7.ถ่านเปียก

“เจ้าทำเช่นนั้นจริงหรือ”

“จริงสิเจ้าคะ บ่าวอยากให้คุณหนูได้เห็นหน้าเมิ่งฉีในตอนนั้นจริงๆ นางร้องดังยิ่งกว่าหมูถูกเชือดอีก”

พอกลับมาถึงเรือนตะวันตกนางก็รีบเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่หน้าห้องครัวให้เจ้านายฟัง ถิงถิงหัวเราะขำขันพลางเปิดสำรับออกดูก่อนจะหันไปถาม

“แล้วของเจ้าเล่า”

“ของบ่าวเป็นหมั่นโถวกับผักต้ม”

“แม่เลี้ยงข้านี่ช่างตระหนี่ถี่เหนียวเสียเหลือเกิน เช่นนั้นเจ้าก็มานั่งกินกับข้า วันนี้ข้าได้ผัดผักกับข้าวสวย มีน้ำแกงไก่ด้วยนะ”

ถิงถิงเปิดฝาอาหารแต่ละอย่างแล้วไล่ชื่ออาหารเหล่านั้นให้ฟัง สาวใช้จึงวางหมั่นโถวและผักต้มลงบนโต๊ะ นั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับถิงถิง หยิบตะเกียบขึ้นมาพลางจ้องมองอาหารแต่ละอย่างตาละห้อย

“เจ้าอยากกินข้าวสวยอย่างงั้นหรือ” เห็นแววตาของสาวใช้ ถิงถิงอดที่จะถามไม่ได้

“เอ่อ…”

“เช่นนั้นเอาข้าวสวยไปแล้วส่งหมั่นโถวมาให้ข้า"

“แต่…”

“กินไปเถิด วันนี้ข้าเบื่อข้าวสวยอยากกินหมั่นโถวกับผักต้ม”

สาวใช้ยิ้มจนตาหยี ยื่นมือออกไปรับชามข้าวสวยมา รสชาติอาหารวันนี้แค่พอใช้ได้ ไม่ได้เอร็ดอร่อยไปกว่าทุกวัน หากเป็นเรือนหลักสำรับวันนี้น่าจะมีไม่ต่ำกว่าห้าอย่าง มีทั้งขนมหวานและผลไม้ แต่ส่วนที่เรือนตะวันตกได้รับกลับให้มาแค่พอประทังชีวิต คิดไปแล้วก็น้อยเนื้อต่ำใจแทนผู้เป็นนาย

การร่วมโต๊ะอาหารของเจ้านายและสาวใช้เป็นเรื่องปกติของเรือนตะวันตก ถิงถิงไม่ถือตัวเพราะเห็นลู่ชิงเป็นเหมือนน้องสาว ขณะที่ลู่ชิงกำลังคีบอาหารเข้าปากก็มีความสงสัยหนึ่งผุดขึ้น

“คุณหนูข้ามีบางอย่างสงสัยอยากจะถาม”

“ว่ามา”

“คุณหนูมีสมุดบันทึกรายการสินเดิมที่ฮูหยินใหญ่ทิ้งไว้ก่อนตายจริงๆ หรือเจ้าคะ”

“ย่อมไม่มี”

“อ้าว! แล้วเหตุใดคุณหนูจึงเอ่ยถึง”

“เพียงแค่อยากรู้ว่าคนพวกนั้นจะทำสีหน้าอย่างไร พอได้เห็นแล้วก็น่าขัน ท่านพ่อโต้แย้งไม่ได้ก็ชอบใช้เสียงดังข่ม แม่รองก็หน้าเจื่อนพูดไม่ออก น้องสาวก็ตีมึนทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว ยืนมองพวกเขาเล่นละครให้ดูก็สนุกดี”

“โธ่ บ่าวใจหายใจคว่ำนึกว่าคุณหนูจะโดนลงโทษเสียแล้ว”

