืนรักนายรุ่นพี่ (เซต รุ่นพี่)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-07
โดย:  พลอยแพรวายังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
35บท
4.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เพลิงนักศึกษาแพทย์ ชั้นปีที่ 5 อายุ 23 ปี (อดีต) ลูกชายเพียงคนเดียวของคุณนายพิมพ์ภิรมณ์ เจ้าของธุรกิจนำเข้าเครื่องมือทางการแพทย์ และมีพ่อเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาให้เธอเป็นเพียงคู่นอน ติดอยู่ในความสัมพันธ์นั้นมาตลอดสองปี เขามีคนที่ตั้งใจจะใช้ชีวิตด้วยอยู่แล้ว เธอจึงเป็นได้แค่นั้น ต่อให้เป็นแค่คู่นอน ก็ต้องเชื่อฟัง ถ้ายังอยากได้เงินจากเขา หมวยเล็ก นักศึกษาคณะบริหาร ชั้นปีที่ 4 อายุ 22 ปี(อดีต) เขาเห็นเธอเป็นเพียงคู่นอน เธอก็เห็นเขาเป็นแค่ตัวเงินตัวทอง ที่จะทำให้ชีวิตตั้งตัวได้ หลังจากนั้นก็จะหายไป ไม่ให้เขาตามหาเจอ เมื่อเขามา เธอก็ไป แค่นั้น จบ!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

لقد أمضيتُ ثلاثة أيام وليالٍ أتعذب في الفراش بفعل شهاب أبو العزم.

كان في السابق صهرًا وضيعًا، لم أكن أسمح له بلمسي فحسب، بل كنت أدفعه تحت أقدامي وأهينه.

الآن أنا في حالة بؤس بينما هو في ازدهار، وكأنه ينتقم، لديه طاقة لا تنضب يستخدمها عليّ.

زوجي هو الرجل الذي انتقل للعيش في بيت عائلتي.

في الأصل كنت أحب شقيقه، ولكن بسبب حفل اجتماع الزملاء، استغل سكري وشاركني الفراش.

وانتشر الخبر بين الجميع.

لم يجد والدي بُدًّا من تزويجي منه، لكن بشرط أن ينتقل للعيش في منزل عائلتنا.

وهو ابن والده من زوجته السابقة، بعد طلاق والده وزواجه مرة أخرى، لم يعره والده اهتمامًا يذكر.

لكن ظروف عائلتي المالية جيدة جدًا، وأنا كنت دائمًا مدللة والديّ منذ طفولتي، فطلبنا منه أن يسكن في منزل عائلتنا كان أمرًا يرغب فيه والده بشدة.

وهكذا تزوجنا.

لكنني لم أكن راضية، فأنا أحب شقيقه.

وبسبب استيائي، كنت أهاجمه على جميع الأصعدة، أجبره على النوم على الأرض ليلًا، ولم أسمح له مطلقًا بأن يشاركني السرير.

أثناء تناول الطعام، كنت أنا وأخي نستهزئ به ونضطهده باستمرار، ولا نسمح له بتناول الطعام من الأطباق.

عندما ألتقي بأصدقائي وكانت تمطر، كان يأتي بلطف ليحضر لي المظلة، لكنني كنت أصرخ عليه.

باختصار، إذا لم أشتمه، فإن قلبي لا يهدأ.

لكنه كان شخصًا غريبًا بعض الشيء، وكأنه لا يملك أي غضب، فبغض النظر عن كيفية قمعي أنا وعائلتي له وإذلاله، لم يغضب أبدًا، وكان دائمًا هادئًا.

على الرغم من أنه كان وسيمًا، إلا أنه في أيام الدراسة كان انطوائيًا للغاية، وكانت نتائجه الدراسية متدنية، وكثيرًا ما كرر الصفوف، وكان وجوده في المدرسة شيئًا يثير الازدراء.

أما شقيقه فكان مختلفًا تمامًا، كان مشرقًا وسيمًا، ونتائجه الدراسية ممتازة، وكان شخصية بارزة في المدرسة.

عندما أتذكر أن شعلة الحب التي كانت قد بدأت تتقد بيني وبين شقيقه قد خمدها هو، استولى على قلبي مرة أخرى شعور بعدم الرضا.

في منتصف الليل، نزلت من السرير وركلته ليستيقظ من نومه العميق على الأرض، وقلت إنني عطشانة.

فاستيقظ على الفور وذهب ليحضر لي الماء.

كان شديد الرعاية، ففي فصل الخريف كان يتذكر دائمًا أن يحضر لي كوبًا من الماء الدافئ.

لكن عندما تذكرت كيف استغل ضعفي في تلك الليلة، ثار غضبي ورفعت يدي وسكبت الكوب كله على وجهه.

حتى بعد كل هذا لم يغضب، بل ذهب بهدوء إلى الحمام.

بينما أنظر إلى ظهره الطويل والصامت، شعرت ببعض الذنب في أعماقي، لكنني ما إن تذكرت كيف دمر سعادتي مدى الحياة، حتى تبخر ذلك الذنب دون أثر.

وهكذا، ظللت أقمعهُ وأذله لمدة ثلاث سنوات.

لكن ثلاث سنوات تكفي لحدوث الكثير: عائلتي أفلسَت، بدأت أُحبّه، والأهم... أنه طلب مني الطلاق.

عندما قدم لي اتفاقية الطلاق، قال إن حبيبته القديمة قد عادت.

أعترف، في تلك اللحظة، كنت أشعر بألم كبير، وكأن يدًا كبيرة قبضت على قلبي، وشعرت بضيق لا يحتمل.

لكنّي، ونظرًا لنشأتي المدللة وكبريائي، لم أظهر أمامه أي حزن أو أسى، بل وقّعت على وثيقة الطلاق بلا تردد.

بعد التوقيع، سمعت صوته الهادئ والبارد بجانبي فجأة: "هل تريدين أن أرسل السائق ليوصلكِ؟"

استغرقت وقتًا حتى أدركت ما قاله.

نعم، هذه الفيلا التي عشت فيها لأكثر من عشرين عامًا لم تعد ملكًا لعائلتي بعد الآن.

فقد أفلسَت عائلتي، وتم بيع جميع الأصول.

أما هو، ذلك الرجل الذي تزوجني بحيلة واحتقرته عائلتي بأكملها، فقد أسس شركة سرًا دون علمنا، والآن أصبحت أعماله ناجحة جدًا لدرجة أنه اشترى هذه الفيلا.

لكنني لا أملك الحق لألومه، ولا لأطالبه بتقسيم الممتلكات، لأن كل ما حصل عليه كان نتيجة صبره وتحمله لسنوات عديدة، وجاء بجهوده الخاصة، حتى أنه لم يستخدم فلسًا واحدًا من عائلتنا.

كان ينظر إلي بهدوء دون أن يستعجلني.

وهذا الهدوء الذي يتحلى به جعلني أتذكر كل ما فعلته معه في الماضي، وشعرت بالخجل.

ففي مثل هذه الظروف، بعد أن أصبحت أنا في حالة بؤس وهو في ازدهار، كان ينبغي عليه أن يرد إليّ الإهانات التي تعرض لها مضاعفة.

لكنه لم يفعل، بل حتى أنه كان هادئًا كالمعتاد.

فقلت على الفور: "لا حاجة، يمكنني العودة بنفسي."

وبعد أن قلت ذلك، هرعت إلى الخارج في ذعر.

وسمعت صوت استفساره الخافت من خلفي: "هل أتيتِ لرؤيتي لسبب ما هذا المساء؟"

"لا"، واندفعت خارج السور دون أن ألتفت.

كان المطر يتساقط في الخارج، فشددت قبضتي على الهدية في يدي.

اليوم هو ذكرى زواجنا الثالثة.

لم أكن أحسنُ معاملته في الماضي، ولكن عندما أدركتُ أنني بدأت أشعر بالإعجاب نحوه، أردت أن أحتفل معه بهذه المناسبة بشكل لائق.

لكن لم أكن أتوقع أن ما كان ينتظرني هو وثيقة الطلاق.

ابتسمت ابتسامة ساخرة وتركت المطر الغزير يهطل عليَّ، حتى أصبحت في حالة مُزرية.

وفي اليوم التالي، مرضت واضطررت إلى البقاء في الفراش دون القدرة على النهوض.

وفجأة سمعت ضجة وصياحًا من الخارج.