หากไม่กุเรื่องบันทึกรายการสินเดิมของมารดาขึ้นมาได้ทันท่วงที ถิงถิงเองก็คิดว่าตนต้องถูกลงโทษแน่ๆ เพราะครั้งนี้ซืออิ่งถึงขั้นเลือดตกยางออก แม้การบาดเจ็บของซืออิ่งจะเป็นการทำตัวเองทั้งนั้น พูดไปใครจะเชื่อว่าเด็กผีนั่นจะปั้นน้ำเป็นตัว แต่ก็เอาเถิด ถึงแม้บิดาจะรู้อยู่แก่ใจว่าคนไหนผิดคนไหนถูกก็เอนเอียงไปทางน้องสาว เกิดเรื่องเช่นนี้มานักต่อนักแล้ว ถิงถิงรู้ซึ้งดีว่าการแก้ต่างให้ตัวเองนั้นไม่มีประโยชน์ เพราะบิดามองว่าเป็นการแก้ตัว จึงมีแต่จะเพิ่มโทษให้ต้องเจ็บอีกเปล่าๆ

“ถึงไม่มีบันทึกข้าก็พอจะรู้อยู่ว่าสินเดิมของท่านแม่มีอะไรบ้าง ท่านแม่เคยพูดให้ฟังเพียงแต่ไม่มีลายลักษณ์อักษรยืนยัน”

“เป็นเช่นนี้อนุเหมยหลินต้องทึกทักว่าเป็นของตัวเองแน่นอน”

“ข้าถึงต้องสร้างเรื่องว่ามีบันทึกรายการสินเดิมอย่างไรเล่า”

“คุณหนูหลักแหลม ตอนที่คุณหนูพูดเรื่องนี้ทั้งสามคนหน้าเหวอกันไปเลย”

ลู่ชิงหัวเราะคิกคักคีบผัดผักเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ หลังจากทานมือเย็นเสร็จนางก็เก็บถ้วยชามที่ใช้แล้วกลับมาห้องครัว ลมเย็นโชยมาปะทะใบหน้า คิดว่าคืนนี้ถ้าเลยเที่ยงคืนไปแล้วอากาศต้องหนาวมากแน่ๆ ขากลับจึงตั้งใจว่าจะนำถ่านกลับไปพร้อมเลย นอกจากผ้าห่มดีๆ แล้วการจุดเตาก็ถือเป็นการเพิ่มความอบอุ่นภายในห้อง

ขณะที่ยืนรอรับถ่านอยู่นั้นเมิ่งฉีก็นำสำรับของเรือนหลักมาเก็บเช่นกัน พอเห็นลู่ชิงเมิ่งฉีก็ทำทีรีรั้งรีรอยืนจิบชาอย่างละเมียดละไม แต่ทว่าเมื่อลู่ชิงหิ้วถังถ่านผ่านหน้ากลับจงใจแกล้งทำชาหกใส่ อีกฝ่ายโมโหจัดตะเบ็งเสียงโวยวายดังลั่น

“เกินไปแล้วนะ! เจ้าจงใจทำชาหกใส่ถ่านได้อย่างไร ถ่านเปียกชื้นคงจุดไฟไม่ติดแน่”

“ข้าตั้งใจเสียที่ไหนก็เห็นอยู่ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ไม่เช่นนั้นเจ้าก็ถามแม่ครัวดูสิว่าข้าสะดุดล้มจริงๆ หรือไม่”

เมื่อเบนสายตาไปทางแม่ครัวก็เห็นว่าทางนั้นทำสีหน้าอึดอัดใจ ลู่ชิงเข้าใจความลำบากใจของแม่ครัวดี หากเข้าข้างฝั่งตนเมิ่งฉีก็จะหาเรื่องเอาไปฟ้องเหมยหลิน หากเข้าข้างฝ่ายเมิ่งฉีก็รู้สึกผิดกับคุณหนูใหญ่ ดังนั้นลู่ชิงจึงพยายามระงับความโกรธ ข่มโทสะที่กำลังเดือดดาลให้ลึกสุดใจแล้วเลือกที่จะเดินกลับเรือนตะวันตกไปอย่างเงียบๆ พอมาถึงเรือนก็วางถังถ่านลงต่อหน้าถิงถิงพลางถอนหายใจเสียงดัง สีหน้าบ่งบอกถึงความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างปิดไม่มิด