سحبت جسدي الضعيف إلى الخارج لأرى، فشاهدت والدي جالسًا على سور الجدار المقشر، يقول إنه لا يريد العيش بعد الآن.

نحن نعيش الآن في مبنى سكني قديم، بيئته قذرة وفوضوية، لكن الإيجار رخيص.

بكت أمي بحرقة أمام والدي، قائلة إذا قفز فهي ستقفز أيضًا، ولن يعيش أحد بعد ذلك.

ذهبت لأقنع والدي برأس يكاد ينفجر من الألم، وقلت له إنه مجرد إفلاس، طالما نحن أحياء، فالأمل لا يزال موجودًا.

لكن والدي حدق في فجأة بنظرة ثقيلة، تلك النظرة الحارقة جعلت قلبي يرتجف.

ثم قال: "اذهبي لتتوسلي إلى شهاب ليساعدني، هو صهر عائلتنا، سيساعدنا لا محالة."

وأسرعت أمي قائلة: "نعم، على الرغم من أننا لم نكن طيبين معه في الماضي، لكن نظرًا لمكانتكِ، سيساعدنا بالتأكيد، لذا توسلي إليه."

ابتسمت ابتسامة مريرة، فوالداي لا يزالان لا يعلمان أن شهاب قد طلقني.

رفضت التوسل إلى ذلك الرجل، لكن والدي هددني بالانتحار مرة أخرى.

بلا خيار، وافقت في النهاية.

قبل خروجي، أنفقت أمي القليل من المال المتبقي لشراء ملابس لي: فستان طويل بخط عنق عميق، وأحذية أنيقة مدببة.

حتى أن أمي استعانت بشخص ما ليضع لي مكياجًا جميلًا ويصفف شعري بإتقان.

نظرت إلى نفسي في المرآة، وارتسمت ابتسامة ساخرة على شفتي.

لا يبدو هذا كما لو أنني ذاهبة لأتوسل، بل كما لو أنني ذاهبة للإغواء.

لكن الآن، حتى لو وقفت عارية أمام ذلك الرجل، فلن يمنحني حتى نظرة.

حتى الآن لا أفهم، لماذا شاركني الفراش في ليلة لقاء الزملاء؟ هل كان هو أيضًا سكرانًا فظنني حبيبته القديمة؟

بعد أن طردت تلك الأفكار المزعجة، ومن أجل جعل والديّ ييأسان، قررت أن أتظاهر بالذهاب للتوسل إلى شهاب.

علمت أن شهاب موجود الآن في شركته، لذا ذهبت مباشرة إلى شركته بهذا المظهر.

كان والداي ينتظران "الأخبار السارة" عند مدخل الشركة.

عندما رأيت التعبير المتوقع على وجهي والديّ، لم أعرف ماذا أقول للحظة، شعرت فقط ببعض الحزن.

عندما وصلت إلى الطابق الذي يوجد فيه، ألقى الكثير من الناس عليّ نظرات غريبة، وانتشرت في الهواء مناقشات وتعليقات سيئة.

تظاهرت بعدم السماع، شددت ظهري، وذهبت مباشرة إلى مكتب شهاب.

لكن بمجرد أن رأيته، جُبِنت، وانحنى ظهري قليلًا.

في تلك اللحظة، كان يجلس على الكرسي، بأناقة ووقار، يبتسم وينظر إليّ...
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
35
บทนำ
บทนำ“ก่อนออกไปช่วยกดยืนยันการโอนด้วยค่ะพี่เพลิงสุดหล่อ”ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังนักศึกษาแพทย์สุดหล่ออย่างยียวน เขาคือคู่นอนของตัวเองที่เพิ่งระบายความใคร่กับเธออย่างเมามันไปร่วมชั่วโมง ก่อนที่เขาจะมีสายเรียกเข้าจากใครบางคนจนต้องรีบอาบน้ำแต่งตัว ขณะที่ตัวเธอเองยังเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่ม นั่งอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ราคาแสนแพงในห้องนอนของเขาใช่ เธออยู่ห้องเขาเป็นเรื่องปกติ ถึงแม้จะมีสถานะแค่คู่นอนแต่กิจวัตรประจำวันส่วนใหญ่ของเธอก็เกิดขึ้นที่นี่มาปีกว่าเกือบสองปีแล้ว แถมบางครั้งยังรับบทแม่บ้านให้เขาอีกด้วย ไม่ใช่ว่าเขาขอ แต่เธอเต็มใจทำให้เพื่อตอบแทนอะไรหลายอย่างที่เขาให้เธอจนใช้ชีวิตดีๆ ได้อย่างทุกวันนี้หมวยเล็กหรือมณฑิตา เป็นนักศึกษาสาวคณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่สี่ เป้าหมายของเธอในแต่ละวันก็มีแค่ หาเงินเพื่อใช้ชีวิตดีๆ ในอนาคต“จะเอาไปทำอะไรเยอะแยะ”เขารู้มาบ้างว่าฐานะของหมวยเล็กไม่ได้ร่ำรวยอะไร เขาก็เป็นคนให้เธอเองแต่แรกเพราะความสงสาร ก่อนหน้าที่จะมาเจอเขาหมวยเล็กทำงานพาร์ทไทม์เป็นว่าเล่น แม้แต่ตอนนี้ก็ยังทำ ถึงน้อยลงบ้างแล้ว แต่เขาก็ให้เงินเธอมากกว่าที่รับจ้างคนพวกนั้นตั้งหลายเท่า เอาไปใ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 1 พามาให้เจอ
ตอนที่ 1 พามาให้เจอมหาวิทยาลัย“ยัยหมวยร้านแกเปิดกี่โมงนะ ฉันจะไปเปลี่ยนสีแล้ว”“เปิดตั้งแต่สิบโมงแล้วไหม แต่ฉันเข้างานบ่าย”“งั้นฉันรอไปพร้อมแก”“ไหนขอดูเล็บหน่อย”พายเป็นเพื่อนสนิทของหมวยเล็ก ทั้งคู่คบกันตั้งแค่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยช่วงปีหนึ่งและคบกันอยู่แค่สองคนเท่านั้น เพื่อนในสาขาคนอื่นๆ ก็มีเที่ยวด้วยกันบ้างแต่ก็ไม่บ่อยนักพายคนนี้รู้ความลับของหมวยเล็กทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องของเพลิงแต่เธอก็เก็บความลับของเพื่อนได้ดีเช่นกัน ดีชนิดที่ว่าไม่เคยพูดเรื่องของเพลิงให้ใครฟังเลยสักครั้ง“พอจะทำได้ไหม”“อือ ตั้งสองเดือนกว่าแล้ว ได้แหละ” หมวยเลขว่าแล้วก็ปล่อมมือเพื่อนให้เป็นอิสระ” ดีอะ มีเพื่อนเป็นช่างแบบนี้”“แกว่าสีนี้โอเคไหม” หมวยเล็กเลื่อนดูแบบร้านทำเล็บที่ขึ้นตามอินเทอร์เน็ต เพื่อเป็นตัวอย่างในการออกแบบร้านของตัวเอง เน้นสีชมพูอ่อน ดูหวานๆ“น่ารักดีนะ เหมาะกับแกเลย” เพื่อนสนิทพยักหน้าเร็วๆคนถูกชมทางอ้อมยิ้มกว้าง ยัยพายก็ชอบชมเธอบ่อยแบบนี้ประจำ เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่เธออยู่ด้วยแล้วสบายใจมากที่สุดจนเธอไม่อยากมีเพื่อนมากมายไปกว่านี้แล้ว“ถ้าฉันไปเปิดร้านอยู่นุ่นแล้วแกต้องไปอุดหนุนนะ”
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 สักวันก็ต้องจากกัน
ตอนที่ 2 สักวันก็ต้องไปจากกันหมวยเล็กยิ้มให้เพื่อนก่อนจะยักคิ้วให้หนึ่งที เธอก็เป็นคนอย่างนี้ ไม่ชอบให้ใครมองว่ากำลังอ่อนแอ เธอหันไปทางไอผู้หญิงที่เพียบพร้อมทั้งฐานะและหน้าตา ก่อนจะส่งยิ้มแล้วเชิญให้เธอไปนั่งที่ของลูกค้า“เชิญค่ะ”“เพลิงจะรออยู่ที่นี่หรือไปเดินเล่นก่อนก็ได้นะ คงนาน กลัวเบื่อ”“อืม เดี๋ยวเราไปทำธุระก่อน”หมวยเล็กไม่คิดจะหันไปมองเขาด้วยซ้ำ จึงไม่รู้ว่าเวลานี้เขาจะมองเธออยู่หรือเปล่า ก็แค่หันหลังให้ มันก็ไม่ต้องเจ็บปวด เธอเชื่อว่าอย่างนั้น แต่ทำไมมันยังเจ็บที่ได้ยินแค่เสียงเขาอยู่ดีน่าขำชะมัด ก็ไม่คิดว่าเขาจะทำกันได้ขนาดนี้ ใจร้ายเกินไปไหม ไอ้พี่เพลิง!จริงอยู่ที่ว่าเธอรู้สถานะตัวเองมาตลอด และรู้ว่าเขาให้เป็นได้แค่ไหน แต่คนที่มันนอนด้วยกันเกือบทุกคืน มันก็ต้องมีบ้างล่ะที่จะรู้สึกดีต่อกัน แล้วมันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือที่เขาพาผู้หญิงที่เขารัก มาหยามเธอที่เป็นได้แค่คู่นอนของเขาถึงที่แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเธอจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากอยู่เงียบๆ อยู่อย่างเจียมตัว อยู่ในที่ของตัวเอง“ลูกค้ามีลายมาเองหรือเปล่าคะ”“ค่ะ ไออยากทำลายนี้”สาวสวยตรงหน้าระบายยิ้มแล้วยื่นเครื่องมือสื่อสาร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 นี่คือคำสั่ง
ตอนที่ 3 นี่คือคำสั่ง“ยัยหมวย แกจะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะชวนเซฟมา”พายหันไปถามเพื่อนเมื่อถูกใครบางคนเซ้าซี้จนเริ่มรำคาญมัน ปลื้มหมวยมาตั้งนาน ใจหนึ่งก็เห็นใจอยู่หรอก อีกใจก็อยากจะด่ามันว่าโง่ ก็เพื่อนเธอไม่เล่นด้วยมันก็ยังไม่ละความพยายาม ไม่รู้สิมันรู้สึกรำคาญจนนึกหงุดหงิดแล้วจริงๆ“มานี่เนี่ยนะ”“อือ ฉันถามแกก่อน ถ้าแกไม่โอเคก็ไม่ให้มันมาหรอก”“แล้วแต่แกสิ ฉันได้หมดเลย”หมวยเล็กไม่ได้เรื่องมาก ไม่ได้อึดอัดอะไรที่จะต้องมีคนที่แอบปลื้มเธอมานั่งด้วยกัน เธอกับเซฟเจอกันบ่อยแล้ว จะเรียกว่าเพื่อนอีกคนก็ได้ถ้าเซฟมันไม่บอกว่าปลื้มเธออยู่“โอเค”หลังจากได้คำตอบพายก็รัวนิ้วส่งข้อความไปหาเพื่อนก่อนจะหันมาสนใจเมนูอาหารที่พนักงานเพิ่งมาเสริฟให้ตรงหน้า รอไม่นานหนุ่มหล่อดีกรีอดีตเดือนสาขาวิศวกรรมโยธาก็มาปรากฎตัวหน้าร้าน ท่ามกลางสายตาของสาวๆ หลายคู่ในร้านนี้“เซฟฮอตนะเนี่ย” หมวยเล็กแซวเมื่ออีกฝ่ายเดินมาจนถึงโต๊ะ“ไม่ขนาดนั้น” หนุ่มวิศวะชั้นปีเดียวกันตอบกลับหมวยเล็กด้วยรอยยิ้มเขาเป็นผู้ชายที่มีสเน่ห์มากเวลายิ้ม คือยิ้มทีใจสาวหลายคนละลายหมดแล้ว แต่ถ้าหน้านิ่งก็ดูเข้าถึงยากเช่นกัน และด้วยความสูงร้อยแปดสิบก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 ตามถึงที่!!
ตอนที่ 4 ตามถึงที่หมวยเล็กกลับเข้ามานั่งที่เดิมท่ามกลางสงครามระหว่างเพื่อนที่กำลังเถียงกันไม่หยุดกับแค่เรื่องกุ้งพายแพ้กุ้งเรื่องนี้หมวยเล็กรู้มาตั้งนานแล้ว เวลาที่เธอสั่งอะไรมาทานด้วยกันจะไม่มีพวกกุ้งเลยสักครั้ง แต่คราวนี้พายเป็นคนสั่งเอง เธอก็ไม่รู้ว่ามีเหตุผลอะไรต้องสั่งหรืออยากให้เพื่อนทานกัน“เก่งนักก็แดกไปเลย”“ทำไม นายอยากให้ฉันตายเหรอ ออ หรือว่าฉันมันไม่มีประโยยชน์อะไรแล้ว”“เนี่ย เธอขี้งอน ขี้ประชดตั้งแต่เมื่อไหร่”“ใครงอน สำคัญตัวผิดไปแล้วไอ้บ้านี่”หมวยเล็กหย่อนตัวนั่งลงข้างเพื่อนสนิทพร้อมกับเสียงหัวเราะชอบใจ สองคนนี้เป็นเพื่อนกันก็จริงแต่เธอก็เห็นทะเลาะกันมาตลอด เจอหน้ากันเป็นอันต้องเถียงกันทุกครั้งไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่“พักทะเลาะกันก่อน หิวแล้วค่า” เธอเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างพอจะทำให้คนที่นั่งตรงข้ามกันนั้นต้องยิ้มตามสำหรับเซฟหมวยเล็กเป็นผู้หญิงที่สวยและน่ารักในร่างเดียว เป็นคนที่ตรงกับใจต้องการทุกอย่างแต่ติดอยู่อย่างเดียว เธอไม่ค่อยรับมุกจีบสาวที่เขาหยอดให้เท่าไร จะมีก็แต่วันนี้ที่เธอยอมตกลงไปอ่านหนังสือด้วยก็อาจจะเป็นไปได้ว่าเธอมีคนคุยด้วย ตอนนี้อาจจะเลิ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 อยากเจอรักดี ๆ
ตอนที่ 5 อยากเจอรักดีๆหมวยเล็กไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำตอบของเพลิง เขาก็ชอบพูดทำร้ายจิตใจคนอื่นตลอดอยู่แล้ว อนาคตคุณหมอที่จะรักษาคนไข้เป็นร้อยเป็นพันคน แต่คงมีแค่คนเดียวที่เขากล้าจะทำร้ายโดยไม่ต้องคิดนั่นก็คือตัวเธอทั้งคู่มาถึงห้องแล้ว ห้องที่ว่าก็คือห้องของเขาเพลิงเป็นทายาทบริษัทนำเข้าอุปกรณ์ทางการแพทย์ พ่อเป็นหมอคลุกคลีอยู่ในวงการแพทย์มานาน ส่วนแม่ของเขาก็เป็นนักธุรกิจ เขาไม่เคยลำบากแต่ก็มีหลายเรื่องที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำเขาไม่อยากเรียนหมอแต่พ่อแม่ต้องการให้เขาเรียน ทุกอย่างที่เขาได้มาต้องแลกกับความสุขในบางเรื่องของตัวเองทั้งนั้น การเป็นลูกคนเดียวย่อมต้องเป็นความหวังเดียวของพ่อกับแม่อยู่แล้ว เรื่องนี้เพลิงพอจะเข้าใจได้จึงไม่อยากขัด“พรุ่งนี้พี่มีเวรเช้าไม่ใช่เหรอ ก็รีบนอนเถอะ จะไปรับหมวยทำไมก็ไม่รู้”“ทำไม ฉันไปขัดจังหวะเธอกับไอ้วิศวะนั่นเหรอ” เพลิงหันหน้ามาถามพร้อมกับแววตาหาเรื่องเธอเต็มที่“ก็ไม่นะ หมวยอิ่มพอดี” หมวยเล็กไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ“เธอลืมไปหรือเปล่า ว่ารับปากอะไรไว้”“…ไม่ลืมหรอก ““รีบไปอาบน้ำ”หมวยเล็กไม่พูดอะไรต่อ เธอทำแค่พยักหน้าแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่พอมีต
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 อาจเป็นครั้งสุดท้าย
ตอนที่ 6 อาจเป็นครั้งสุดท้าย“ถ้าให้ก็เอา ใครกันจะไม่อยากได้เงิน” หมวยเล็กสบตาตอบเขาอย่างไม่ยอมแพ้“งั้นก็ทำตัวดีๆ”ว่าแล้วก็จับมือเล็กสอดเข้าไปในกางเกงยาวใส่สบายของตัวเอง แม่คนตัวดีก็ช่างรู้งาน เจองูยักษ์เข้าก็ทั้งจับทั้งรูดขึ้นรูดลง จนเขาเริ่มครางเบาๆ“ขยับขึ้นมาสิ หมวยทำให้”“อืม”เขาทำตามเหมือนหมาเชื่อง ๆ มีแค่ตอนนี้นั่นแหละที่จะสั่งกูได้คนร่างสูงขยับตัวขึ้นไปในระดับที่พอดีกับใบหน้าสะสวย ดวงตากลมโตหลุบต่ำมองมาที่เบื้องล่างของเขาที่มันผงาดออกมานอกกางเกง สายตาแบบนั้นของหมวยเล็กทำเอาเขาเหมือนใจจะขาดให้ได้มือเล็กกำเจ้ามังกรยักษ์ไว้รอบไม่มิด จับรูดขึ้นลงรั้งส่วนปลายหยักลงไปหาริมฝีปากอวบอิ่มเย้ายวน หมวยเล็กไม่ใช่คนช่ำชองแต่แรก ทว่ากลับดีขึ้นเรื่อยๆ จนเขาเดาทางไม่ออก“เร็ว” เขาไม่พูดเปล่า ขยับสะโพกเอาส่วนปลายนั้นกระแทกริมฝีปากเธออย่างหงุดหงิดงุ่นง่านใจคนตัวเล็กหลุดขำ รอยยิ้มยียวนทำเอาเขานึกหมั่นไส้ แต่วินาทีต่อมากลับนึกขอบคุณมันลิ้นเล็กร้อนชื้นแลบเลียเล่นกับส่วนปลายของเขา จนต้องครางคำรามในลำคอเพราะความเสียวที่ลามมาถึงท้องน้อย ยิ่งตอนที่หมวยเอามันเข้าไปในปากแล้วดูดแค่ส่วนหัวยิ่งทรมาน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 ข้อเสนอของแม่
ตอนที่ 7 ข้อเสนอของแม่เพลิงออกจากห้องไปตั้งแต่หกโมงเช้า ส่วนหมวยเล็กมีเรียนเก้าโมง วันนี้เธอมีเรียนแค่วิชาเดียว หลังจากเรียนเสร็จก็คิดว่าจะไปอ่านหนังสือกับพายส่วนช่วงบ่ายก็ไปทำงานที่ร้านทำเล็บ“สภาพ ไปอดหลับอดนอนมาจากไหน หรือพี่หมอแกมัน...”“อือ...”หมวยเล็กครางในลำคอเบาๆ เป็นการเตือนเพื่อนว่าอย่าพูดถึงเขา พายเองก็ลืมตัวเพราะรู้สึกหงุดหงิดกับการที่เพื่อนยังไปข้องแวะกับหนุ่มรุ่นพี่ทั้งที่อีกคนก็ควงผู้หญิงคนอื่นมาหยามหน้าพายถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่าควรบอกเพื่อนยังไงให้คิดได้ เธอดูออกว่าหมวยเล็กมีใจให้ผู้ชายคนนั้นไปแล้วแน่ๆ คนเราอยู่ด้วยกันมาเป็นปี มันจะไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ ไอ้ที่เพื่อนบอกว่าไม่คิดอะไรนอกจากมีผลประโยชน์ร่วมกันนั้นเธอไม่มีทางเชื่อ“หรือจะกลับไปนอน จะไปอ่านหนังสือต่อไหม”“ก็ว่าไม่ไหว” หมวยเล็กตอบเสียงยานคางก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งด้วยความอ่อนแรงก็เพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบตีสอง เขาตื่นตั้งแต่ตีห้า ส่วนเธอก็ต้องตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าง่ายๆ ให้เพลิงเหมือนอย่างที่เคยทำ เขาไม่ได้ขอแต่เธอก็ทำด้วยความเคยชินไปแล้ว“งั้นแกก็กลับไปนอนเถอะ พักผ่อนเยอะๆ นะ ใกล้สอบแล้วเด
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 ไม่ว่าง
ตอนที่ 8 ไม่ว่างสาวรุ่นลูกเดินออกไปจากรถแล้ว แต่ดวงตาโฉบเฉี่ยวของสาววัยห้าสิบกว่ายังคงมองไปที่ร่างระหงษ์นั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะในลำคอจะดังขึ้นมาหนหนึ่ง“ที่จริงฉันชอบคนแบบนี้นะ แต่ทำยังไงได้ล่ะ” พิมพ์ภิรมย์เอ่ยอย่างลอยๆ แต่ก็พอมีสารถีที่นั่งรับฟัง ซึ่งเป็นทั้งญาติและคนสนิท ก่อนที่นางจะเอ่ยปากบอกให้เคลื่อนรถออกไปหมวยเล็กถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อย การที่เธอไม่รับเงินก้อนนั้นไม่ใช่ว่าจะดื้อด้านอยู่ต่อ เพียงแต่ไม่อยากให้ใครต้องดูถูกเหยียดหยาม แค่นี้มันก็รู้สึกเจ็บจุกที่หัวใจจนพูดไม่ออกแล้วเธอไม่ได้คาดหวังให้เพลิงเห็นความสำคัญ ไม่ได้ต้องการให้เขาเห็นเป็นคนพิเศษอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่าที่ผ่านมา ลึกๆ แล้วก็อยากให้เขาเปลี่ยนใจ ให้เขามีใจให้เธอ ยกให้เธอเป็นผู้หญิงของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่เวลานี้เธอพอจะรู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายต่อให้เขารู้สึกดี ก็คงไม่มีคนมายินดีด้วยให้ไปจากเขาเธอไปแน่และมันก็อีกไม่นานนี้เอง แต่ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม ขอเวลาให้ได้ทำใจสักหน่อยหมวยเล็กลากสังขารที่ไร้เรี่ยวแรงกลับมาถึงหอพักได้แล้วก็รีบพาตัวเองกระโดดขึ้นเตียงที่ใช้งานมันน้อยกว่าเตียงในห้องของเพลิง
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 อยากลองดี
ตอนที่ 9 อยากลองดีเพลิงไม่ได้มีนัดแต่แรก ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะกลับไปนอนพักเพราะรู้สึกง่วงเต็มทน แต่เพราะแม่ของตัวเองบอกให้กลับบ้านมีเรื่องสำคัญเขาจึงต้องมาที่นี่ด้วยความรู้สึกเหนื่อยที่จริงเขาจะไม่มาก็ได้ ถ้าไม่ติดว่าช่วงนี้เขามีสิ่งหนึ่งที่อยากได้และแม่ของเขาใช้เป็นข้อต่อรองให้เขากลับมาบ้านทุกที“เพลิงมาดู ไอตั้งใจทำกับข้าวที่ลูกชอบสุดตัวจนได้แผล”พิมพ์ภิรมณ์บอกพร้อมกับมองลูกชายสลับกับสาวรุ่นลูกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู มองก็รู้ว่าหนูไอของนางมีใจให้ลูกชายมากมายขนาดไหน แต่พอเห็นสีหน้าเฉยเมยของลูกตัวเองแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูกจริงอยู่ว่าเพลิงเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดกับนางแต่ไหนแต่ไร แต่นางก็ดูออกว่าลูกเปลี่ยนไป อาจจะแค่นิดเดียวคนเป็นแม่ก็รู้แล้วมันจะเป็นเพราะใครได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่นั่นถึงแม้ว่าเพลิงจะให้คำตอบว่าไม่ได้จริงจังแต่ถ้าปล่อยไว้แบบนั้นต่อไป ความใกล้ชิดและมารยาหญิงอาจจะทำให้ลูกชายเดินผิดทางก็ได้“ขอบคุณนะ” เพลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบใช่ เขาอยากกินต้มยำกุ้งของโปรดตัวเอง แต่วันนี้เขาล้าเต็มทนอยากจะกลับไปนอนเสียมากกว่า แค่เห็นกุ้งนอนหลับอยู่ในชามก็รู้สึกอิจฉามันจนน่าหงุด
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status